„Pasztety, do boju!” to powieść dla młodzieży autorstwa francuskiej pisarki i tłumaczki Clémentine Beauvais. Przedstawia losy Mireille Laplanche, Astrid Blomvall i Hakimy Idriss, które po tym, jak znalazły się w szkolnym konkursie na najbrzydsze dziewczyny, wyruszają rowerami do Paryża.
Spis treści
W powieści bardzo ważny jest motyw przyjaźni. Mireille, Astrid i Hakima poznają się dzięki upokarzającemu konkursowi na Paszteta. Początkowo są sobie obce, lecz wspólne przygotowania i wyprawa rowerowa stopniowo je do siebie zbliżają. Dziewczyny pomagają sobie w trudnych chwilach, wspierają Hakimę podczas pierwszej miesiączki, chronią ją przed obraźliwymi komentarzami i razem pokonują kolejne etapy podróży. Pod koniec utworu nadal spędzają czas razem i planują kolejne wyprawy.
Jednym z najważniejszych elementów utworu jest motyw podróży. Bohaterki wyruszają z Bourg-en-Bresse do Paryża na rowerach, ciągnąc przyczepkę z pasztecikami. Po drodze zatrzymują się między innymi w Mâcon, Cluny, Nevers, Sancerre i Briare. Zmagają się z deszczem, burzą, zmęczeniem, bólem i awariami sprzętu. Wyprawa prowadzi je ostatecznie do Pałacu Elizejskiego, gdzie każda z nich realizuje ważny dla siebie cel.
W dziele występuje motyw dojrzewania. Mireille, Astrid i Hakima uczą się samodzielności, odpowiedzialności i radzenia sobie z trudnościami. Mireille zaczyna inaczej patrzeć na własną rodzinę i coraz bardziej docenia Philippe’a. Hakima pokonuje nieśmiałość, podejmuje rozmowę z generałem Ilerem i przeżywa pierwszą miesiączkę. Astrid nabiera odwagi i podczas balu w Cluny śpiewa przed publicznością.
W utworze szczególne znaczenie ma motyw wyglądu i brzydoty. Szkolny konkurs na Paszteta prowadzi do publicznego oceniania dziewczyn i staje się źródłem ich kompleksów. Mireille i Astrid cierpią z powodu własnego ciała oraz obraźliwych komentarzy. Z czasem bohaterki same zaczynają nazywać się „pasztetami”, odbierając temu określeniu część jego obraźliwej siły. Ich podróż wzbudza zainteresowanie ludzi i prowadzi do dyskusji o ocenianiu młodych osób przez pryzmat wyglądu.
W powieści pojawia się motyw rodziny. Mireille wychowuje się z matką Patricią i Philippe’em Dumontem, lecz przez lata skupia uwagę na biologicznym ojcu, Klausie. Dopiero podczas wyprawy zaczyna rozumieć, że to Philippe opiekował się nią i naprawdę pełnił rolę ojca. Ważna jest również rodzina Hakimy, szczególnie jej silna więź z Kaderem, którego krzywda wpływa na decyzję dziewczyny o wyprawie do Paryża.
W tekście obecny jest motyw cierpienia związany przede wszystkim z Kaderem. Były żołnierz stracił obie nogi w zasadzce w Galerystanie i porusza się na wózku. Podczas wyprawy zmaga się z bólem, ranami i podrażnieniami kikutów. Jednocześnie nie rezygnuje z aktywności, pokonuje setki kilometrów i stopniowo odzyskuje pewność siebie. Spotkanie z generałem Ilerem pozwala mu również zmierzyć się z poczuciem winy za śmierć kolegów.
W dziele można dostrzec motyw przemiany bohaterów. Mireille, z dziewczyny przekonanej, że cudza opinia jej nie obchodzi, staje się bardziej otwarta i troskliwa. Uczy się przyjmować pomoc i okazywać uczucia. Hakima nabiera odwagi, Astrid zaczyna pewniej zachowywać się wśród ludzi, a Kader odzyskuje chęć do życia i zgadza się przyjąć Legię Honorową.
Aktualizacja: 2026-10-02 17:01:53.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.