„Pasztety, do boju!” to powieść dla młodzieży autorstwa francuskiej pisarki i tłumaczki Clémentine Beauvais. Przedstawia losy trzech dziewczyn, które zostały brutalnie ocenione ze względu na swoją urodę, ale postanowiły zorganizować wyprawę do Paryża.
Spis treści
Mireille Laplanche po raz trzeci trafia do szkolnego konkursu na najbrzydsze dziewczyny, tym razem jako Brązowy Pasztet. Złotym Pasztetem zostaje Astrid Blomvall, a Srebrnym Hakima Idriss. Mireille zaprzyjaźnia się z obiema dziewczynami. Poznaje też Kadera, starszego brata Hakimy, który stracił nogi podczas wojskowej misji w Galerystanie. Hakima chce zaprotestować przeciw przyznaniu Legii Honorowej generałowi Ilerowi, którego rodzina obwinia za tragedię. Astrid marzy o spotkaniu z zespołem Indochine, a Mireille chce zobaczyć biologicznego ojca, filozofa Klausa von Strudla, męża prezydentki Francji. Dziewczyny postanawiają dotrzeć 14 lipca do Pałacu Elizejskiego. Planują podróż rowerową do Paryża i sprzedaż pasztecików po drodze. Dołącza do nich Kader na sportowym wózku.
Po treningach i przygotowaniu przyczepki grupa wyrusza 8 lipca. Ich podróż zaczyna relacjonować „Le Progrès”. W Mâcon po raz pierwszy sprzedają paszteciki, a w Cluny trafiają na studencki bal, gdzie Astrid zachwyca uczestników wykonaniem piosenki Indochine. Wyprawa zdobywa coraz większą popularność w mediach. Hakima podczas podróży dostaje pierwszej miesiączki, a Mireille i Astrid pomagają jej poradzić sobie z bólem. W Zamku Długiej Śmierci poznają Adrienne, która opowiada o wojennych losach swoich sióstr. Historia skłania Mireille do przemyśleń o związku matki z Klausem oraz napisanej przez Patricię książce filozoficznej.
W kolejnych miejscowościach podróżników witają mieszkańcy i dziennikarze. Mireille, Astrid i Kader starają się chronić Hakimę przed obraźliwymi komentarzami w internecie. W Nevers Malo, dawny przyjaciel Mireille i twórca konkursu, niszczy rowery dziewczyn. Mechanicy naprawiają sprzęt, a policja identyfikuje sprawcę. Później Mireille spotyka Mala w Montargis. Chłopak próbuje ją zastraszyć, lecz ostatecznie zgłasza się na policję. Grupa jedzie dalej mimo gwałtownej burzy i ogromnego zmęczenia. W Choisy-le-Roi spotyka feministyczną blogerkę Simone de Gouges i otrzymuje oficjalne zaproszenia na przyjęcie w Pałacu Elizejskim.
W Paryżu Astrid poznaje członków Indochine. Hakima doprowadza do rozmowy Kadera z generałem Ilerem. Generał przyznaje, że to on ponosi część odpowiedzialności za zasadzkę, a Kader uratował innych żołnierzy. Kader decyduje się przyjąć Legię Honorową. Mireille rozmawia z Klausem, który nie wie, że jest jej ojcem. Nie ujawnia mu prawdy, lecz przekazuje maszynopis matki. Pieniądze ze sprzedaży pasztecików dziewczyny przeznaczają na organizacje społeczne. Po powrocie do Bourg-en-Bresse planują kolejne wyprawy, a książka Patricii zostaje wydana. Pod koniec lata Mireille, Astrid i Hakima wspólnie zdobywają skałę Solutré.
Mireille Laplanche dowiaduje się, że w szkolnym plebiscycie na najbrzydsze dziewczyny została Brązowym Pasztetem. Przez dwa poprzednie lata zdobywała Złotego Paszteta. Zwyciężyła Astrid Blomvall, a drugie miejsce zajęła Hakima Idriss. Pod zdjęciem Mireille pojawia się obraźliwy komentarz Mala, który dziewczyna sama lajkuje. W domu mówi o wyniku matce, z którą szybko zaczyna się kłócić. Wspomina też o biologicznym ojcu, profesorze filozofii i mężu prezydentki Francji. Mireille od lat próbuje nawiązać z nim kontakt, lecz nie otrzymała odpowiedzi na żaden list. Jej ojczym Philippe stara się zastąpić jej ojca, zabiera ją do kina i muzeów, ale dziewczyna często z niego drwi. Na spotkaniu Rotary ktoś porównuje ją do Jeana-Paula Sartre’a. Później Mireille prowokuje matkę żartami o filozofach i jej dawnym związku z Niemcem, za co dostaje w twarz. Przyznaje, że celowo robi bliskim na złość.
Astrid Blomvall, tegoroczny Złoty Pasztet, przychodzi wieczorem do domu Mireille. Jest załamana wynikiem konkursu i płacze, ponieważ dopiero od roku mieszka w Bourg-en-Bresse i ma niewielu znajomych. Mireille zaprasza ją do kuchni, częstuje jedzeniem i próbuje pocieszyć. Astrid opowiada o pobycie w szkole katolickiej w Szwajcarii oraz o swojej miłości do zespołu Indochine. Pyta Mireille, jak poradziła sobie z podobnym upokorzeniem. Mireille udaje, że tytuł Paszteta jej nie dotknął, lecz wspomina, jak przed laty cierpiała z tego powodu. Opowiada też o Malo, dawnym najlepszym przyjacielu, który z czasem zaczął ją wyśmiewać i obrażać. Matka Mireille poznaje Astrid i potępia konkurs, a córkę nazywa miłą i silną. Pod wpływem tych słów Mireille proponuje, by odszukać Hakimę Idriss, trzecią laureatkę. Dziewczyny znajdują jej adres i mimo późnej pory wyruszają pieszo przez miasto, by ją wesprzeć.
Mireille i Astrid idą nocą przez Bourg-en-Bresse do Hakimy Idriss. Po drodze Mireille opisuje swoje miasto, jego sklepy, restauracje i miejscowe jedzenie, a także restaurację dziadków. Astrid stopniowo odzyskuje humor i opowiada o swojej pasji do gier ekonomicznych, strategicznych i symulacyjnych. Mireille nie zdradza jej własnych zainteresowań, ponieważ po wcześniejszych doświadczeniach nie ufa łatwo ludziom. Wspomina Mégane, dawną koleżankę, która wykorzystywała ją do odrabiania lekcji, publikowała wspólne zdjęcia dla kontrastu i wyśmiewała jej uczucia do Mala. Od tamtej pory Mireille ostrożnie podchodzi do nowych znajomości. Dziewczyny docierają do dzielnicy Vennes i odnajdują blok Hakimy. Mimo późnej godziny dzwonią domofonem, przedstawiają się jako „dwa pasztety” i zostają wpuszczone do środka. Wchodzą na trzecie piętro, gdzie drzwi otwiera im ktoś, kogo Mireille początkowo bierze za boga.
Mireille i Astrid poznają rodzinę Hakimy. Mireille od razu zachwyca się jej starszym bratem Kaderem, który porusza się na wózku. Dziewczyny dowiadują się, że Hakima nie przejmuje się tytułem Paszteta, ponieważ jej rodzinę martwi coś znacznie poważniejszego. W dniu urodzin Kadera w wiadomościach ogłoszono, że generał Iler ma otrzymać Legię Honorową podczas przyjęcia w Pałacu Elizejskim. Kader stracił nogi podczas misji wojskowej w Galerystanie, gdzie jego oddział wpadł w zasadzkę, mimo zapewnień generała, że droga jest bezpieczna. Rodzina uważa Ilera za odpowiedzialnego za śmierć żołnierzy i krzywdę Kadera. Mimo smutku wszyscy składają Kaderowi życzenia. Astrid dowiaduje się też, że na przyjęciu wystąpi Indochine. Mireille zauważa, że każda z nich ma powód, by znaleźć się 14 lipca w Pałacu Elizejskim. Postanawia wyruszyć do Paryża i dostać się na przyjęcie.
Mireille podsłuchuje nocną rozmowę matki i Philippe’a. Patricia martwi się, że córka jest nieszczęśliwa, samotna, zakompleksiona i cierpi z powodu odrzucenia przez biologicznego ojca. Mireille przerywa rozmowę, żartując z matki za pośrednictwem kota Kiribula. Przy okazji ujawnia, że Patricia napisała rozprawę filozoficzną, którą wysłała do wydawnictwa, lecz została odrzucona. Mireille próbuje ją pocieszyć i zachęca do dalszych prób. Następnie opowiada matce o spotkaniu z Astrid i Hakimą, zakochaniu w Kaderze oraz planie dostania się 14 lipca na przyjęcie w Pałacu Elizejskim. Chce spotkać tam swojego ojca, a Hakima zamierza nagłośnić sprawę generała Ilera. Patricia żartobliwie radzi dziewczynom pojechać do Paryża rowerami. Mireille traktuje to poważnie i od razu wysyła wiadomość do nowych przyjaciółek, proponując spotkanie w garażu i przygotowanie wyprawy.
Mireille, Astrid i Hakima spotykają się w garażu, by przygotować trzy nieużywane rowery do planowanej wyprawy. Sprzęt jest zakurzony, zardzewiały i częściowo uszkodzony, dlatego dziewczyny muszą go naprawić. Najwięcej potrafi Astrid, która jako była skautka umie prostować koło, łatać dętkę, pompować opony i oliwić łańcuchy. Z czasem rozdziela zadania także Mireille i Hakimie. Po kilku godzinach wszystkie rowery są gotowe. Dziewczyny początkowo traktowały podróż do Paryża żartobliwie, lecz widok naprawionych rowerów sprawia, że pomysł zaczyna wydawać się realny. Wybierają swoje pojazdy i ruszają na przejażdżkę przez Bourg-en-Bresse. Rodzice Mireille ze zdumieniem obserwują jej wyjazd. Podczas jazdy Mireille odkrywa przyjemność z poruszania się na rowerze i zachwyca się poczuciem swobody, szybkości oraz jedności z maszyną.
Mireille, Astrid i Hakima jadą rowerami na targ w Bourg-en-Bresse. Zmęczone wysiłkiem zatrzymują się przy stoisku Raymonda, który częstuje je serami i sokiem. Wtedy spotykają Mala, organizatora konkursu na Paszteta. Chłopak robi im zdjęcie, obraża je i drwi z Astrid oraz Hakimy, które nie potrafią mu odpowiedzieć. Mireille staje w ich obronie, przypominając również dawną znajomość z Malem. Przed odejściem chłopak rzuca im lokalną gazetę. Dziewczyny znajdują w niej artykuł o konkursie, zawierający wypowiedzi uczniów, dyrektorki szkoły, Mala oraz dawnej laureatki. Hakima uważa, że dziennikarka powinna porozmawiać właśnie z nimi. Mireille postanawia wykorzystać zainteresowanie mediów, by nagłośnić ich historię. Chce skontaktować się z autorką tekstu i doprowadzić do publikacji kolejnego artykułu, tym razem poświęconego trzem dziewczynom.
Mireille prosi Philippe’a o kontakt do dziennikarki Hélène Veyrat, ponieważ razem z Astrid i Hakimą chce nagłośnić planowaną wyprawę do Paryża. Dziewczyny wyjaśniają rodzicom, że zamierzają pojechać na rowerach, a pieniądze zdobywać, sprzedając po drodze paszteciki. Wymyślają kilka rodzajów jedzenia i sosów oraz sposób przewożenia towaru w przerobionej przyczepce. Mama Mireille podchodzi do pomysłu sceptycznie, lecz Philippe przekazuje córce numer dziennikarki. Po kolacji Patricia oznajmia Mireille, że razem z Philippe’em spodziewają się dziecka. Dziewczyna jest zaskoczona i dowiaduje się, że będzie miała przyrodniego brata, który urodzi się za pięć miesięcy. Mireille martwi się, że nowe dziecko będzie piękniejsze od niej, i wypomina matce porzucenie ambicji filozoficznych. Uważa, że Klaus wmówił Patricii, iż jest jedynie nauczycielką filozofii.
Astrid uzyskuje od matki zgodę na pożyczenie przyczepki, którą Laure Rosbourg wykorzystywała dawniej do przewożenia ceramiki. Kobieta poznaje Mireille i Hakimę, popiera pomysł wyprawy i pozwala dziewczynom przerobić przyczepkę na mobilny punkt sprzedaży pasztecików. Problemem pozostaje zgoda rodziców Hakimy, która ma dopiero dwanaście lat. Później dziewczyny spotykają się w pokoju Astrid, by zaplanować trasę do Paryża. Zwykła wyszukiwarka okazuje się mało pomocna, dlatego korzystają ze specjalnego narzędzia dla rowerzystów. Ustalają trasę prowadzącą przez Burgundię i wzdłuż Loary, z uwzględnieniem miejsc naprawy rowerów i potencjalnych klientów. Podróż ma potrwać sześć dni i pięć nocy. Wyjazd planują na 8 lipca, a przyjazd do Paryża na 14 lipca w południe. Mireille czuje jednocześnie radość, niecierpliwość i strach, ale wierzy, że wspólnie osiągną cel.
Rodzice Hakimy stanowczo sprzeciwiają się jej wyprawie do Paryża. Dziewczyna tłumaczy, że chce dostać się do Pałacu Elizejskiego i zaprotestować przeciw odznaczeniu generała Ilera, którego uważa za odpowiedzialnego za los Kadera. Brat przypomina jej, że nie musi się za niego mścić, lecz po chwili przyznaje, że rodzina zbyt długo biernie czeka na wyniki dochodzenia. Proponuje więc, że pojedzie razem z dziewczynami i będzie czuwał nad Hakimą. Dzięki temu rodzice zgadzają się na wyjazd. Pozostaje problem sposobu podróżowania Kadera. Okazuje się, że jego przyjaciele kupili mu specjalny sportowy wózek używany w zawodach paraolimpijskich. Kader od dawna ćwiczył, pragnąc wrócić do aktywnego życia. Kiedy po raz pierwszy wypróbowuje nowy wózek, szybko nabiera wprawy, rozpędza się, wykonuje gwałtowne zwroty i z radością odzyskuje poczucie swobody. Hakima ze wzruszenia zaczyna płakać.
Mireille, Astrid i Hakima uczą się u dziadków Mireille przygotowywać wegetariańskie paszteciki oraz sosy, które zamierzają sprzedawać podczas wyprawy. Dziadkowie początkowo podchodzą do pomysłu sceptycznie, lecz pomagają dziewczynom opracować smaczny farsz, a Astrid imponuje im sposobem przygotowywania kompotu jabłkowego. Następnie cała grupa przez weekend przerabia przyczepkę Laure. Dziewczyny dostosowują ją do ciągnięcia przez trzy rowery, uczą się pedałować w jednym rytmie i ozdabiają pojazd kolorowymi napisami oraz wzorami. Pomagają im Kader i Dżamal. Mireille przekonuje matkę, że wykorzystanie nazwy „Pasztety” pozwoli im odebrać obeldze jej siłę. Wieczorem wszyscy podziwiają gotową przyczepkę. Kader pyta Mireille, co powie ojcu po spotkaniu, a ona przyznaje, że zamierza improwizować. Do wyjazdu pozostają dwa tygodnie, więc dziewczyny muszą jeszcze rozpocząć treningi.
Malo dowiaduje się, że Mireille, Astrid i Hakima intensywnie trenują na rowerach, i podejrzewa, że planują coś związanego z konkursem na Paszteta. Na szkolnym korytarzu grozi Mireille, ponieważ dziennikarka Hélène Veyrat wspomniała mu o przygotowywanym przez dziewczyny przedsięwzięciu. Wieczorem Mireille dzwoni do reporterki i zabrania jej ujawniać szczegóły. Ustala, że będzie przekazywać jej codziennie jedną informację, a pełny cel wyprawy wyjdzie na jaw dopiero 14 lipca. „Le Progrès” zamierza opublikować pierwszy artykuł w dniu wyjazdu. Tymczasem dziewczyny codziennie rano i wieczorem ćwiczą jazdę, wzmacniają kondycję i uczą się ciągnąć ciężką przyczepkę. Mireille zauważa wyraźną poprawę sprawności także na lekcjach wychowania fizycznego. Po zakończeniu roku szkolnego treningi stają się jeszcze intensywniejsze, a po dwóch tygodniach do wyjazdu pozostaje już tylko kilka godzin.
8 lipca w „Le Progrès” ukazuje się artykuł zapowiadający wyprawę Mireille, Astrid i Hakimy do Paryża. Dziennik przedstawia dziewczyny jako laureatki szkolnego konkursu na Paszteta, które postanowiły pokonać trasę do stolicy na rowerach. Wyruszają 8 lipca, a na miejsce zamierzają dotrzeć 14 lipca. Koszty podróży chcą pokrywać ze sprzedaży pasztecików przygotowywanych po drodze. Nie ujawniają jednak prawdziwego celu wyprawy. Mireille mówi jedynie, że odkryły coś, co je łączy, i właśnie z tego powodu wszystkie muszą znaleźć się w Paryżu 14 lipca. Towarzyszy im Kader Idriss, starszy brat Hakimy, były żołnierz i jedyny ocalały z masakry w Galerystanie, który porusza się na wózku. „Le Progrès” zapowiada relacjonowanie podróży przez sześć kolejnych dni na swojej stronie internetowej. Mireille jest rozczarowana, że informacje nie będą codziennie publikowane także w papierowym wydaniu gazety.
Przed wyjazdem mama Mireille ponownie próbuje zniechęcić dziewczyny do wyprawy, obawiając się problemów z policją i sprzedażą żywności. Mireille pokazuje jednak pozwolenie wystawione na Kadera, więc przygotowania trwają dalej. Do przyczepki trafiają paszteciki, sosy, kompot, namioty, ubrania i potrzebny sprzęt. Rodzice Hakimy nadal próbują przekonać Kadera, by zrezygnował, lecz bez skutku. Hélène Veyrat oraz matka Astrid robią zdjęcia gotowej grupie. W pobliżu pojawia się także niezadowolony Malo. Mireille, Astrid i Hakima zakładają kaski i ustawiają się na rowerach, a Kader przygotowuje swój sportowy wózek. Po sprawdzeniu, czy wszyscy są gotowi, Mireille daje sygnał do startu. Cała czwórka wyrusza w drogę do Paryża, rozpoczynając zaplanowaną wyprawę.
Pierwszego dnia wyprawy Mireille, Astrid i Hakima wraz z Kaderem docierają po ponad trzech godzinach do Mâcon, gdzie po raz pierwszy otwierają swój punkt sprzedaży pasztecików. Początkowo klienci omijają stoisko, lecz po zmianie osób obsługujących interes zaczyna się rozkręcać. Pomaga też artykuł w „Le Progrès” i zainteresowanie przechodniów, którzy robią sobie z dziewczynami zdjęcia i publikują je w internecie. Grupa sprzedaje część zapasów, po czym rusza dalej w stronę Cluny. Popołudniowa jazda okazuje się znacznie trudniejsza z powodu słońca, zmęczenia i kolki. Dziewczyny zaczynają się sprzeczać, ale Kader uspokaja je i proponuje zwolnić. Widok skały Solutré oraz opowieść Hakimy o prehistorycznych polowaniach odwracają ich uwagę od bólu, dzięki czemu ruszają dalej w lepszych nastrojach.
Po dotarciu do Cluny Mireille, Astrid, Hakima i Kader spotykają studentów miejscowej uczelni, którzy namawiają ich do udziału w wielkim balu. Dziewczyny dostają suknie i makijaż, a Kader garnitur. Dzięki tajnemu przejściu dostają się na imprezę. Astrid śpiewa podczas karaoke piosenkę Indochine i zdobywa ogromne uznanie publiczności. Gdy ktoś rozpoznaje „trzy pasztety”, Mireille i Hakima dołączają do niej na scenie, wywołując zainteresowanie gości i mediów. Kiedy zbliża się ochrona, cała grupa ucieka z balu. Mireille jest pod wpływem alkoholu, więc pozostali przekonują ją do noclegu przy winnicy. Następnego dnia „Le Progrès” opisuje ich udział w imprezie i podejrzenia o picie alkoholu. Mireille zaprzecza części informacji i rusza z przyjaciółmi dalej w stronę Montceau-les-Mines.
Następnego ranka Mireille czuje się dobrze mimo alkoholu wypitego na balu. Grupa rusza dalej, lecz Hakima zaczyna skarżyć się na silny ból brzucha. Mireille decyduje o zmianie trasy i postoju na kempingu nad stawem w Le Rousset. Na miejscu okazuje się, że wyprawa „trzech pasztetów” zdobywa coraz większy rozgłos. Mireille ma liczne wiadomości od dziennikarzy, a media opisują podróż dziewczyn i ich udział w balu. Tematem zainteresowała się także popularna blogerka feministyczna, która chwali ich odwagę i krytykuje konkurs organizowany przez Mala. Tymczasem grupa ponownie sprzedaje paszteciki. Astrid informuje Mireille, że przyczyną bólu Hakimy jest jej pierwsza miesiączka. Dziewczynka wstydziła się o tym powiedzieć, bo obawiała się reakcji Mireille. Astrid pomaga jej zdobyć środki higieniczne, a Mireille stara się ją uspokoić i pozwala zadzwonić do matki.
Po kąpieli w stawie grupa rusza dalej, lecz wkróce zaczyna ich śledzić dziennikarz Mathieu Cauchon, który próbuje przeprowadzić wywiad. Mireille zbywa jego pytania i celowo zmienia trasę, by uniknąć mediów. Podróżnicy trafiają do Zamku Długiej Śmierci, gdzie poznają dziewięćdziesięciopięcioletnią Adrienne. Starsza kobieta zaprasza ich na kolację i opowiada o młodości podczas wojny. Jej siostra Marguerite zakochała się w Niemcu, który po wyzwoleniu został rozstrzelany, a Adrienne i jej siostrom ogolono głowy i publicznie je poniżano. Po wojnie wszystkie wyjechały i zamieszkały przy zamku. Historia Adrienne skłania Mireille do myślenia o związku jej matki z Klausem. Dziewczyna uświadamia sobie także, że książka Patricii jest polemiką z poglądami Klausa i pochwałą tego, co nieprzewidywalne. Tymczasem media nadal śledzą wyprawę i spekulują o jej celu.
Podróżnicy ruszają dalej mimo zapowiadanej zmiany pogody i szybko wpadają w ulewny deszcz. Z opóźnieniem docierają do Cercy-la-Tour, gdzie mieszkańcy przygotowali im serdeczne powitanie. Na miejscu czekają jedzenie, napoje, lokalni włodarze, mieszkańcy oraz liczni dziennikarze. Dziewczyny sprzedają paszteciki, rozdają autografy i odkrywają, że ich wyprawa stała się ogólnokrajowym tematem. Media opisują także Kadera i próbują ustalić prawdziwy cel podróży. Po odpoczynku grupa rusza dalej, a reporterzy jadą za nimi. Hakima nadal cierpi z powodu miesiączki, a Astrid opowiada jej o własnych doświadczeniach. Mimo zmęczenia i bólu wszyscy kontynuują trasę. Wieczorem, podczas chłodnego deszczu, docierają wyczerpani do Nevers, gdzie ponownie czeka na nich tłum ludzi. Dziewczyny najpierw zajmują się sprzedażą pasztecików, odkładając wywiady na później.
W nocy na kempingu Mireille spotyka Kadera, który cierpi z powodu podrażnień i ran na kikutach nóg. Pomaga mu dostać się pod prysznic, umyć się, osuszyć skórę i nałożyć maść. Kader wyjaśnia, że dolegliwości powodują pot i otarcia, nasilone przez długą podróż. Mireille przekonuje się, jak trudne są codzienne czynności po amputacji, a wspólna rozmowa zbliża ich do siebie. Wracając do namiotów, zauważają obcą osobę przy rowerach. Mężczyzna ucieka, a Kader próbuje go dogonić. Okazuje się, że ktoś przebił pięć opon i przeciął wszystkie linki hamulcowe. Kader rozpoznaje sprawcę jako Mala. Następnego dnia „Le Progrès” informuje o sabotażu, a miejscowi mechanicy zgłaszają się do bezpłatnej naprawy rowerów. Mimo opóźnienia Mireille zapewnia, że grupa dotrze do Paryża 14 lipca.
Po naprawie rowerów przez mechaników z Nevers grupa rusza dalej znacznie sprawniej. Mireille informuje Hélène Veyrat, że mimo sabotażu nadrobią opóźnienie. Wyprawa zdobywa coraz większą popularność, a podróżnicy spotykają wielu życzliwych ludzi. Mireille, Astrid i Kader ukrywają jednak przed Hakimą skalę medialnego zainteresowania oraz obraźliwe komentarze internautów. W Sancerre Mireille spełnia marzenie i próbuje swojego ulubionego sera crottin de Chavignol. Dziewczyny odmawiają udziału w reklamie przemysłowych pasztetów. W drodze Hakima opowiada Astrid o dawnej skrajnej nieśmiałości i terapii u psycholożki. Wieczorem grupa dociera do Briare, gdzie otrzymuje nocleg w hotelu. Media nadal relacjonują podróż, a policja identyfikuje Mala jako sprawcę zniszczenia rowerów. Ojciec chłopaka prosi Mireille, by go oszczędziła, lecz dziewczyna przypomina jego wcześniejsze krzywdy.
W Montargis Mireille niespodziewanie spotyka Mala, który, płacząc i wymachując scyzorykiem, oskarża ją o planowanie zemsty. Próbuje ją zaatakować, lecz dziewczyna łatwo go powstrzymuje. Malo przyznaje, że boi się policji i ma żal, ponieważ wyprawa „trzech pasztetów” zdobyła popularność, a on sam stał się obiektem krytyki. Mireille odmawia odwetu i radzi mu zgłosić się na policję. Później dowiaduje się, że chłopak rzeczywiście to zrobił. Tymczasem grupa rusza dalej w stronę lasu Fontainebleau. Dopadają ich gwałtowna burza, silny wiatr i ulewny deszcz, a w pobliżu uderza piorun. Mimo wyczerpania wszyscy kontynuują jazdę. Do celu docierają dopiero około północy, całkowicie przemoczeni. Następnego dnia media informują o trudnej trasie, sabotażyście oraz zbliżającym się dotarciu grupy do Paryża.
Astrid przeziębia się po burzy, Kader jest wyczerpany, a Hakima coraz bardziej obawia się zbliżającego się Paryża. Mimo to grupa jedzie dalej wzdłuż Sekwany. Mireille rozmawia z Kaderem, który przyznaje, że wciąż obwinia się za śmierć swoich żołnierzy i czeka na wynik wojskowego śledztwa. Wieczorem wszyscy docierają do Choisy-le-Roi, gdzie sprzedają ostatnie paszteciki i spotykają Simone de Gouges, feministyczną blogerkę wspierającą ich wyprawę. Wkrótce pojawia się doradca prezydentki i wręcza całej czwórce oficjalne zaproszenia na przyjęcie 14 lipca w Pałacu Elizejskim. Dziewczyny i Kader postanawiają wykorzystać je do realizacji pierwotnego planu. Mireille chce skonfrontować się z Klausem, Hakima i Kader z generałem Ilerem, a Astrid zobaczyć występ Indochine. Następnego dnia ruszają do centrum Paryża.
Rankiem grupa wjeżdża do Paryża i zatrzymuje się przy Sorbonie, a następnie zwiedza centrum miasta. Kader cierpi z powodu bólu barku i kupuje plaster rozgrzewający. Wszyscy oglądają paradę wojskową, która szczególnie przygnębia byłego żołnierza. Zbliżające się przyjęcie w Pałacu Elizejskim coraz bardziej stresuje Mireille, Hakimę i Kadera, podczas gdy Astrid cieszy się na spotkanie z zespołem Indochine. Dziewczyny odrzucają propozycje stylistów i postanawiają wystąpić w sukniach otrzymanych wcześniej w Cluny. Przebierają się w publicznej toalecie, lecz ubrania przypadkowo zostają zmoczone podczas automatycznego czyszczenia kabiny. Po wysuszeniu sukien przygotowują makijaże i fryzury. Kader zakłada garnitur. W końcu cała czwórka rusza w stronę Pałacu Elizejskiego, gdzie przed wejściem czeka już kolejka gości i liczni dziennikarze.
Podczas przyjęcia w Pałacu Elizejskim Mireille spotyka swojego biologicznego ojca, Klausa von Strudla. Początkowo nie potrafi powiedzieć mu prawdy, a on nie rozpoznaje w niej córki. Dziewczyna opowiada mu o matce i Philippie, którego przedstawia jako swojego ojca, oraz przekazuje maszynopis Patricii. Klaus obiecuje go przeczytać. Tymczasem Hakima podchodzi do generała Ilera i doprowadza do jego rozmowy z Kaderem. Generał przyznaje, że odpowiedzialność za zasadzkę spoczywała przede wszystkim na nim, a Kader uratował innych żołnierzy. Kader zgadza się przyjąć Legię Honorową. Astrid spełnia marzenie i poznaje członków Indochine. Dziewczyny ogłaszają też, że pieniądze z wyprawy przekażą organizacjom społecznym. Po powrocie do Bourg-en-Bresse planują kolejne wspólne wyjazdy, a Mireille dowiaduje się, że książka jej matki zostanie wydana.
Pod koniec lata Mireille, Astrid i Hakima wspólnie wspinają się na skałę Solutré. Dzięki kondycji zdobytej podczas rowerowej wyprawy wejście nie sprawia im większych trudności. Na szczycie urządzają piknik, jedzą przygotowany prowiant i obserwują zachód słońca. Gdy zapada noc, dziewczyny kładą się na ziemi i oglądają gwiazdy. Hakima przypomina historię prehistorycznych polowań, podczas których konie miały być spędzane ze skały. Astrid wskazuje na niebie kolejne gwiazdozbiory, w tym Pegaza. Rozmowa prowadzi dziewczyny do wyobrażenia, że część koni mogła, zamiast spaść, rozwinąć skrzydła i odlecieć. Hakima opisuje zwierzęta pędzone ku krawędzi, które w ostatniej chwili zaczynają latać. Mireille zamyka oczy i próbuje zobaczyć tę scenę w wyobraźni, słuchając opowieści przyjaciółki.
Aktualizacja: 2026-10-02 16:47:33.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.