„Zew krwi” to powieść, której autorem jest Jack London, pisarz znany między innymi z takich utworów jak „Biały Kieł”. Przedstawia ona losy Bucka, niezwykle dużego psa, który pewnego dnia zostaje porwany i sprzedany.
Spis treści
Buck, silny pies należący do sędziego Millera, wiedzie spokojne życie w dolinie Santa Clara, dopóki pomocnik ogrodnika Manuel nie sprzedaje go z powodu długów hazardowych. W czasach gorączki złota psy są potrzebne do pracy na Północy, dlatego Buck trafia do Seattle, gdzie człowiek w czerwonym swetrze uczy go przewagi pałki. Następnie kupują go Perrault i François, po czym włączają do zaprzęgu pocztowego. Buck szybko poznaje brutalne prawa Północy. Widzi śmierć Curly, uczy się pracy w uprzęży, zdobywania pożywienia i radzenia sobie z mrozem. Coraz silniej odzywają się w nim dzikie instynkty.
Buck popada w konflikt ze Szpicem, dotychczasowym przywódcą zaprzęgu. Po wielu napięciach dochodzi między nimi do walki, w której Buck łamie rywalowi przednie łapy i pokonuje go. Następnie wymusza na François miejsce przodownika i okazuje się znakomitym przywódcą. Później trafia do kolejnych właścicieli i nadal ciężko pracuje. Gdy wyczerpane psy zostają sprzedane Halowi, Charlesowi i Mercedes, ich sytuacja dramatycznie się pogarsza. Niedoświadczeni ludzie źle organizują podróż, głodzą psy i zmuszają je do pracy ponad siły. Buck odmawia wejścia na kruchy lód, a John Thornton ratuje go przed biciem. Hal, Charles i Mercedes ruszają dalej, lecz lód załamuje się pod nimi.
Pod opieką Thorntona Buck odzyskuje siły i po raz pierwszy naprawdę przywiązuje się do człowieka. Kilkakrotnie ratuje mu życie, a w Dawson wygrywa dla niego zakład, ciągnąc sanie obciążone tysiącem funtów. Dzięki zdobytym pieniądzom Thornton z towarzyszami rusza na poszukiwanie złota. Buck coraz częściej ulega jednak zewowi puszczy, poluje samotnie i zaprzyjaźnia się z wilkiem. Gdy po jednej z wypraw wraca do obozu, odkrywa, że Yeehatowie zabili Thorntona i jego towarzyszy. Buck atakuje napastników i odpędza ich. Po śmierci ukochanego pana nic nie wiąże go już ze światem ludzi. Dołącza do wilczego stada i zaczyna żyć całkowicie na wolności.
Buck, duży i silny pies należący do sędziego Millera, wiedzie spokojne życie w posiadłości w dolinie Santa Clara. Towarzyszy rodzinie właściciela, poluje, pływa i cieszy się pełną swobodą. Jest dumny, silny i dobrze utrzymany, a dzięki aktywnemu trybowi życia zachowuje świetną kondycję. Jesienią 1897 roku, gdy odkrycie złota w Klondike wywołuje ogromne zapotrzebowanie na psy pociągowe, życie Bucka gwałtownie się zmienia. Manuel, pomocnik ogrodnika uzależniony od hazardu, potajemnie wyprowadza psa z domu i sprzedaje go nieznajomemu.
Buck zostaje skrępowany, pobity i przewieziony do San Francisco, a następnie zamknięty w skrzyni. W czasie dalszej podróży przez dwa dni nie dostaje jedzenia ani wody, przez co staje się coraz bardziej wyczerpany i wściekły. Jest przekazywany z rąk do rąk i nie rozumie, dlaczego zabrano go z domu. W Seattle trafia do człowieka w czerwonym swetrze. Gdy zostaje wypuszczony ze skrzyni, wielokrotnie rzuca się na niego, ale za każdym razem przegrywa z pałką. Ostatecznie rozumie, że człowiek uzbrojony w kij ma nad nim przewagę. Nie zostaje jednak złamany i postanawia podporządkować się tylko tyle, ile jest konieczne.
Buck obserwuje, jak kolejne psy są przywożone, tresowane i sprzedawane. W końcu za trzysta dolarów kupuje go Perrault, pracujący dla kanadyjskiej poczty i poszukujący dobrych psów do zaprzęgu. Razem z dobroduszną nowofundlandką Curly Buck opuszcza Seattle na statku „Narwal”. Pod opieką Perraulta i François poznaje Szpica, doświadczonego, lecz podstępnego psa, oraz ponurego Dave’a. Buck szybko dostrzega, że nowi opiekunowie są surowi, ale sprawiedliwi i dobrze znają zachowanie psów. Podczas rejsu robi się coraz zimniej. Po dotarciu na Północ Buck po raz pierwszy w życiu styka się ze śniegiem, który początkowo bierze za coś podobnego do błota i z ciekawością próbuje go polizać.
Po przybyciu nad zatokę Dyea Buck szybko przekonuje się, że na Północy obowiązują brutalne prawa. Widzi śmierć Curly, która po starciu z huskym zostaje powalona, a następnie zagryziona przez stado. Buck zapamiętuje, że upadek w walce oznacza śmierć, a od tej chwili zaczyna też nienawidzić Szpica, który obserwuje tragedię z wyraźną satysfakcją.
Wkrótce François zakłada Buckowi uprząż i uczy go pracy w zaprzęgu. Pomagają w tym Dave i Szpic, karząc go za błędy. Buck szybko opanowuje podstawowe komendy i zasady ciągnięcia sań. Do zaprzęgu dołączają następnie Billy, Joe i stary, jednooki Sol-leks. Buck przekonuje się, że każdy z psów ma własny charakter i że nieuwaga może zostać natychmiast ukarana. Gdy przypadkiem podchodzi do Sol-leksa od strony niewidzącego oka, zostaje przez niego boleśnie ugryziony.
Pierwsza noc na śniegu staje się dla Bucka kolejną lekcją. Wypędzony z namiotu długo szuka schronienia, aż odkrywa Billego zagrzebanego w śniegu. Naśladuje go i sam wykopuje sobie ciepłe legowisko. Następnego dnia do zaprzęgu dołączają kolejne psy i cała grupa wyrusza w stronę kanionu Dyea. Umieszczony między Dave’em i Sol-leksem Buck coraz sprawniej pracuje, a jego towarzysze pilnują, by nie popełniał błędów.
Zaprzęg pokonuje trudny szlak przez góry i dociera nad jezioro Bennett. Kolejne dni wypełnia ciężka praca, mróz i głód. Buck uczy się szybko jeść, kraść pożywienie i unikać kary. Naśladując Pike’a, kradnie kawałek słoniny, a podejrzenie pada na Duba. Stopniowo traci przyzwyczajenia wyniesione z dawnego życia. Jego ciało staje się silniejsze, zmysły wyostrzają się, a odporność na ból rośnie. Uczy się radzić sobie z lodem, śniegiem i wiatrem, a także walczyć w sposób podobny do wilków. Coraz silniej odzywają się w nim dawne instynkty przodków. Z czasem Buck coraz bardziej oddala się od życia cywilizowanego psa i wraca do pierwotnej natury.
Buck coraz silniej odczuwa działanie pierwotnych instynktów, lecz nadal zachowuje ostrożność i nie szuka otwartej walki ze Szpicem. Rywal stale go prowokuje, aż podczas postoju nad jeziorem Le Barge zajmuje jego legowisko. Buck atakuje, lecz starcie przerywa napaść wygłodniałych husky z pobliskiej indiańskiej wioski. Obce psy rzucają się na zapasy i zaprzęg. W czasie walki Szpic próbuje zdradliwie powalić Bucka, ale ten unika śmierci i ucieka wraz z resztą psów. Zaprzęg wraca poraniony, a znaczna część żywności i wyposażenia zostaje zniszczona.
Podróż do Dawson trwa dalej w bardzo trudnych warunkach. Psy zmagają się z niezamarzniętą rzeką, pękającym lodem i silnym mrozem. Buck ma poranione łapy, dlatego François szyje mu małe mokasyny. Z czasem jego łapy twardnieją. Nad rzeką Pelly Dolly dostaje ataku wścieklizny i rusza za Buckiem. François zabija ją siekierą, lecz wyczerpanego Bucka natychmiast atakuje Szpic. Od tej chwili między rywalami trwa otwarta wojna.
Buck coraz częściej podważa władzę Szpica i broni innych psów przed jego karami. W zaprzęgu narasta bunt i pogarsza się dyscyplina, choć Dave i Sol-leks nadal pracują bez zarzutu. Po dotarciu do Dawson psy odpoczywają tydzień, a następnie ruszają z pilną pocztą w drogę powrotną. Perrault chce pobić rekord szybkości, lecz nieposłuszeństwo psów utrudnia François utrzymanie porządku. Podczas postoju Dub wypłasza zająca. Kilkadziesiąt psów rusza za nim, a Buck prowadzi pogoń. Szpic skraca drogę i zabija zająca, po czym Buck natychmiast rzuca się na niego.
Rozpoczyna się walka na śmierć i życie. Szpic długo skutecznie odpiera ataki, a Buck zostaje poraniony i słabnie. W końcu zmienia sposób walki i łamie przeciwnikowi kolejno obie przednie łapy. Osłabiony Szpic nie może się już bronić. Buck powala go ostatnim uderzeniem, a otaczające psy rzucają się na przegranego. Buck pokonuje swojego rywala.
Po śmierci Szpica Buck domaga się miejsca przodownika zaprzęgu. François próbuje ustawić na czele Sol-leksa, lecz Buck konsekwentnie go odpędza i unika prób schwytania. Dopiero gdy mężczyźni ustępują, pies zajmuje upragnione stanowisko. Szybko okazuje się świetnym przywódcą. Przywraca dyscyplinę, zmusza leniwe psy do pracy i potrafi podporządkować sobie nawet zgryźliwego Joe. Zaprzęg znów działa zgodnie, a po dołączeniu Teeka i Koony Buck szybko uczy ich zasad pracy.
Dzięki dobrym warunkom i sprawnemu prowadzeniu psy pokonują trasę w rekordowym tempie. Po dwóch tygodniach docierają do Skaguay, gdzie Perrault i François otrzymują nowe rozkazy. Wkrótce żegnają się z psami, a Buck trafia pod opiekę Metysa, będącego pół Szkotem, pół Indianinem. Razem z innymi zaprzęgami ponownie rusza do Dawson, tym razem z ciężkim ładunkiem poczty.
Podróż jest monotonna i wyczerpująca. Buck sumiennie pracuje, pilnuje swoich towarzyszy i zdobywa szacunek innych psów. Wieczorami leży przy ognisku i czasem wspomina dawny dom, częściej jednak wydarzenia z Północy oraz obrazy, których sam nigdy nie przeżył. Widzi w wyobraźni prymitywnego człowieka siedzącego przy ogniu i otoczonego przez dzikie zwierzęta.
Po dotarciu do Dawson psy dostają zaledwie dwa dni odpoczynku i ponownie ruszają w drogę. Są coraz bardziej wyczerpane. Najgorzej czuje się Dave, który cierpi na nieznaną chorobę, ale mimo bólu nie chce opuścić swojego miejsca w zaprzęgu. Gdy Metys zastępuje go Sol-leksem, Dave walczy o powrót do pracy, a nawet przegryza postronki rywala. Pozwala mu się więc znów ciągnąć sanie. Następnego ranka nie jest jednak w stanie wstać. Zaprzęg rusza bez niego, po czym Metys wraca do obozu. Po chwili rozlega się strzał i mężczyzna ponownie dołącza do pozostałych.
Po trzydziestu dniach podróży z Dawson do Skaguay Buck i pozostałe psy są skrajnie wyczerpane. W ciągu kilku miesięcy przebyły tysiące mil i potrzebują odpoczynku, lecz zamiast niego zostają sprzedane Halowi, Charlesowi i Mercedes. Nowi właściciele są niedoświadczeni, źle pakują sanie, zabierają zbyt wiele rzeczy i nie potrafią właściwie obchodzić się z psami. Po pierwszej nieudanej próbie wyjazdu zmniejszają część bagażu i dokupują sześć nowych psów.
Podróż od początku przebiega źle. Hal, Charles i Mercedes nie potrafią organizować obozu ani rozsądnie gospodarować żywnością. Najpierw przekarmiają psy, później zmniejszają im racje, gdy zapasy zaczynają się kończyć. Zwierzęta są coraz słabsze i głodują. Umiera Dub, później kolejne nowe psy, a Hal zabija także Billego, a z czasem Koona. Wędrowcy coraz częściej się kłócą, a Mercedes, zamiast iść pieszo, upiera się przy jeździe na saniach, dodatkowo obciążając zaprzęg.
W końcu zostaje tylko pięć psów: Buck, Joe, Pike, Sol-leks i Teek. Są skrajnie wycieńczone, bite i niemal niezdolne do dalszej drogi. Nadchodzi wiosna, lód na Yukonie zaczyna topnieć i staje się niebezpieczny. Wędrowcy docierają do obozu Johna Thorntona, który ostrzega ich przed dalszą jazdą. Hal ignoruje jego rady i próbuje zmusić psy do ruszenia.
Pozostałe psy z trudem wstają, lecz Buck pozostaje na ziemi. Przeczuwa niebezpieczeństwo i odmawia wejścia na kruchy lód. Hal zaczyna go brutalnie bić pałką. Thornton nie wytrzymuje, rzuca się na Hala i przecina uprząż Bucka, zatrzymując psa przy sobie. Hal, Charles i Mercedes ruszają dalej z pozostałym zaprzęgiem. Po chwili lód załamuje się pod saniami i wszyscy wraz z psami wpadają do rzeki. Buck pozostaje przy Thorntonie, który uratował mu życie.
Po uratowaniu przez Johna Thorntona Buck stopniowo odzyskuje siły. Odpoczywa nad rzeką w towarzystwie Skeet i Niga, a Skeet codziennie oczyszcza jego rany. Buck po raz pierwszy doświadcza głębokiego przywiązania do człowieka. Kocha Thorntona znacznie silniej niż dawnych właścicieli, stale go obserwuje i boi się, że także on pewnego dnia zniknie. Jednocześnie zachowuje dzikość, przebiegłość i instynkty rozbudzone podczas życia na Północy.
Buck coraz częściej słyszy wewnętrzny zew puszczy i oddala się od obozu, lecz za każdym razem wraca ze względu na Thorntona. Przybycie Hansa i Pete’a, przyjaciół jego pana, przyjmuje z czasem spokojnie. Posłuszeństwo wobec Thorntona jest tak silne, że na jego rozkaz pies gotów jest nawet skoczyć z urwiska. W Circle City Buck broni właściciela przed „Czarnym” Burtonem, który uderza Thorntona. Pies rzuca się na napastnika i poważnie go rani.
Jesienią Buck ponownie ratuje Thorntona, tym razem podczas przeprawy przez niebezpieczne progi rzeczne. Gdy łódź przewraca się, a prąd porywa człowieka, pies wskakuje do wody. Pierwsza próba ratunku się nie udaje, lecz później Hans i Pete przywiązują do Bucka linę. Pies dociera do Thorntona, a mężczyźni wyciągają ich obu na brzeg. Buck ma złamane trzy żebra i potrzebuje czasu na wyzdrowienie.
Zimą w Dawson dochodzi do zakładu. Thornton twierdzi, że Buck potrafi sam ruszyć sanie obciążone tysiącem funtów i przeciągnąć je na odległość stu jardów. Stawką jest tysiąc dolarów. Buck najpierw odrywa przymarznięte płozy, a następnie z ogromnym wysiłkiem ciągnie ciężar aż do wyznaczonego miejsca. Thornton wygrywa zakład, a tłum zachwyca się siłą psa. Mimo wysokiej oferty odmawia jego sprzedaży.
Dzięki pieniądzom wygranym przez Bucka John Thornton, Pete i Hans wyruszają na Wschód w poszukiwaniu legendarnego złoża złota. Przez wiele miesięcy przemierzają nieznane tereny, polują, łowią ryby i zatrzymują się w kolejnych miejscach. W końcu znajdują niezwykle bogate złoże i rozpoczynają wydobycie. Psy mają wtedy dużo swobody, a Buck coraz częściej oddala się od obozu, czując silny zew puszczy.
Pewnej nocy spotyka samotnego wilka. Początkowo zwierzę się go boi, lecz z czasem oba nawiązują przyjaźń i wspólnie ruszają przez las. Buck jest szczęśliwy, jednak przypomina sobie o Thorntonie i wraca do obozu. Później coraz częściej spędza czas samotnie w puszczy. Poluje, zabija niedźwiedzia, rozpędza rosomaki i staje się coraz sprawniejszym drapieżnikiem. Jesienią przez kilka dni ściga potężnego łosia, oddziela go od stada i w końcu zabija.
Wracając do obozu, Buck wyczuwa niebezpieczeństwo. Znajduje martwego Niga, później Hansa i inne psy. Obóz został zaatakowany przez Yeehatów. Buck rzuca się na nich w furii, zabija część napastników i zmusza resztę do ucieczki. Następnie odnajduje ślady Thorntona prowadzące do jeziorka i rozumie, że jego pan nie żyje. Przeżywa ogromny ból, ale równocześnie czuje, że ostatnia więź łącząca go ze światem ludzi została zerwana.
Nocą do doliny przybywa stado wilków. Buck odpiera ich ataki, a potem rozpoznaje w jednym z nich dawnego leśnego towarzysza. Wilki stopniowo go akceptują i Buck dołącza do stada. Z czasem Yeehatowie zaczynają opowiadać o wielkim, niezwykłym wilku przewodzącym innym. Buck żyje już całkowicie wśród dzikich zwierząt, choć czasem wraca samotnie do miejsca, w którym zginął Thornton.
Aktualizacja: 2026-09-25 14:31:20.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.