Prośba o pustynię

Autorem wiersza jest Julian Tuwim

Już ja z ziemi nieba nie widzę

Już i gwiazdy na mnie nie wejrzą

Sprawiedliwy! wydaj mi wizę

Na pustynię najpustynniejszą


Żebym bez trwogi i pogardy

Ale z nadzieją i miłością

Mógł wznieść oczy w bezmiar otwarty:

Wieczną prawdą świecący kościół.


Żeby nocą usiedli przy mnie

Nowi bracia moi - szakale,

I zwierzęco dysząc na zimnie

Ciepło do mnie pomrukiwali.


A ja z bladym nad głową krążkiem,

Najszczęśliwszy w świecie uchodźca,

Zapominianą otworzę książkę,

Gdzie Syn skonał dla prawdy Ojca.


Pod tą czystą nocą ogromną

W ludzkie strony zawyją żalem

Zrozumieją - i nie zapomną

Moi nowi bracia, szakale.


Wzniosą oczy, nowe i inne,

W moje spojrzą wiernie i ufnie

I z tej czystej nocy pustynnej

Gwiazda spadnie - i nie wybuchnie.


© Copyright by Fundacja im. Juliana Tuwima i Ireny Tuwim, Warszawa 2006

Dochody Fundacji im. Juliana Tuwima i Ireny Tuwim pochodzą jedynie z honorariów z tytułu praw autorskich do dzieł jej Patronów i przeznaczone są w całości na pomoc dzieciom niepełnosprawnym i na popularyzację twórczości obojga Autorów. TUWIM.ORG

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM