Jeździec miedziany (Kocham Cię grodzie mój Piotrowy)

Autorem wiersza jest Aleksander Puszkin

Na brzegu, nad pustkowiem fal
Stał on - i z wielką patrzał w dal
Zadumą...
I dumał on...
Sto lat minęło.młody gród,
Północnych krain dziw i chwała,
z bajorów leśnych, z mroku wód
Jako stolica wyrósł wspaniała.
Gdzie dawniej rybak, Fin ponury,
Na niskim brzegu siadał sam
I, smutny pasierb, złej natury,
Sieć lichą w toń zarzucał - tam
Na gwarnych, ożywionych brzegach
Dziś w świetnych tłoczą się szeregach
Pałace smukłe, domy, baszty,
I tłumnie z wszystkich krańców ziemi
Do portów zawijają maszty.
Newę granitu odział zrąb
I mosty osiodłały wody,
Cienista jest na wyspach głąb,
Ciemnozielone są ogrody.
I oto przed stolicą nową
Prastarej Moskwy splendor zgasł
Jako przed młodą cesarzową
Imperatrycy-wdowy blask.
Kocham cię ,Grodzie mój Piotrowy:
Twych zwartych kształtów kocham ład,
Prąd Newy władny i surowy,
Nadbrzeżny granit,wzory krat
Na ogrodzeniach metalowych,
Twych zadumanych nocy dym
Przeźroczy,blask bezksiężycowy...
Kocham twej zimy ostre wiewy,
Siarczysty mróz,stężały dech,
Pęd sanek wzdłuż szerokiej Newy,
Rumianych z mrozu dziewcząt śmiech,
I balów blask, i uczt rozgwary,
I kawalerskich bibek tłok,
I pienny syk perlistej czary,
I pełgający ogniem grog.
Kocham Marsowych Pól paradę
I dziarskich wojsk bojowy krok,
Piechoty marsz,konnicy skok,
Powabnej jednostajnym ładem...
Niech wiecznie trwa majestat twój
I chwała, o Piotrowy Grodzie!
Jak Rosja niewzruszenie stój,
Z żywiołem poskromionym w zgodzie!
Pradawną waśń i walki znój
Niechaj zapomną fińskie fale
I niech nie trwożą w płonnym szale
Wiecznego snu Imperatora...


Czytaj dalej: O, Boże nie daj mi zwariować!