Portret (Oto portret, wiszący na gwieździe)

Autorem wiersza jest Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Oto portret, wiszący na gwieździe, nie gwoździu:
Ręce jej — białe słońca, promienistopalce.
Rzęsy — gwiazdy złociste. Łzy — uczuć planety,
Po elipsie policzków toczące się srebrnie...
Jest na ziemi jak promień,
Gdy przez wieczność przebrnie,
A myśli jej — najszybszych meteorów gwizdy!
Widać się urodziła z nocy, nie z kobiety,
Pod wielkim morskim niebem,
Rozpryskanym w gwiazdy...


Czytaj dalej: Miłość (Nie wi­dzia­łam cię już od mie­sią­ca)


Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM