Antonio

Autorem wiersza jest Maria Konopnicka

Cicho płonie zachód zloty,
W lunach ciągnie klucz żurawi...
Przy ognisku z kukurudzy
Słucham, co Antonio prawi.

Głowa drżąca, głos już głuchy,
Ale jaki gest szeroki!
Gdy zakreśli pole bitwy,
To od ziemi - pod obłoki!

Gdy zakreśli pole bitwy,
Widzisz - Włochy wygrać muszą!
Zaś potencja cała wroga
Ledwo że się wymknie z duszą.

A gdy wzniesie rękę drżącą
Do słonecznej skrawej tarczy,
Widzisz - lonty u harmaty,
Słyszysz palbę, jak gdzieś warczy.

Twarz spalona w żarach boju,
Nagie piersi, naga szyja...
- Chryste, jak on wąsy jeży!
Jak szczudliskiem swym wywija!...

-Stracił nogę? No, to stracił!
A co wygrał, to zostało;
Sam generał mu tę ranę
Wiązał chustką swoją białą!

Sam generał!... - Umilkł, patrzy,
Jakąś wielką ściga marę...
Dym, co obwiał pole bitwy,
Gryzie oczy jego stare...

I ja patrzę w zachód złoty
I w ciągnących klucz żurawi...
- Co wart Tacyt, co Swetoniusz,
Gdy Antonio stary prawi!

Czy z nich skrzeszesz jedną iskrę
Z tych, co jemu w oczach płoną,
Kiedy zwiesi głowę siwą
Na koszulę swą czerwoną?

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM