Duchy w Ornianach, czyli Prolog

Autorem wiersza jest Konstanty Ildefons Gałczyński

Wio, stwory chyżo znikające,
śmieszne pochody umazanych
jaskrawą barwą koboldów!

I ci, co w trąby dmą, i tamci,
co nad szafami przelatują
w postaci pseudo-kogutów.

Wio, wio, hałastro świergotliwa,
rubaszne piekło, rozkrzewione
w życzliwym cieple zakamarków:

Pafnucy, dobry demon drzemki,
Pandofilaktes, ksiąg rozcinacz,
Grygas, Swędziołek i Lampkogłów!

Witajcie, zacni kompanowie...
tacyście snadź musieli grywać
w roku 1000-ym i 300-ym
przed rozbawionym pieprzną strawą
okiem opatów z Mannersheimu.

Oto, prześwietny klombie hrabin,
niosę na smutki wam lekarstwo -
świat, który rzadko przylatuje
i odlatuje tak jak ptactwo...


Czytaj dalej: Już kocham cię tyle lat