Piosenka w stylu klasycznym

Autorem wiersza jest Tadeusz Boy-Żeleński

Gdy twej miłości kwiat już zwiądł,
Nim w kraj daleki pójdę stąd,
 O mój ANIELE,
W rozstania smutnej chwili tej
Wysłuchać mojej prośby chciej:
 To tak niewiele!

Sentymentalnych zaklęć słów
Nie lękaj się usłyszeć znów,
 Ani rozpaczy,
Nie będę budził dawnych mar:
Wszak musiał prysnąć szczęścia czar
 Tak, lub inaczej...

Na wieki pomnieć będę ten
O twej miłości cudny sen,
 Upojeń tyle,
Lecz nim me serce strącisz w grrrrrrrób —
Ach, pozwól zostać u twych stóp
 Jeszcze choć chwilę!

Nim pójdę cicho i bez skarg,
Zcałować pozwól z twoich warg
 Ten wdzięk dziewczęcy —
Niech twoich ust niestarty ślad
Na ustach mych uniosę w świat,
 Nie pragnę więcej...

W twych sukniach pozwól twarz mi skryć
I choć przez chwilę jeszcze żyć
 Szczęścia wspomnieniem,
Gdy pieszczot mych palący szał
Twych zmysłów szukał, aż się stał —
 Wspólnem westchnieniem...

Twą głowę pochyl na mą skroń
I włosów twych drażniąca woń
 Niech mnie upoi:
Po raz ostatni jeszcze niech
Usłyszę spazmatyczny śmiech
 Rozkoszy twojej...

Wysłuchaj zatem prośby mej,
Wszak trudno chyba żądać mniej,
 Bardziej nieśmiało,
Niech dawnych wzruszeń słodka moc
Odżyje choć na jedną noc,
 Wszak to tak mało...


Czytaj dalej: *** (A kiedy przyjdzie...)