Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki
adam sangreal

Pojedynek III : „Czy jeszcze czymś jestem”

Rekomendowane odpowiedzi

  • Autor
  • Pojedynek III : „Czy jeszcze czymś jestem”

    Sceptic vs. Bartosz Cybula

    Reguły:
    1. Oceniacie teksty
    tekst 1 -ocena, tekst 2 -ocena
    mozliwe oceny- punkty 0 lub 1
    2. W głosowaniu mogą brać tylko osoby, które mają dwie lub więcej publikacji.
    3. Sędzia pojedynku – adam sangreal - podlicza głosy, ogłasza zwycięzce.
    4. Wyniki - środa 31 maja, ranek.

    Zapraszamy!!

    Pierwsze dwa komentarze wstawiają autorzy

    Bardzo proszę o oddawanie swoich głosów!!!!!!

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    Kiedy przychodzi chwila, która nie pozwala oddychać w regularny sposób, siadam na środku pokoju, na podłodze i zamykam oczy. Przez moment wydaje mi się, że lecę na alladynowskim dywanie, albo co najmniej na skrzydłach, które przed kilkoma dniami wyrwałem komarowi. Jestem taki fioletowy jak gęba emotikona. Pamiętasz jak mi mówiłaś, że nie ma na świecie nikogo podobnego do nas? Przez sekundy wydawało mi się, że wierzę w te słowa, ale powiew komarzych skrzydeł doprowadza mnie do trzeźwości. Przecież w całym wszechświecie nie ma nikogo takiego jak my. Aż się zanosiłem, gdy przetwarzałem dane. Mała zawieszka, już prawie reset, ale przez informację, dołączoną do ostatniej części wspomnień, straciłem zasilanie i wszystkie pliki poszły w niepamięć.
    Dzisiaj już nie siadam na środku pokoju, dzisiaj siadam z boku, w cieniu, tak żeby nie rzucać się w oczy. Chciałaś mnie naprawić, ale trzeszczę coś o dolinach i cudownych uzdrowieniach, więc dałaś mi tylko swoją wizytówkę.
    Dzień pierwszy.
    „Raz, dwa, trzy, cztery maszerują oficery”. Chodź bo nie zdążymy na defiladę. Słuchałaś akurat Akuratu. Co ty gadasz? Przecież to nie jest ta grupa! To nie ich słowa, nie ich muzyka. Ale ich barierka? Ich chodnik? Nasza brama? Twoja książka? Idziemy zesztywniali nie wiadomo dlaczego. Mówisz, że znów przerywam ci w czytaniu? Ale spotkanie, godzina, piwo. Po krótkiej spowiedzi wybaczasz, więc podążamy lekkim krokiem w stronę Alchemii. Dlaczego tam nie ma już Irlandczyka? Sprzedali? Ale dobrze, że nie ma. Gdyby był, nie byłoby barierki ani twojej książki.
    Dzień drugi.
    Światło: żarówka, świeczka; łóżko i dwie miski. Dlaczego nic nie mówisz? Ach, oglądasz swoje rany – tak zwane pokomarzenia. Pokemon? Nie to przecież nie prawda. Dobrze, dobrze już nic nie mówię. Wiem! Pobawimy się w puszczanie statków. Zobacz, mamy dwie miski. W jedną wsiądę ja, w drugą ty. Wiedziałem, że ci się spodoba. Raz na prawo, raz na lewo, wiosłujemy rąbniem w drzewo. Raz na wozie, raz pod wozem, a raz koniem, parowozem.
    Dzień trzeci.
    Dnia trzeciego ani następnych niestety nie ma. Zbyt mała pamięć została wypełniona. „Na dysku M brakuje miejsca, czy chcesz uruchomić funkcję oczyszczania dysku?” No zobacz, co ty wyprawiasz. Dałaś mi wizytówkę, dzwonię i dzwonię i ciągle ta automatyczna cholera. Ale co to? Na drugiej stronie małej karteczki, malutkim druczkiem jeszcze mniejsze zdanko: „Czy jeszcze czymś jesteś”. Czy jeszcze czymś jestem? A w ogóle jestem? Może moja wyobraźnia mnie zjadła i nie istnieję? Może to tylko moje psychostyczności wciąż nie dają za wygraną? Szperam w program files. Podaj hasło a następnie wciśnij enter. Podane hasło nie jest poprawne. Podaj hasło a następnie wciśnij enter. No udało się. Otwieram zasoby wiedzy. Wyszukuję środku pokoju. Jeszcze tylko chwila, jeszcze tylko moment. Mam, nareszcie mam skrzydła i w dodatku komarze. Ha! Nie chciała marzyć to i nie polata. Najnowszy model, jeszcze w wersji beta, ale wcale nie brzydkie. Lecę. Już jestem nad twoją miską. Śmiesznie wyglądasz, wiesz? Taka skulona wciśnięta w dziuplę w drzewie. A mówiłem, że trzeba najpierw wysmarować smalcem dno! Byłby lepszy poślizg. Teraz siedzisz w misce, zabarykadowałaś dostęp do dziupli, a ja lecę i szukam gniazda. Co z tego, że mam komarze skrzydła. Przecież dziupla mi się należy. C:\ProgramFiles\rubaszne_mysli\czyny .
    Żeby kózka nie skakała to by w pyska nie dostała, wciśnie fajkę w usta swoje i notatek ze trzy zwoje (wy róbcie notatki, ja się pierdyknę na zieloną trawkę). Tak, czas potrafi zmienić człowieka. Wystarczy tylko zamknąć oczy, siedząc na środku pokoju, czując się jak na alladynowskim dywanie, aby po chwili nieuwagi zostać komarem, pralką, automatyczną sekretarką, szukaniem sensu czy ojcem.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    Wieczorami pan X w oparciu o własny łokieć snuje rozważania o bycie absolutnym. Po wielu latach pracowitych rozmyślań pan X doszedł nawet w tej kwestii do pewnych konstruktywnych wniosków.
    Byt absolutny spłatał ontologom (których pan X nazywa czasem pogardliwie „bytownikami”) niezłego figla. Figiel ten zasadza się głównie na tym, że ów byt absolutny nie jest wcale transcendentny. Co prawda od czasu do czasu pojawiał się jakiś ontolog (właśnie – ontolog, a nie bytownik), który w natchnieniu wrzeszczał: „immanentny, immanentny!”. Wtedy jednak zawsze znajdowali się tacy bytownicy, którzy – oczywiście w imię rzekomego absolutu transcendentnego – dokładali wszelkich wysiłków, by ów ontolog spłonął na stosie, wypił cykutę lub przynajmniej spędził resztę życia w więzieniu.
    W ostatnich czasach – zauważa pan X – coraz więcej jest też takich, dla których „absolut” to nic innego, jak po prostu markowy i dosyć snobistyczny alkohol. Oni są zresztą całkiem blisko prawdy, a w każdym razie bliżej od niejednego filozofa.
    Pan X szukał bytu absolutnego w google i wikipedii – bezskutecznie. Wreszcie jednak – zupełnie nieoczekiwanie – udało mu się rozwiązać zagadkę absolutu.
    Byt absolutny – i to właśnie odkrył pan X – w istocie jest cieniem. Dokładnie odwrotnie, niż to wymyślił Platon, chociaż on był w zasadzie najbliżej. Mówiąc o cieniu pan X nie ma na myśli żadnej wyszukanej metafory. Ot, po prostu – cień – ten, który rzuca każdy byt, każdy przedmiot. Tylko on spełnia wszystkie wymagania stawiane absolutowi.
    Jest wszędzie, w każdej rzeczy. Jest zawsze ten sam. Jest nieograniczony ani materią, ani formą – może przybierać wszelkie kształty. Jest nieodłączną, ale właśnie immanentną, częścią przyrody.
    Czy tak pojmowany absolut w ogóle jeszcze czymś jest – zastanawia się pan X. Nie ma przecież żadnych własności, które mogłyby nadawać mu tożsamość, a może raczej – ma wszystkie własności, ale zmieszane w równych proporcjach tak, że jest zarazem twardy i miękki, duży i mały, słodki i gorzki? Jeśli zaś jest bytem absolutnym, to musi też posiadać uczucia, jako istota doskonała. Czy zatem nie jest mu – po prostu i po ludzku – smutno? Czy nie jest przygnębiony własną nijakością i tym, że przez dlugie wieki nikt nie potrafił go odnaleźć, choć tak wielu szukało? To były kolejne zagadnienia, które stanęły przed panem X.
    Wydawać by się mogło, że pan X powinien się cieszyć ze swojego odkrycia. Przez chwilę myślał nawet o tym, żeby je opublikować. Żyłby z honorariów, dostał pięćdziesiąt doktoratów honoris causa, może nawet mógłby wreszcie przestać gotować w domu (pan X nie znosi gotowania), bo ciągle byłby zapraszany na niezwykle uroczyste bankiety. Materialna stabilizacja pozwoliłaby mu zrealizować życiowe marzenia (to, które w danej chwili przyszło panu X na myśl, to zebranie największej na świecie kolekcji ziaren piasku). I – kto wie – może nawet pan X zdecydowałby się na wybór tej drogi, gdyby nie pewna radykalna zmiana, która dokonała się w jego życiu.

    Kiedy następnego dnia po dokonaniu swego wiekopomnego odkrycia pan X wstał z łóżka, ze zdumieniem spostrzegł, że nie rzuca cienia. Wschodzące słońce słało promienie niemal prosto w okno pokoju pana X, ale pan X nie rzucał cienia. Zdumiony podszedł do biurka, zapalił lampkę i wsunął w jej światło rękę, ale na blacie nie było widać nawet najmniejszego cienia.
    W pierwszej chwili pan X przypomniał sobie wszystkie bzdurne historie o wampirach, którymi raczono go w dzieciństwie, i nawet na moment poczuł się rozbawiony. W końcu jednak uświadomił sobie, że sprawa jest więcej niż poważna.

    Oto pan X, skoro tylko dosięgnął istoty rzeczy i odkrył zagadkę bytu absolutnego, został pozbawiony pierwiastka absolutnego. Mówiąc językiem teologii (której pan X nie znosi równie mocno jak gotowania), pan X stracił w sobie boską, nieśmiertelną duszę.
    Oczywiście nie znaczy to, że pan X zmienił się w roślinę. Zachował podstawowe funkcje psychofizjologiczne – czuł zimno i ciepło, mógł abstrakcyjnie myśleć, planować i zapamiętywać. Jednak gdy przez chwilę – w ramach eksperymentu – zaczął intensywnie myśleć o rzeczach, które do tej pory kochał, nie czuł nic. Podobnie nie czuł tęsknoty ani nawet bezinteresownej sympatii.
    Gdy sięgnął po swój ulubiony tomik wierszy, wydał mu się jedynie miałką masą słów, kompletną stratą czasu. Reprodukcje ukochanych obrazów, które wisiały w jego pokoju, zaczęły mu się jawić jako nic nie warte bohomazy. Zapragnął natomiast – nie z serca, jak do tej pory, ale z głowy czy może z brzucha – kupić sobie telefon komórkowy i samochód (do tej pory nigdy nie miał ani jednego, ani drugiego).
    Pan X stracił swój cień, swój prywatny pierwiastek absolutny – to, co nadawało mu duchową tożsamość i złudzenie nieśmiertelności.
    Tym samym przestał być panem X. Przestał interesować się filozofią i sztuką, przestał marzyć, a w nocy śnił tylko o pieniądzach i seksie. Czy w ogóle jeszcze czymś był? Nie zastanawiał się nad tym. Ale było mu z tym bardzo dobrze – wreszcie naprawdę nie czuł się wyobcowany ze społeczeństwa.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    W końcu mogę zagłosować, ponieważ wcześniej nie mogłem będą zamieszanym w poprzednie pojedynki. Wybór jest trudny i zastanawiam się od rana na kogoś oddać głos. Mieliście mało czasu, więc teksty są niedopracowane. Sceptic trochę zamieszał z filozofią i nie mogłem dobrnąć do końca, więc stawiam na Bartosza (niewielka różnica).
    Bartosz Cybula - 1 Sceptic - 0

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    obydwa tekst zakręcone jak spirala dymu papierosowego

    Sceptyczny pan X- hmmm jak pojawiły się historie Pana X miałem nieodzowne wrażenie że ten pomysł jest już powielany, dawniej zawsze spotykałem się z sloganiami typu Panie Rewiński tamto Panie Rewiński siamto i jak pojawiły się twoje wytwory cały czas miałem przed oczami tamte wiersze, nie wiem może jakaś awersja
    co do tekstu, jest troszkę monotonny, kręci się wkoło tych samych zagadnień i pod końcem zbierało kleiły się rzęsy

    Bartosz Cebulowy- tekst w stylu

    od niemego harmidru bolały uszy
    i oczy gdy nie widziały okien
    skrępowane ręce szukały
    klamek
    brak kon
    taktu z rzeczywistością

    ale tekst owiany imaginacją i wprowadza czytelnika w pewnie klimat, i za to mój głos oddam na Bartka

    czyli 1-0 dla Bartka Cybuli

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • Dotychczas: Sceptic - 0 vs. Bartosz Cybula - 3
    Nie oddawajcie swoich głosów w tak wielkich ilościach, bo mam ogromne problemy ze zliczeniem tej ogromnej masy ;)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    trochę jest zastój i mało ludziska głosów oddają, może by tak założyć wątek jeszcze na forum głównym że odbywają się takie konkursy, to może ludziska wtedy by się bardziej zainteresowali

    ja bym założył wątek ale startuję w pojedynku i by to dziwnie wyglądało takie wazeliniarstwo
    więc może ktoś inny o tym pomyśli

    pozdrawiam

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    Cytat
    trochę jest zastój i mało ludziska głosów oddają, może by tak założyć wątek jeszcze na forum głównym że odbywają się takie konkursy, to może ludziska wtedy by się bardziej zainteresowali

    ja bym założył wątek ale startuję w pojedynku i by to dziwnie wyglądało takie wazeliniarstwo
    więc może ktoś inny o tym pomyśli

    pozdrawiam



    popieram.
    Można napisać do moderatora z prośbą o dodanie wątku [u]PRZECZYTAJ KONIECZNIE pojedynki prozy[/u] w którym zamieszczone/zamieszczane byłyby poszczególne wątki.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • Zwycięzcą pojedynku zostaje pan Bartosz Cybula 3-0 Grauluje :)
    Cała noc musiałem siedzieć i podliczać głosy, ale w końcu saię udało ;)
    Dziękuje wszystkim, którzy oddali swoje głosy:)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Dołącz do dyskusji

    Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

    Gość
    Dodaj odpowiedź do utworu...

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


    ×
    ×
    • Dodaj nową pozycję...

    Powiadomienie o plikach cookie

    Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności