Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pierwsza miłość


Rekomendowane odpowiedzi

@poeterka Nie ma co się kajać, jeszcze chyba nikt nie wymyślił satysfakcjonującej wszystkich definicji poezji ;) Z drugiej strony prawdą jest, że spodziewałem się dłuższej formy, niż to co przeczytałem na portalu. Na Instagramie okazało się jednak, że nie ma nic więcej :(

Odniosę się więc do tego co jest- myśl jest jak najbardziej trafna i dajaca do myślenia. To w zupełności na plus. To co jednak szczególnie cenię w poezji, to rzemiosło słowa, dawanie językowi wybrzmieć, wyrazić jakąś myśl w piękny sposób. Można w takim ujęciu patrzyć na twój tekst jako niemal zupełnie wyzuty z formy- ostała się tylko myśl, taki liryczny minimalizm ;) Pozdrawiam

Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@poeterka

Odniosłam wrażenie, że Cię niestety uraziłam, więc przepraszam. 

Po prostu odczułam ten kawałek tekstu jako nieoryginalny, ale jeśli to początki, to znaczy, że są jeszcze szanse na ujrzenie prac spod Twojego pióra, które są niebanalne, innowacyjne i wysublimowane. 

Podoba mi się w tym względzie Twoja postawa pracy nad sobą 🙂

 

Pozdrawiam życzliwie i posyłam dobrą energię 🙂

 

D. 

Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • stoję pod latarnią gdzie nie do końca białe światło  rzuca cień krzyża  nie chce ubliżać    mam dość    życia na kagańcu  gdzie państwo wykorzystuje jak Kurwe  kobiecą macice    dziś za jutro przeciw  interes się kręci  tańczą biało czerwone marionetki  w takt muzyki wielkich    zaciskam pięść i  idę  mam dość wstydu  za taką elitę   dlatego krzyczę
    • Chodzi pani tajemnicza po lasach, po górach złote liście strąca z drzew stopami w nich szura.   Świat spowija swoim czarem, szalem go oplata, razem z wiatrem szepcząc cicho - to już koniec lata.   Ptaki lekko napomina: - nie chcę was przeganiać, lecz wraz ze mną już nadeszła pora pożegnania.   Spaceruje też po sadach, gdzie pomocną dłonią, zrywa jabłka niosąc ulgę dojrzałym jabłoniom.   Nocą łzami rosi łąki mgłą jej snu spowite, by je z troską szronu kołdrą otulić przed świtem.   W wolnych chwilach ażurowy wyplata parasol, by z fantazją go rozłożyć nad głowami lasom.   Z wiewiórkami zaś z rozkoszą w chowanego grywa, nikt jak ona nie potrafi orzeszków ukrywać.   Jest pachnąca i powabna, kusi zapachami, w lesie wrzosem, w ciepłych domach placka ze śliwkami.   Choć zazwyczaj urokliwa jest ta pani śliczna, bywa czasem też nieznośna, i bardzo kapryśna.   Zmienne bowiem ma nastroje, wiele ma swych wcieleń, barwne suknie mierzy z gracją, gdyż nudzi ją zieleń.   W żółć i czerwień się ubrała i teraz ciekawie rumieńcami płonąc cała przegląda się w stawie.   Stąpa pani kolorowa po parku, po lesie, raz słoneczna, raz deszczowa, któż to taki?    
    • A mnie się ten polor podoba. Takie połączenie koloru z polotem :)
    • Prosty, jasny przekaz o wielkiej sile. Czasem można być samotnym pośród ludzi, a czasem nie być samotnym, mimo że się żyje samemu.   Pozdrawiam. FK.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności