Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki
grzegorz-kot67@o2.pl

Dwa wiatry

Rekomendowane odpowiedzi

Nooo, ale perwersja!😜 dopiero za drugim dokładniejszym odczytem załapałam te niebieskie;) 

Wiersz ciekawy, z fantazją, dużo ciekawych momentów, za dużo, żeby je wymieniać:) super

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
3 minuty temu, [email protected] napisał:

@Luule Luule po przeczytaniu córce, padło tylko - za trudny? Wyprostuj zakręty.

@Somalija Przyjemność dla czytelnika to dla mnie spełnienie.

Wszystkiego dobrego - pogody i uniesień poetyckich.

Myślę, że nie jest wcale za trudny, po chwili łapie się co jest pod przykrywką;) u mnie pierwszy odczyt z reguły jest szybkopodglądowy i albo to zaprosi do dalszego wgryzania, albo nie. Tutaj jest bardzo smakowicie:)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
8 minut temu, [email protected] napisał:

@Marek.zak1  Marku cieszy mnie Twoja opinia, mam nadzieję że prawdziwa, a córkę wygoniłem do garów.
 

Miłego piątku, popatrz i znów weekend, jak ten czas leci.

Jak najbardziej, piszę tylko o czymś co mi się podoba i mnie jakoś rusza.  Pozdrawiam.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@[email protected] eh, myślałam że poeci zapraszają na kontemplacyjny spacer, a nie że wyganiają do garów.. Choć mi właśnie przy zmywaniu często kontemplacja się załącza, wbrew pozorom, taka chwila dla siebie;)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @Luule Zgadzam się Luule... niech będzie kontemplacyjny spacer do garów. Wilk syty i owca cała. I tak by poszła, a zakręty pozostały.

    @MIROSŁAW C. Mirku to wszystko zależy od poetów, jak ona się ma,

                                 jakim słowem rzucisz... wroną lub słowikiem nam gra.

    Miłego piątku.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Po prostu lubię i doceniam klasykę w wykonaniu klasyków.

    Kalendarz mi pokazuje, że mamy XXI wiek, a wszystko pantha rei.

     

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @puszczyk Kalendarzowi nic do poetyki, on tylko odmierza czas, a piszemy jak chcemy... na szczęście. Przekonuj mnie, może Ci się uda, ja lubię wszystko i białe, i wolne, i limeryki, i haiku - może i na nie przyjdzie czas.

    Miłego dnia.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Nie zamierzam przekonywać, bo i po co.

    Kalendarz zaś ma bardzo wiele do poezji, bo inaczej wszyscy by dziś pisali heksametrem poetyckim.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @puszczyk Heksametr daktyliczny, to kanon poetycki, od którego uczą się współcześni poeci, a że był dawno, cóż z tego. W międzyczasie modyfikowano pomału metrum sylabotoniczne w taki sposób, aby odpowiadał współczesnej poezji. Ale nie można wszystkie odrzucać w czambuł, tylko dlatego że nie odpowiada, temu czy tamtemu poecie.

    Miłego wieczoru.

    @Maciej_Jackiewicz Maćku gdybyśmy chcieli odrzucić literacki neoklasycyzm, to odrzuceni by byli Miłosz, Herbert - wyobrażasz to Sobie?

     

    Pozdrawiam, dobrego weekendu.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Dołącz do dyskusji

    Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

    Gość
    Dodaj odpowiedź do utworu...

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


    • Zarejestruj się. To bardzo proste!

      Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

    • Ostatnio dodane

    • Ostatnie komentarze

      • @Natuskaa  :) dzięki
      • sercem wyrosłam w podlaską ziemię   gdzie powietrze żywiczne wrzosowe głaskane wilgotnym wschodem gdzie czas w babie lato wplątany dojrzewa pod krzewem łochyni na bokińskich bagniskach    gdzie chaty zgrzybiałe nad Luteńką  klęczą   tam wrastałam na gościńcu leśnym w lipcową ciszę   zasłuchana w świerszcze  
      • Żywe, jaskrawe kolory, chyba widzę tęczę... Co na to PiS? Czy byłby gwizd? xD   Posiłkowałam sie innym portalem, taka jestem sprytna, ha. Pozdrawiam.
      • – Bartek, spójrz, jak słodko razem wygladają! – No, słodko. Bartek przysunął się i objął ramieniem rozczuloną żonę, stali przez chwilę patrząc, jak ich syn śpi ze swoją ukochaną nianią. Wczoraj Pawełek skończył dwa latka, zdrowy, pogodny chłopiec, którego wszędzie było za dużo. Marta nie nadążała za swoim dzieckiem, i była wdzięczna za każdą pomoc przy małym. Najbardziej cieszyła się z obecności Dagi, która nie odstępowała Pawełka na krok. Pawełek do kuchni Daga za nim, Pawełek do ogródka Daga za nim, Pawełek na schody Daga za nim. Pawełek lulu Daga z nim w łóżeczku. Wszędzie. Marta przywiozła Dagę, bo nikt nie chciał starego, kulawego psa po wypadku. Ale Marta chciała, chociaż początkowo miała problem z przekonaniem Bartka. Małżonek nie chciał obcego psa w domu. – Gdyby to był malutki piesek, którego można wziąć pod pachę, albo do torby – przekonywał żonę – ale to wielki, stary bernardyn! A jak nas zaatakuje?! – Bartek, zapewniam cię, że bernardyny nie atakują ludzi, którzy są dla nich dobrzy, żaden pies nie atakuje bez powodu. W końcu go przekonała, że skoro nie mają dzieci, wtedy jeszcze nie mieli, to towarzystwo czworonoga będzie dla nich sprawdzianem, czy w ogóle nadają się na bycie rodzicami. Po roku od adopcji Dagi, urodził się Pawełek, i wówczas ich dom nabrał właściwego znaczenia. Było im dobrze razem. A Daga była kochana. Cierpliwa do małego, który robił z nią, co chciał. Leżał na niej, ciągnął za ogon, jeżdził po jej grzbiecie samochodzikami, i wtulał się w nią, kiedy był senny. Widać było, że psinka bardzo kochała ich szkraba i cierpliwie z wielką miłością i oddaniem wszystko znosiła. *   Wieczór był ciepły i pogodny, a Pawełek wyjątkowo rozbrykany. Goście już dawno poszli, lecz widać było, że maluch nie może znaleźć sobie miejsca. Biegał z kąta w kąt, rzucał zabawkami, pokładał się na podłodze, trochę popłakiwał. Dochodziła dwudziesta druga, a maluszek wcale nie zamierzał iść spać. Daga leżała przy oknie balkonowym i patrzyła sennym okiem. – Może idzie na zmianę pogody, jest pełnia, a może to ząbki? – Marta starała się zdiagnozować niepokojące zachowanie syna. – Przecież to żywe dziecko, zachowuje się tak na co dzień, Marta daj spokój, dzisiaj miał dużo wrażeń. Tort, goście, głośna muzyka, nie wiem, ale tak myślę. – Masz rację, Bartek, jestem strasznie zmęczona, może dlatego wyolbrzymiam. – Idź spać, ja się wszystkim zajmę. – Jesteś pewny? Nie masz dużego doświadczenia, nie wiem, czy sobie.. – Mam Dagę, to mi wystarczy. Marta pocałowała męża i synka, po czym poczłapała na górę do sypialni. – No, brzdącu mama już poszła spać, teraz kolej na nas. – Bartek wziął synka na ręce i poszedł na górę. Zaniósł chłopca do jego pokoju, i położył w łóżeczku, sam zaś usiadł na podłodze. Był bardzo zmęczony, i marzył, by się chwilę zdrzemnąć. Pawełek trzymał w małych rączkach dłoń ojca, i po chwili zasnął. Dom ogarnął spokój. Wszyscy po męczącym dniu głęboko spali i nikt nie słyszał popiskiwania starego psa, który przeniósł swojego ciężkie, bezwładne ciało pod schody. Dochodziła czwarta, kiedy Pawełek przebudził się ze snu. Spojrzał na śpiącego ojca, lecz nigdzie nie dostrzegł Dagi. Zwinnym ruchem wyśliznął się z łóżeczka, i otworzył drzwi na korytarz. – Daaaaa...Daaaa…. – cienkim głosikiem wołał swoją nianię. Wszedł na balustradę, spojrzał w dół i zobaczył Dagę. Rozpromieniony zaczął skakać i wołać psinkę, wdrapał się wyżej i przefikołkował w dół. * – Panie Doktorze, błagam pana, proszę powiedzieć prawdę. – Proszę pani, jest pani lekarzem, nie powiem nic ponadto, o czym sama pani już wie. Marta schowała twarz w dłoniach. Podeszła do kozetki, i ze szlochem rzuciła się na bezwładne ciało. – Moja kochana, przepraszam! Lekarz patrzył na tę scenę z głębokim wzruszeniem. – To naprawdę cud, że po paraliżu zdołała przeczołgać się pod schody. Naprawdę cud. Marta z Bartkiem pochowali Dagę pod srebrnym świerkiem, na działce na Mazurach. Położyli marmurową płytę, na której widniał napis: Daga, najukochańsza niania      
      • Może jestem złym człowiekiem, ale nie lubię gołębi, nie przepadam :( Takie ptasie hieny: dej pan bułę, normalnie ptasie żule! Lubię ich gruchanie. I to wszystko. Znam miejsca, gdzie nie można przejść po chodniku, bo są toaletą tych żuli. Kocham wróble. O. Pozdrawiam.  
    • Najczęściej komentowane

    ×
    ×
    • Dodaj nową pozycję...

    Powiadomienie o plikach cookie

    Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności