Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki


Ast Voldur

Spowiedź Bezdroży II

Rekomendowane odpowiedzi

Teraz w bolesnej godzinie

gdy robak drąży me ciało

powiem spłakanej dziecinie

jak mi jej mało wciąż mało

 

Teraz w orkanie udręki

gdy rozpacz spod powiek płynie

powiem stęsknionej dziewczynie

jak mi brakuje brakuje jej ręki

 

Trzewia otworzę zgniłe do kości

i serce z nich wyrwę nieczułe

By dać nicości

 

Gnaty połamię pulsujące jadem

i wyssam z nich szpik pełen larw

By iść ich śladem

 

Pod nieba kopułę pośród życia barw

 

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach


Dołącz do dyskusji

Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

Gość
Dodaj odpowiedź do utworu...

×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

  Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności