Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki
Wędrowiec.1984

Skarb

Rekomendowane odpowiedzi

28 minut temu, Wędrowiec.1984 napisał:

Odnajdę we wszechświecie ołtarz pod gwiazdami

Gdzie leży znów otwarty marzeń stary zeszyt.

Życzę Ci tego z całego serca. Dobry wiersz. Pozdrawiam.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
27 minut temu, Wędrowiec.1984 napisał:

Skarb

 

Pamiętam, jak na życie miałem kiedyś pomysł

Lecz bałem się panicznie skrytych we mnie sideł

Co chwycić mogą zmysły duszy nadal żywej

By wbijać w nią głęboko rdzą pokryte szpony.

 

Aż nadto są zajadłe ludzkich spraw upiory,

Szczególnie gdy dopadną serca tak wrażliwe,

I zaczną je dokarmiać fobią wraz ze wstydem,

Dopiero co powity szczęścia dusząc poryw.

 

Pamiętam, że notatnik lęków kruszył ściany,

Kajecik co potrafił zmysły martwe wskrzesić,

I przenieść za horyzont, aby tam, bez granic,

 

Przybysza w świecie przygód swą fantazją cieszyć.

Odnajdę we wszechświecie ołtarz pod gwiazdami

Gdzie leży znów otwarty marzeń stary zeszyt.

 

---

 

Piękny i poruszający do głebi wiersz.., ukazujący nasze rozpaczliwe szukanie przestrzeni wolnej od lęków - w sobie i na zewnątrz, naszą tęsknotę za nia, za spełnieniem w niej wszystkiego tego, co przecież było i jest tak blisko, ale czego jednak "sidła lęku" nie pozwalają nam dosięgnąć. Ale dobrze, że ten "kajecik" jest.., może powstana z niego wiersze. One to też rzeczywistość i życie :) Pozdrawiam.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @duszka Dokładnie tak. Czasem jesteśmy tak blisko szczęścia, tak blisko celu... Strach, którego uczy nas życie wielokroć nie pozwala osiągnąć szczęścia, pomimo tego, że to często bezzasadny, wdrukowany nam strach.

     

    Ale... dobrze, że jest ten kajecik, tak jak powiedziałaś. :-)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Na pewno wielu mogłoby się pod Twoim wierszem podpisać - jawnie, albo w skrytości ducha. I wielu ma takie stare zeszyty marzeń: materialne, albo wirtualne...

    Niestety, upiory są nieraz bardziej zajadłe, niż nam się zdaje. Nawet jeśli są tylko wytworem naszej wyobraźni...

     

    Pozdrawiam

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 5 minut temu, WarszawiAnka napisał:

    Niestety, upiory są nieraz bardziej zajadłe, niż nam się zdaje.

    Też odnoszę takie wrażenie.

     

    6 minut temu, WarszawiAnka napisał:

    I wielu ma takie stare zeszyty marzeń: materialne, albo wirtualne...

    Dokładnie i to jest piękne, ponieważ zapisane w zeszycie marzenia na pewno nie popadną w zapomnienie. :-)

     

    Dziekuję za serduszko. :-)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Marzenia trzeba mieć, choćby po to, żeby pisać wiersze, w dodatku sonety,  niełatwy gatunek. Ładnie operujesz rymem i chyba sporo wiesz o pisaniu.

    Pozdrawiam :)

     

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    1 minutę temu, Wędrowiec.1984 napisał:

    Dokładnie i to jest piękne, ponieważ zapisane w zeszycie marzenia na pewno nie popadną w zapomnienie. :-)

     

    To prawda, ale jednak ten medal ma też dwie strony. Pamięć o marzeniach utrwala je i pozwala im przetrwać, ale pamięć o niespełnionych, zaprzepaszczonych marzeniach jest bardzo bolesna...

     

    Chociaż... nasze marzenia też przecież świadczą o nas. Powiedz mi, o czym marzysz, a powiem ci, kim jesteś...

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @WarszawiAnka Tak jest, to wszystko stuprocentowa prawda.

     

    Najważniejsze to odszukać ten swój, gdzieś zgubiony, zeszycik marzeń i zacząć go znów zapisywać, np. rzeczami już zrealizowanymi.

    Pozniejsza lektura takiego notatnika będzie już tylko przyjemnością i nawet te niespelnione marzenia będą wywoływać uśmiech. :-)

    Edytowane przez Wędrowiec.1984

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    @Wędrowiec.1984 Po "chwili" refleksji nad tym wierszem doszedłem do wniosku takiego: można marzyć ale nie bujać w obłokach. Moim zdaniem to zaburza syntezę człowieka z realiami świata.

     

    Wiersz mega, super się go czyta i jest niezwykle barwny 

     

    Pozdrawiam serdecznie 

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Czasami wydaje mi się, że znalazłem to miejsce pod gwiazdami,ale później przychodzi chwila, że czuję jakby to jednak nie do końca tak. Chyba w tym rzecz żeby nie przestawać szukać, bo życie to poszukiwanie. Kończy się gdy znajdzie nas nirwana ;)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    W dniu 26.07.2019 o 21:06, Wędrowiec.1984 napisał:

    Aż nadto są zajadłe ludzkich spraw upiory,

    Słowo "upiory" robi duże wrażenie, szczególnie w zestawieniu z pozostałą cz. zwrotki. 

     

    I kajecik, notatnik, zeszyt. oraz fobia. 

     

    Wędrowcze, 

    W dniu 26.07.2019 o 21:06, Wędrowiec.1984 napisał:

    panicznie

    Cząstka duszy chce się wydrzeć z ciała. 

     

    W dniu 26.07.2019 o 21:06, Wędrowiec.1984 napisał:

    Co chwycić mogą zmysły duszy nadal żywej

    By wbijać w nią głęboko rdzą pokryte szpony.

     

    Rdzawy odcień krwi,która od dawna tkwi w niezagojonej ranie. Utwór mistyczny, moim zdaniem. 

     

    W dniu 26.07.2019 o 21:06, Wędrowiec.1984 napisał:

    Kajecik co potrafił zmysły martwe wskrzesić,

    Zdrobnienie dodaje sił. Małość przeciw wielkości. To mi utkwi w pamięci. 

     

    Justyna. 

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @Justyna Adamczewska Tak Justyno, kajecik dodaje sił, pozwala oderwać się od tego świata. Świata, którym rządzą upiory ludzkich spraw, przez samego człowieka do tych spraw dopuszczone.

     

    ...a w kajeciku można zapisać wszystko. Każdą historię, każde uczucie. Można być sobą, w swoich rysunkach i wierszach. To takie zwierciadło pragnień, odbicie duszy.

     

    Dziękuję za serduszko. :-)

    Edytowane przez Wędrowiec.1984

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Dołącz do dyskusji

    Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

    Gość
    Dodaj odpowiedź do utworu...

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


    • Zarejestruj się. To bardzo proste!

      Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

    • Ostatnio komentowane

    • Ostatnio dodane

    • Ostatnie komentarze

      • Pięknie ten las opisany... Erotycznie...:)
      • @łucja z cheba dziękuję Łucja za odwiedziny. Pozdrawiam
      • Strzykawka pełna kwasów   Przyłożę delikatnie sosny igiełkę to do swojej gałęzi. Aż ma żywica nasączy się inną. Powoli wraz z każdym uderzeniem tętni we mnie. Surowica.   Delikatnie łączy me pędy by w końcu zastygnąć. Ciągnie się jak guma z chodnika przyczepiona do buta. Tworzy siatkę pajęczą, którą czuję w swoich korzeniach. Delikatnie z każdym uderzeniem powiewa jak bandera na wietrze.   Zastygła. Usztywniła me puste wnętrze, pozwalając nie ruszać się prze około 8 godzin ciemności nocy. Budząc się rano, czując delikatny posmak roundup-a na ustach. Bierzesz głębszy oddech by za chwile go wstrzymać sobie. Opadły liście.   Spróchniała gałązka. Wyrwało korzenie z łona matki. A to wszystko ... A to wszytko dla twojej meblościanki.  
      • nie wzywa na pomoc nadaremno ale w tylnym lusterku widać   nacierają barbarzyńcy przebrani za klownów udają uliczny teatr   zaklina żeby odeszli bo wezwie światło na pomoc i Madonnę   a przyszli bez pytania bez jednego wystrzały podbijają serce jak serial  wschodzący rynek albo egzotyczny owoc   jak długo zmieniali mapy  drogi przestawili znaki słowa kolory nie wiadomo   sprawy zaszły jak drzazga pod paznokcie widać otwartą ranę ostatnią prostą miasto orkiestrę  stoły i gości   Irena na kolanach składa ręce zapada w ciszę   wiem że jesteś obok tak blisko że nie mogę cię objąć i tęsknię całe lata świetlne   próbuję z ciemności wykroić kromkę światła na twój rozkaz i  zbudzić się  się na nowo
      • Podoba mi się :-) Lepiej bez drugiego "w", zgadzam się. To zmienię.   Starałam się nie rymować. Tutaj jest 3+2, potem 1+4 lub 2+3, dlatego też ta wersja: NIE ;-) Wiesz, zwykle chcemy, by nam się podobało. Jeśli masz siłę, spróbuj mnie zrozumieć, o czym to jest. To nie ma się podobać. Ja próbuję się przebić przez muzykę i myśli:   O czym jest Moja cygańska Wysockiego? Kurna, Wysocki był alkoholikiem. Wiesz dlaczego w noclegowniach są wolne miejsca? Bo trzeba być trzeźwym! Przechód dworcowy - nazwa ulicy, pewnie stąd, że pomiędzy dworcem a przystankiem na autobus. Na początku jest przejście podziemne, zaryzykowałam, żeby nazwać tak i to miejsce pod schodami. Monety także przechodzą z rąk do rąk, czasem mogą kogoś zabić wraz z mrozem i procentami.   Bardzo mi miło za komentarz. Pozdrawiam :-)    
    • Najczęściej komentowane

    ×
    ×
    • Dodaj nową pozycję...

    Powiadomienie o plikach cookie

    Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności