Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki


Vivix

Kowal

Rekomendowane odpowiedzi

Słońca jasnego, powiewu wiatru świeżego

Potoku bystrego, szumu morza ciepłego

Pól pszenicy urodzaju,  winnego gaju

I kwiatów na łące po drugiej stronie raju

 

 

Nie dawaj mi panie

 

 

Dla mnie

 

 

Słońca czarnego, zaduchu pełnego

Korytarze wąskie i ciasne.
Robactwa wszelkiego i kurzu wielkiego
Na zimnej granitu posadzce

 

I z wielkim łoskotem za młota furkotem

Wykuwam wśród pyłu i stali
Miecz wielki, ohydny dla świata przebrzydły
Zakląwszy w nim pychę i słabość

 

Pod głazem zamknięty w komnatach przeklęty

Skarbami tu pustka i cisza
Niech dźwięk tego młota i czarcia robota
Nie wrzuci mnie w otchłań żywota.

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Vivix

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach


Bardzo mi się podoba ten wiersz, jest pełen wyrazu, wręcz widzę oczami wyobraźni to, co opisałeś. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Witam -   zgrabnie startujesz - podoba mi  się  taki styl pisania.

Są emocje pracuje wyobraźnia - znaczy jest dobrze.

                                                                                                                        Pozd.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @evicca @Waldemar_Talar_Talar Ślicznie dziękuję za miłe słowa! Cieszę się że mogę dzielić się z wami swoją twórczością a gdy czytam jeszcze że Wam się ona podoba to bardzo mi miło, że mogę być częścią tego forum, że znajduje tu jakieś słowa otuchy i wsparcia. Dziś znów 10 godzin w pracy, 12 poza domem jutro pomyśle nad kolejnym wierszem a póki co idę w objęcia Morfeusza. 

    Pozdrawiam serdecznie!

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Piękne rymy ; młota - robota - żywota. Genialne. ( proszę o wyrozumilość)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Ogólnie się pogubiłem, ale rymy choć proste jak cep tworzą fajną melodię. Zrezygnowałbym jedynie z słowa "tego", ponieważ jak to mówiły kiedyś nastolatki wisi mi, którego młota użyje podmiot liryczny. 

    Edytowane przez Marcin Krzysica

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    40 minut temu, le_mal napisał:

    Piękne rymy ; młota - robota - żywota. Genialne. ( proszę o wyrozumilość)

    Jestem wyrozumiała dla Twojej ironii :)

    18 minut temu, Marcin Krzysica napisał:

    Ogólnie się pogubiłem, ale rymy choć proste jak cep tworzą fajną melodię. Zrezygnowałbym jedynie z słowa "tego", ponieważ jak to mówiły kiedyś nastolatki wisi mi, którego młota użyje podmiot liryczny. 

    Rymy są lub ich nie ma,  wewnętrzne, zewnętrzne, parzyste, krzyżowe ...... :)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @le_mal no przecież jestem wyrozumiły :) Może i proste, ale nie prostackie!

    @Wędrowiec.1984 Dziękuję za komentarz, doceniam, że miło się czytało.

    @Marcin Krzysica z tym słowem "tego" jest według mnie rytmicznej, mimo że samo słówko nie wnosi niczego do utworu. Dziękuję za opinie! :)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Wiersz mi się spodobał. Oczywiście jest kilka, nazwałbym to uchybień, lecz nie będę uczyć, skoro sam jeszcze niedoświadczony. Powodzenia :-) 

     

    Tak na marginesie. Też masz tak, że łatwiej tobie docenić wiersz smutny, od radosnego? 

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @Tommy Angelo  Pisz, co byś zmienił, pisz jakie uchybienia zauważyłeś, dzięki temu szybciej się rozwijam, bo widzę pod innym kątem to, czego zapewne inaczej nie zauważę. Moje wiersze nie sa dopracowane, spędzam przy nich zbyt mało czasu, ale sam też dużo go nie mam. Wiem, że rymy nie są górnych lotów, wiem, że sporo można tu poprawić, ale cieszę się z tego, że mam jakaś podstawę, coś na czym mogę budować i w mniejszym lub wiekszym stopniu rozwijąc swoja wrażliwość :-).

    Jeśli chodzi o margines. Ja łatwiej doceniam wiersze, które wywierają we mnie jakąś emocje, kiedy je poczuję, kiedy coś w nich widzę, niezależnie od nastroju jaki panuje w wierszu. Lubię się nad takim utworem pochylić, przeczytać go pięciokrotnie i pointerpretować po swojemu, zastanawiać się nad jego sensem i często nadinterpretować. Wiersze bardzo osobiste, naznaczone symboliką, której nie jestem w stanie wychwycić i mało rytmiczne najbardziej mi nie leżą i ich staram się w ogóle nie oceniać. Nie ukrywam też, że niektóre utrowy z tego tygodnia zapierają mi dech w piersiach na tyle, że nie jestem w stanie niczego konstruktywnego napisać i wtedy tylko zostawiam po sobie serduszko.

    Dziekuję za odpowiedź i obserwacje! Również je po sobie zostawiam!

    Pozdrawiam!

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Dołącz do dyskusji

    Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

    Gość
    Dodaj odpowiedź do utworu...

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


    Ważne

    • Na poezja.org wyświetlane są niewielkie, nieingerujące w treść strony reklamy. Dziękujemy za wyłączenie adblocka! :)
    ×
    ×
    • Dodaj nową pozycję...

    Powiadomienie o plikach cookie

    Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności