Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki


duszka

Poszedłeś dalej

Rekomendowane odpowiedzi

lecz stokrotki zostały, białe

gołębie

 

a łez

jest więcej

 

i ciszy

we mnie

 

a w niej życie

się czai.

.

Edytowane przez duszka

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach


52 minuty temu, duszka napisał:

ecz stokrotki zostały, białe

gołębie

 

a łez

jest więcej

 

ciszy

we mnie

 

a wniej życie

się czai.

 i ciszy

we mnie

 

w niej życie

się czai.

;) Czyżby grzech główny, to znaczy wiersz osobisty? Tak odebrałam. Pozdrawiam.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 2 godziny temu, Pi_ napisał:

     i ciszy

    we mnie

     

    w niej życie

    się czai.

    ;) Czyżby grzech główny, to znaczy wiersz osobisty? Tak odebrałam. Pozdrawiam.

     

    Skoro odebrałas za osobisty, to chyba jest przekonujący.., tak sobie to tłumaczę :) A  z "i" przed "ciszą" zrezygnowałam świadomie wierząc w domyślność czytelnika ;) Dziękuję Ci  za czytanie i wrażenia oraz pozdrawiam serdecznie.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 57 minut temu, Karol Żandarski napisał:

    Moim zdaniem, to żeby "jest więcej" odnosiło się do łez i do ciszy, to chybiony pomysł. Lepiej byłoby:

     

    a łez

    jest więcej

     

    jest więcej

    ciszy

    we mnie

     

    Pozdrawiam.

     

    Oj, to powtórzenie nie brzmi i nie wygląda dla mnie dobrze, także nie skorzystam. Ale dziękuję za czytanie i przemyslenia :)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 2 godziny temu, Pi_ napisał:

     

     

    w niej życie

    się czai.

     

     Rozdzieliłam "w niej", dopiero teraz zauwazyłam, że zwróciłaś mi na to uwagę - dziekuję :) I przy okazji dodałam jednak "i" - a nich Ci będzie :))

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 9 godzin temu, Czarek Płatak napisał:

    Dobrze, że się czai. Znaczy to, że nadzieja za nim nie poszła :)

    Ładnie i trafnie to ująłeś - dziękuję Ci za wrażliwe czytanie i serdeczność :)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Witam -  bardzo zgrabny wiersz - tylko przytulić  się do niego

                                                                                                                   Serdeczności życzę.

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 27 minut temu, Waldemar_Talar_Talar napisał:

    Witam -  bardzo zgrabny wiersz - tylko przytulić  się do niego

                                                                                                                   Serdeczności życzę.

    ...i bardzo miły komentarz do niego :) Dziękuję. Waldemarze i również serdeczności zyczę :)

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Witaj Duszko, wiersz o przemijaniu, a zarazem o stałości.

     

    Tytuł - odejście - wersy:

     

    16 godzin temu, duszka napisał:

    lecz stokrotki zostały, białe

    gołębie

    Stałość, choć wiemy, iż przemijająca. 

     

    Tu się zatrzymałam na dłużej:

     

    16 godzin temu, duszka napisał:

    a łez

    jest więcej

     

    i ciszy

    we mnie

    Tu przypływ. 

     

    Ostatnie wersy:

     

    16 godzin temu, duszka napisał:

     a w niej życie

    się czai.

    .

    Taaak, być może nowe, na pewno? Życie, mimo iż "Poszedłeś dalej" 

     

    Wiesz, znam taką historię - prawdziwą historię. 

     

    Było sobie małżeństwo z dwójką dzieci. Pewnego dnia  mąż zmarł, a zbliżała się komunia Jego córeczki. Matka spytała swego ojca:

    Jak ta Ania pójdzie do komunii? Starszy człowiek rzekł: Normalnie, w białej sukience. 

     

    J. 

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 4 godziny temu, Justyna Adamczewska napisał:

    Witaj Duszko, wiersz o przemijaniu, a zarazem o stałości.

     

    Tytuł - odejście - wersy:

     

    Stałość, choć wiemy, iż przemijająca. 

     

    Tu się zatrzymałam na dłużej:

     

    Tu przypływ. 

     

    Ostatnie wersy:

     

    Taaak, być może nowe, na pewno? Życie, mimo iż "Poszedłeś dalej" 

     

    Wiesz, znam taką historię - prawdziwą historię. 

     

    Było sobie małżeństwo z dwójką dzieci. Pewnego dnia  mąż zmarł, a zbliżała się komunia Jego córeczki. Matka spytała swego ojca:

    Jak ta Ania pójdzie do komunii? Starszy człowiek rzekł: Normalnie, w białej sukience. 

     

    J. 

    Króciutka, ale jak brdzo głęboka i wymowna historia... Dziekuję Ci za nią, Justyno, bo, pomimo smutnej treści, dobrze mi robi. I również dziękuję Ci za analizę mojego wiersza - jest ciekawa, trafna i sprawiła mi radość :) Pozdrawiam

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    15 godzin temu, duszka napisał:

    Króciutka, ale jak brdzo głęboka i wymowna historia... Dziekuję Ci za nią, Justyno, bo, pomimo smutnej treści, dobrze mi robi. I również dziękuję Ci za analizę mojego wiersza - jest ciekawa, trafna i sprawiła mi radość :) Pozdrawiam

    Dziękuję Duszko. Życie jest trudne, jednak jest i również piękne. Jeszcze raz dziękuję Ci za tak miłą odpowiedź. Pozdrawiam. J. 

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 17 godzin temu, Magdalena napisał:

    dopisałam sobie wers na końcu: "ze słowem: jeszcze", pozdrawiam

     

    To ciekawe... W odniesienu do dotychczasowego (sposobu) zycia pasowałoby rzczywiście "jeszcze", bo ten sposób wygasa, ale w odniesieniu do nowego, kiełkującego (sposobu) życia - pasuje "już" i ja pisząc własnie to drugie w sobie czułam.

     

    Dziekuję Ci za czytanie i ten "inspirujący impuls" :) Pozdrawiam

    Edytowane przez duszka

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
    3 minuty temu, duszka napisał:

     

    To ciekawe... W odniesienu do dotychczasowego (sposobu) zycia pasowałoby rzczywiście "jeszcze", bo ten sposób wygasa, ale w odniesieniu do nowego, kiełkującego (sposobu) życia - pasuje "już" i ja pisząc własnie to drugie w sobie czułam.

     

    Dziekuję Ci za czytanie i ten "inspirujący impuls" :) Pozdrawiam

    Proszę, pozdrawiam

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    "lecz stokrotki zostały, białe

    gołębie

     

    a łez

    jest więcej

     

    i ciszy

    we mnie

     

    a w niej życie

    się czai."

    ze słowem: jeszcze

    a wygląda na: już"

     

     

     

    Jestem zboczona, nie bierz tego do siebie, cześć

    Edytowane przez Magdalena

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Dołącz do dyskusji

    Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

    Gość
    Dodaj odpowiedź do utworu...

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


    ×
    ×
    • Dodaj nową pozycję...

    Powiadomienie o plikach cookie

    Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności