Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki
Młoda

To Ona

Rekomendowane odpowiedzi

Dłonią tak lekką jak rozwiany pył

Utuli do snu odejmując trosk

Cały strach i ból co niegdyś się tlił

Zaleje strumieniem ze strachu drżąc

Miłości po cichu skandując hymn

 

Gestami czułymi zbawić chce świat

Wartości nie szuka pośrodku gwiazd

Zachwyca ją nawet najprostszy kwiat

Zerwany pośpiesznie dziecięcy skarb

Przyjmie tak jakby miliony był wart

 

Kobiecość niejedną posiada twarz

Przez wieki zmieniano powłoki kształt

We wnętrzu ta sama melodia trwa

Ballada łącząca szaleńczy szkwał

Z chłodzącym powiewem w pustynny żar

Edytowane przez Młoda

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Piękne i bardzo opiekuńcze słowa - tak może kochać matka -tak to odbieram. Serducho dla Ciebie i...dziękuję Ci za ten wiersz.  Sorry Młoda - nie miliony - zamiast milionów? (piąty wers druga zwrotka) 

                                                                                                                                                Pozdrawiam gorąco. :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 49 minut temu, Bogdan Brzozka napisał:

    Sorry Młoda - nie miliony - zamiast milionów?

    O! Dziękuję za spostrzegawczość, oczywiście masz rację :). Już poprawiam. 

     

    50 minut temu, Bogdan Brzozka napisał:

    dziękuję Ci za ten wiersz

    Dziękuję za ten osobisty komentarz :)

     

    Również gorąco pozdrawiam!

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Dołącz do dyskusji

    Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

    Gość
    Dodaj odpowiedź do utworu...

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


    • Zarejestruj się. To bardzo proste!

      Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

    • Ostatnio komentowane

    • Ostatnio dodane

    • Ostatnie komentarze

      • __//--   Chciałbym wam opowiedzieć prostą historię, która utkwiła w mojej pamięci do dziś. Może właśnie dlatego, że jest taka nieskomplikowana w pewnym sensie. O tuż lubię spacerować przed siebie i spoglądać na świat. Szedłem akurat poboczem drogi, zbliżając się do jakiegoś niewielkiego miasteczka. Po prawej stronie miałem dość płytki rów, gdzie rosły różnego rodzaju krzewy. W pewnym momencie zauważyłem drewnianą kładkę, prowadzącą na przyległe pole. Dostrzegłem po drugiej stronie jakiś dziwny niewielki obiekt. W pierwszej chwili nie wiedziałem co to jest. Słońce akurat kryło się za horyzont i ta czerwonawa poświata, dodawała temu miejscu jeszcze więcej tajemniczości. Przeszedłem po dziwnym mostku, by zobaczyć z bliska, co to takiego. Przyznaję, że byłem z lekka zdziwiony. A trzeba wiedzieć, że rzadko się dziwię czemukolwiek. Taką  mam naturę.   Miałem przed sobą: pomnik dziecięcej lalki. Mimo, że figurka była zrobiona z kamienia, to nie miałem wątpliwości, że się mylę i patrzę na coś innego. Trochę większa , niż zwykła zabawka i z lekka podniszczona, jak to się mówi: zębem czasu. Ale jak już wspomniałem, dokładnie wiedziałem na co patrzę. Pod lalką był napis, tylko jedno słowo, można by rzec wytarte dosłownie i w przenośni: Dziękuję.   Przyznać muszę, że stałem i patrzyłem, bo mnie sytuacja zaciekawiła. Co się mogło wydarzyć, że zwykła lalka, a ma swój pomnik. Dziwne to trochę, ale cóż, różne rzeczy na świecie się zdarzają. Na pewno istnieje jakieś racjonalne wytłumaczenie. To przecież nie jest grób jakiegoś dziecka. Aż wyczuwałem namacalną wdzięczność, chociaż akurat tego typu odczucie, mogło być tylko złudzeniem. Nie mogłem tak stać w nieskończoność. Chciałem akurat odejść, gdy nagle usłyszałem za sobą kroki. Nawet mnie trochę strach ogarnął, tym bardziej, że robiło się ciemno i wiatr zaczął się nasilać. Jakby szło na burzę.   Próżne byłe moje obawy. Do pomnika podeszła jakaś kobieta, z bukietem świeżych kwiatów. Włożyła  do wazonu i z butelki, którą przyniosła ze sobą, nalała wody. Stała tak przez chwilę, jakby znowu coś na nowo przeżywała. Dopiero po chwili zauważyła, że przy niej stoję. Nie mogłem się opanować. Ciekawość mnie dosłownie zjadała. Musiałem zapytać:   – Najmocniej przepraszam, ale czy może mi pani wytłumaczyć… o co w tym chodzi. No wie pani… ten pomnik. Interesują mnie tajemnice z przeszłości. Zapewne  dla innych to żadna zagadka, ale dla mnie, jak najbardziej. Rzecz jasna nie musi pani mówić, jeżeli pani nie chce. Po prostu odejdę i nie będę głowy zawracać. – Chętnie panu opowiem. Ale trochę to potrwa. Ma pan czas? – Naturalnie. Zamieniam się w słuch. – Ma pan szczęście, bo dzisiaj jest rocznica. Ja już tutaj nie mieszkam, ale kiedyś mieszkałam. – Domyślam się, że jako dziecko? – Tak. Przejdę od razu do meritum sprawy, bo widzę, że pana to rzeczywiście interesuje. – Niewątpliwie. – Mieszkaliśmy niedaleko, od tego miejsca. Rodzice kupili mi na szóste urodziny, piękny wózek i trzy lalki. Co prawda, ów pojazd był bardzo płaski, prawie bez boków, ale dla mnie, dla dziecka, stanowił prawdziwe cudo. – Aż trzy? – Co?.. no tak... aż trzy. Bardzo mnie kochali. Lubili patrzeć, jak wyjeżdżam codziennie z inną w wóziku. Nigdy nie brałam wszystkich trzech jednocześnie. Tylko niestety po jakimś czasie, jedną lalkę zaczęłam nie cierpieć.To była taka prawdziwa, niczym nie zamącona dziecięca nienawiść. Nie pamiętam dokładnie dlaczego. Tak to z dziećmi bywa. A przynajmniej tak było ze mną. Rodzice byli załamani, moim zachowaniem. Nie mogłam znieść jej widoku, ale mimo wszystko, co trzeci dzień, wiozłam ją we wózku na spacer. Z tego co pamiętam, to życzyłam jej wszystkiego co najgorsze. Chociaż jak już wspomniałam, nie było żadnego racjonalnego powodu po temu, żebym miała ją aż tak nie lubić.   – Domyślam się, że coś się wydarzyło.   – Właśnie. Rodzice zawsze mnie ostrzegali, żebym nie przejeżdżała na drugą stronę jezdni, bo mogę wlecieć pod samochód. Tamtego pamiętnego dnia, miałam w wózku tą najbardziej nielubianą. Dojeżdżałam do pobocza, wściekła na wózek, na nią i na drogę, gdyż straszne były nierówności i bardzo trzęsło. Postanowiłam przejść na drugą stronę jezdni, gdyż rosły tam przepiękne kwiaty, a ja chciałam nimi ozdobić dwie pozostałe lalki. Zaczęłam przechodzić zamyślona, widząc jedynie wspomniane kwiaty, ale gdy byłam w połowie jezdni, zauważyłam, że jej nie ma. Pomyślałam wtedy: rodzice mnie wyzwą, że ją zgubiłam. Muszę się wrócić.   Pobiegłam na pobocze, z którego wyszłam i w tym samym czasie, samochód uderzył w wózek. Mnie tam nie było, bo właśnie podnosiłam znienawidzoną lalkę. Gdybym się po nią nie wróciła, to by mnie nie było na tym świecie.Wie pan, tak sobie myślę, że może ona wypadła specjalnie po to, żebym ją pokochała? Wiem, wiem, dziwnie to brzmi... sama nie wiem, co o tym myśleć… tyle już lat minęło, a ja nadal nie wiem. Może rzeczywiście był to zwykły zbieg okoliczności, że jak zaczęłam przechodzić, to wypadła. Wiem jedno na pewno, że w ułamku sekundy, nienawiść przemieniła się w miłość. Pokochałam ją całym sercem. Zmiana była radykalna. Jakbym dostała obuchem w głowę.   Oczywiście, byłam wtedy dzieckiem, mogłam sobie to i owo... dowyobrazić… a może jakaś dodatkowa siła, wyrzuciła ją z tego wózka. Skąd mam to wiedzieć. To wszystko odbyło się bardzo szybko, jakby dopasowane w czasie. Po latach rodzice mi opowiadali, że siedziałam na poboczu, tuliłam lalkę, kiwałam się w przód i w tył i w kółko powtarzałam: kocham cię przepraszam. Do samego wieczora, nie chciałam ją wypuścić z rąk. Szczerze mówiąc, nie wiem, na ile ja tak dokładnie pamiętam, a na ile rodzice dowiedzieli się wszystkiego, od jedynych świadków tego zdarzenia, a ja od nich.   – Jedynych świadków? To kto był tym drugim? – Sąsiad. Wyjrzał przez okno, jak akurat zaczęłam przechodzić. Podobno coś do mnie krzyczał. Ale go nie słyszałam. Myślałam o kwiatach. – To musiał widzieć, kiedy lalka wypadła. – Był bardzo zdenerwowany. Tego szczegółu nie zapamiętał. I tak co roku, przyjeżdżam tu w rocznicę... a czasami częściej, jeżeli tylko mogę. – A co się stało z lalką? – Nie uwierzy pan. Nawet pan pomyśli, jak mogłam tak postąpić. – Nie wiem co pomyślę, dopóki pani mi nie powie. – Podarowałam temu kierowcy. – Że co?! – Dowiedziałam się po latach, że to ja wyszłam nagle na jezdnię. On nie był winien. Szczęście, że wtedy za szybko nie jechał. Był cały roztrzęsiony. Przez długi czas nie mógł się pozbierać. Wozi ją do dzisiaj w samochodzie. – Nie tęskni pani za nią? Przecież dla pani, to była ważna pamiątka. – Owszem, tęsknię. Nawet bardzo. Ale wie pan… ona mi życie uratowała. Kto wie, może uratuje także jemu.  
      • ༺ඏ༻   powiedz mamo czy ty mnie jeszcze kochasz trochę chociaż troszeczkę   co ty mówisz masz smutną minkę tyś przecież moim kochanym synkiem skąd w tobie nagle takie pytanie nic się nie martw wcinaj śniadanie   – Ależ mamo – Co mi powiesz?   wczoraj popsułem mojego misia uszy urwałem i nic nie słyszał lecz później szybko go przytuliłem przykleiłem w to samo miejsce swoją chusteczkę nawet mu dałem bo biedny płakał i ja płakałem ale to chyba z radości mamo łezkami szczęścia on mnie uraczył byłem ja pewien że mi przebaczył                     ༺ඏ༻   powiedz tato czy ty mnie jeszcze kochasz trochę chociaż troszeczkę   co ty mówisz po co to wszystko tyś przecież moją piękną księżniczką skąd nagle w tobie takie słowa nic się nie martw zjedz smaczny obiad   – Ależ tato – Co mi powiesz?   ja wczoraj lalkę moją oplułam patrzę a plujka pasuje jak ulał lecz później z buzi starłam jej szybko a nawet umyłam przydało się mydło ręce wytarłam zuziałam ją czule rzekłam nawet ja ciebie przytulę aż poczułam się bardzo radośnie w końcu usnęła mi uśmiechnięta czułam się wtedy jak wniebowzięta        ༺ඏ༻   to miło słyszeć że nas kochacie chociaż ambaras z nami wciąż macie my z wami także kłopoty mamy   ale co tam...   przecież wiecie że was kochamy            ༺ඏ༻                    
      • @Natuskaa myślę zupełnie na chłodno, że przemyśli sprawę i dotrze do niego, że odreagowywanie czegokolwiek(np. frustracji po nieudanych łowach, kiedy używki jeszcze pulsują w krwiobiegu) na portalu jest tragikomiczne i nie na miejscu. Szkoda, że byłaś jedną z tych osób.   pzdr
      • @jan_komułzykant ... Umarł Bóg! Niech żyje Bóg!      
      • Ojczymie, Dlaczego znów lękam się ujrzeć oblicze Twe? Ojczymie, Dlaczego wyrzuciłeś wszystkie zabawki me? Ojczymie, Dlaczego na prośbę o pieniądze mówisz nie? Ojczymie, Dlaczego zawsze się liczy tylko zdanie Twe? Ojczymie, Dlaczego przekazujesz jedynie wieści złe? Ojczymie, Dlaczego Twój nastrój zjeżdża w dół jak po szynie? Ojczymie, Dlaczego mieszkanie jest znów w cygara dymie? Ojczymie, Dlaczego znów przegrałeś wypłatę w kasynie? Ojczymie, Dlaczego przy Twoim łóżku ma być naczynie? Ojczymie, Dlaczego popijasz wódkę przy dobrym winie? Ojczymie, Dlaczego znów wypowiadasz słowa niepłynnie? Ojczymie, Dlaczego znów leżysz na zdjęciu w biuletynie? Ojczymie, Dlaczego po awanturze siedzisz bezczynnie? Ojczymie, Dlaczego Twój upór jest stały jak w bursztynie? Ojczymie, Dlaczego w pracy boją się Cię doradczynie? Ojczymie, Dlaczego zabiłeś małego kotka w rynnie? Ojczymie, Dlaczego chciałeś zmusić mnie do pracy w młynie? Ojczymie, Dlaczego kazałeś mi czytać o Bezprymie? Ojczymie, Dlaczego nie chcesz zakupić auta w benzynie? Ojczymie, Dlaczego podglądałeś mnie kiedyś w latrynie? Ojczymie, Dlaczego w piwnicy wiecznie trzymasz te skrzynie? Ojczymie, Dlaczego ślady stóp na plaży masz olbrzymie? Ojczymie, Dlaczego znów przekręcasz słowa w polskim hymnie? Ojczymie, Dlaczegoś zjadł na Halloween gotowe dynie? Ojczymie, Dlaczego pojawiasz się nawet tutaj w rymie? Ojczymie, Dlaczego musimy żyć przy Twoim reżymie?
    • Najczęściej komentowane

    ×
    ×
    • Dodaj nową pozycję...

    Powiadomienie o plikach cookie

    Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności