Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Czarek Płatak wybacz że się wtrącę ale to w Stanach Zjednoczonych siedzi najwięcej ludzi w więzieniach demokracja co...  
    • (trochę moich przemyśleń o tym zawikłanym losie)   Wszyscy na świecie mamy coś wspólnego.   Mimo zupełnie różnych historii, odrębnych profesji, nadmiaru lub deficytu marzeń, jest coś, co łączy wszystkich ludzi świata. Chcemy kochać i czuć się kochanymi. I ci najbardziej prości, o których istnieniu mało kto wie, i ci, którzy występują na największych scenach tego świata. Oni też śpiewają do tej konkretnej pary oczu. Z tych tysięcy migoczących par kropek, do tej jednej czują słabość, w tej jednej odnajdują lojalność, wsparcie i z tą jedną czują, że nie muszą już szukać. Za kilka lat, tak samo jak teraz, gdy to piszę, miłośnicy wędrówek będą nieść ze sobą bagaż smutków i radości, łez i uśmiechów, rozstań i nadziei. Jedni przekonani o tym, że to ostatnie metry, które zdołają pokonać, drudzy zuchwale pokonujący kolejne elementy toru przeszkód. Coraz bardziej popularne staną się związki na odległość, gdyż poczucie własnej odrębności, chęć samorealizacji i rosnący egoizm przyćmią szczere uczucia. W najgorszym przypadku, ktoś za te kilka lat będzie leciał autem, obserwował kolejno powodzie i susze - takie tam skutki katastrofy klimatycznej -  i odliczał będzie kolejne dni do spotkania z ukochanym, który jest jedyne 9615 km stąd, powtarzając sobie : "jakoś to będzie".
    • @AOU Jedno słowo - klasa!  Dzięki (muszę odświeżyć sobie, twórczość Pana Jacka). 
    • @beta_b Odeszła... więc narodzi się nowa,                   ciągle gra jak gitara pięciostrunowa. Pozdrawiam Betko, poruszyłaś wierszem, nawet nie wiesz jak.
    • Lenie 2   na wysypisku słów są wiersze jak stokrotki choć wokół brud i gruz same wśród nich wyrosły   klimat trzymając sens spleciony nienagannie dojrzałość myśli gnie nostalgia umysł zajmie   maleńkie niby nic dobrane ładne rymy stokrotka w oczach tkwi i to nie bez przyczyny   powala pośród traw urodą oraz wdziękiem słów naukowych brak trywializm z niej nie mierzi   w obyciu prosta dość lecz nigdy nie prostacka czułości ciepłą mgłą wyciszy – nie  pogmatwa   zdziwienie – czapki  z głów i ukłon szybki wiotki na wysypisku słów są wiersze jak stokrotki    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności