Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Znajdź zawartość

Wyświetlanie wyników dla tagów 'poezja' .



Więcej opcji wyszukiwania

  • Wyszukaj za pomocą tagów

    Wpisz tagi, oddzielając je przecinkami.
  • Wyszukaj przy użyciu nazwy użytkownika

Typ zawartości


Forum

  • Wiersze debiutanckie
    • Wiersze gotowe
    • Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy
  • Wiersze debiutanckie - inne
    • Haiku, fraszki i miniatury poetyckie
    • Limeryki
    • Palindromy
    • Satyra
    • Poezja śpiewana
    • Zabawy słowem
  • Proza
    • Proza - opowiadania i nie tylko
    • Warsztat dla prozy
  • Konkursy
    • Konkursy literackie
  • Fora dyskusyjne
    • Hydepark
    • Forum dyskusyjne - ogólne
    • Forum dyskusyjne o poezja.org
  • Różne
    • Test / śmietnik

Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki, które zawierają...


Data utworzenia

  • Od tej daty

    Do tej daty


Ostatnia aktualizacja

  • Od tej daty

    Do tej daty


Filtruj po ilości...

Dołączył

  • Od tej daty

    Do tej daty


Grupa podstawowa


About Me

Znaleziono 115 wyników

  1. Zagubiłem kierunek, gdzie właściwa ścieżka, jak coś mierzi człowieka a drogowskaz ślepy. Zbuntowały się nawet, moje stare trepy, usiadłem i poczekam - cel środki uświęca. Czas mi wszystko zabiera, myśli, pióro, wątek, pragnę złapać fabułę, drwi... skrycie odwleka. Powracam, znów nieczuła, wieczny temat rzeka, żal rozpala świadomie, ból co w sercu noszę. Ślęczę w ciszy samotnie w psychozie tworzenia, litery uciekają - wpadają na siebie, Kłócą się o pierwszeństwo, nie ma ich w potrzebie, siadam w mierzwie poezji i zacznę odrdzewiać. Nie dla mnie wersy, strofy, bo wzlotu brakuje, hamulce zaciągnięte, kompletna obstrukcja. Porzuciłem więc wodze, ktoś mi wenę ukradł, szukać... powiedz, gdzie i jak? Nie będzie powtórek.
  2. Prawą czy lewą stronę maski zakładasz do snu? Prawdę widzę gdy świta, czy jedynie o prawdzie śnię po zmroku? Znam ciebie, czy to co każesz mi kochać? Kogo udajesz? Kim nie chcesz być? Przerwij tworzenie iluzji wokół... mojego serca. Chcę kochać świadomie! Pokazy magii? To zostaw prawdziwej miłości. W sztuce kochania żądam tylko scen prawdy.
  3. Ayren7

    Lasy Oregonu

    Pojawił się zachód słońca Nad jasnymi sklepieniami Kołyszemy się w kolorach Szeleści śnieg pod butami Rzuciłaś lekko na ziemię Nasz wspólny puchowy ciężar Stopniał pod nami cały śnieg Tak zadziałał miłosny żar Czuję tylko Twoje usta Zapomnieliśmy o świecie Okryłaś mnie ciepłem dechu Zrodzonym w sercowym lecie Powietrze mogło poczekać Natura stawia do pionu Oddychają za nas tlenem Białe lasy Oregonu
  4. Ayren7

    Sens

    Leżymy przytuleni Myślą brodzimy Po gwiazdach na czarnym niebie Spojrzenia naszych cieni Na moje oko Pięć centymetrów od siebie Pokazujesz mi radość Oraz życia smak W śmiertelnie trudnym okresie Wybacz za moją słabość Odwagi mi brak Niech Bóg te słowa wyniesie Potrzebuję Ciebie Emila Kochać będę po życia kres Gdybyś zniknęła lada chwila Piękny żywot straciłby sens
  5. Ayren7

    Na zawsze

    Kończy się styczeń, zimowy czas Ogrzani szczerością własnych rąk Cichną powoli obawy w nas Hałas niektórych do ziemi wsiąkł A my wspólnie przez ostre kolce Mkniemy znów przez życie do przodu Całuj serce swoją obecnością Integrując się pośród ogrodu Emanującym naszą miłością Emila, jesteś Tą jedyną Mam czas, by być przy Tobie I wnet cieszyć się wspólną chwilą Leżąc cicho na letniej ziemi Kocham tylko Ciebie Emila A moja miłość się nie zmieni
  6. (funkcja poezji dekoratywnej) graphics CC0 - jeśli szukasz geniuszu precyzyjnego słowa musisz być trochę – art déco posiadać w duszy dyscyplinę przestrzeni to znaczy czuć w łonie ograniczenia geometryczne wyobraź sobie: twa funkcja słowa to zmechanizowana taśma produkcyjna ty – nowojorski Chrysler Building zerkasz z góry a stalowa i hybrydowa zbroja ornamentów – sięga obłoku nad hełmem iglica z nierdzewnej stali nirosta wieńczy wieżowiec a każde okno to biuro lub laboratorium tam pojedyncze słowo – niemal takie samo i patrzysz nim w automaty społeczne – popędów cywilizacji takim bądź – ze złoconego brązu czy hebanu – ze słoniowej kości przytwierdzony nitem do szklanych aglomeratów jak z komiksów Marvel'a – z uzbrojenia konstrukcji gdzie Spider–Man zarzuca sieci na miasto i drwi – z Kingpina kochaj słowa – bądź klasykiem --
  7. Ogrom świata zatykał dech w piersiach, pogubione myśli pędziły w przód. Zgasł już ogień dziecinnej radości, wspomnienia na zawsze milczące chowają się za progiem tego co było, czego już nie będzie. Pośrodku tego rozmarzone serce, pełne wątpliwości, kruche, a zarazem niezniszczalne, wbrew woli występujące poza szereg.
  8. NightSilence

    Strata

    Trudno jest mówić o stracie. Zamykamy się wtedy w komnacie z bólem serca. W radiu leci nasza ulubiona piosenka. To zaskakujące, Że w głowie nadal odtwarzam jej słowa. To wyrazy na zawsze straciły znaczenie. Nadszedł już koniec naszej przygody. To boli jak zabicie cząstki duszy. Tyle rozmów rozłąk i tęsknoty. Umieram psychicznie, Bo osobiście cię nie poznałam. Przed oczami skaczą mi zamówione wspomnienia. Tylko te dobre. Tych złych już nie pamiętam. Słońce w moim życiu dasz znaćmiewa. Mam prawo tęsknić i pamiętać. Nie potrafię wyleczyć się ze smutku. Czy to naprawdę jest aż tak trudne? Wyjść do ludzi i porozmawiać o tym co czujesz, Ale to niemożliwe, bo nikt tego nie zrozumie dopóki tego nie poczuje.
  9. Trudno jest mówić o stracie. Zamykamy się wtedy w komnacie z bólem serca. W radiu leci nasza ulubiona piosenka. To zaskakujące, Że w głowie nadal odtwarzam jej słowa. To wyrazy na zawsze straciły znaczenie. Nadszedł już koniec naszej przygody. To boli jak zabicie cząstki duszy. Tyle rozmów rozłąk i tęsknoty. Umieram psychicznie, Bo osobiście cię nie poznałam. Przed oczami skaczą mi zamówione wspomnienia. Tylko te dobre. Tych złych już nie pamiętam. Słońce w moim życiu dasz znaćmiewa. Mam prawo tęsknić i pamiętać. Nie potrafię wyleczyć się ze smutku. Czy to naprawdę jest aż tak trudne? Wyjść do ludzi i porozmawiać o tym co czujesz, Ale to niemożliwe, bo nikt tego nie zrozumie dopóki tego nie poczuje.
  10. Odgłos szczęścia bezkształtny, nieudolnie unoszony ponad falami zatraconych uczuć. Słownik przemilczanych słów otwarty na pierwszej stronie, zepsuty czasem i brakiem szczerości, pełen wymownych, nic nieznaczących spojrzeń. Pośrodku tego ludzka dusza tak mało wytrzymała, krucha, wciąż naiwnie wierząca w pobudkę ze snu lęku.
  11. Zatańczyło dla mnie życie Bijąc we mnie wiele, wiele. W ciemności ujrzałem szansę Mocarną, złotą nadzieję. Wielka niczym hala, donośna niczym księżyc Tańczy, śpiewa, upija się. I przynosi mi do rąk Wszystko. Dlaczego nie więcej? Ciemność mnie otacza, wiatr podwiewa płaszcz. Jestem lekki niczym ptak. Dlaczego nie odlatuję? Porzucam, chwytam, biegnę, Idę, stoję, skradam się. Śmieję się, szaleję, mało mi. Nieposkromiony, głodny, spragniony, Daj mi więcej!
  12. 1. Słoneczny żar opala mnie, morze znów szumi jak we śnie. Ja odpoczywam, gubię złe emocje co kotłują się. Już tracę złość, już tracę gniew, nie jest mi smutno, nie jest źle. I tylko bardzo, bardzo chcę w tym stanie móc utrzymać się. Ref: Chcę mieć ten spokój, chcę mieć ten litościwy stan. Chcę mieć i rozwój tej siły, co mi w duszy gra. Na zawsze już nie martwić się, Mieć w nosie wszelkie chwile złe. I nie czekać na to, aż coś znowu spadnie mi na twarz. 2. Za oknem deszczu coraz mniej, na sercu również jest mi lżej. Nie ma już smutku, nie ma łez, istnieje tylko ciepły śmiech. To za idealnie jawi się, czy to jest fikcja, czy też nie? Chcę by to była prawda, lecz Obawiam się, że chyba śnię. Ref: Chcę mieć ten spokój... 3. To chyba jednak nie był sen, bardzo spokojnie wciąż czuję się. Za każdą chmurą ukryte jest Słońce co nowy daje życia sens. Ref: Chcę mieć... Autor: Jakub Święcicki
  13. Dokonałam dziś amputacji. Potłukłam kubek z naszymi zdjęciami, wyrzuciłam pluszowego słonika, spaliłam listy. Na półce już nie stoi książka, w której czarnym atramentem zapisano kłamstwa. Wycięłam Ciebie ze mnie. Czuję się trochę słabiej, moje dłonie drżą mocnej, a na nogach malują się nowe obrzęki. Wyrwałam Cię z siebie, a krwawiące kikuty przypaliłam rozgrzanym żelazkiem. Jest mnie trochę mniej i gorzej się czuję. Myślę, że to nie przejdzie, nie zawsze można przeżyć bez kawałka siebie.
  14. Trzeba zrozumieć przyczyny upadku! Ktoś powie - to jest historia, a nie poezja. A kto tworzy harmonię między Niebem, a Ziemią? Tam, gdzie jej nie ma, tam jest wieczny bałagan! Wszechświat sam w sobie jest czystą poezją, jest Aktem Prawdy Absolutnej, to tę Prawdę poeta odkrywa i przybliża. Hamlet zrozumiał, ale dopiero po wysłuchaniu ducha ojca swego. Duchy wzywane do Apelu - pozostają w milczeniu. Nie jest łatwo odkryć prawdę za życia katów! Któż więc, jeśli nie poeta, ma przypominać, że bez prawdy nie ma harmonii, że się żyje w bałaganie. Wiara i Miłość - życie w jedności z Krzyżem - drogą na szczyty ludzkich możliwości, przekraczanie siebie, to osiąganie Pełni, z Jej wysokości wszystko dokładnie widać, nie sposób nie kojarzyć i nie rozumieć i na własne życzenie ginąć. Janusz Józef Adamczyk
  15. Widzę jak na lekcjach kątem oka na mnie spoglądasz. Nawet na przerwach, gdy nie patrzę uważnie mi się przyglądasz. Może jesteś tym jedynym, który pokaże mi prawdziwą ścieżkę świata. Chcę ciebie na zawsze, chcę z tobą przebywać wieki, lata. Nie mogę się doczekać kiedy poznamy się o wiele lepiej niż dotychczas. Chcę poznać wszystkie twoje sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Ty poznasz moje, ja poznam twoje, jednak na tym się nie zakończy. Być może kiedyś nadejdzie chwila, gdy nie tylko prawdziwa miłość nas połączy. Oddam wszystko, abyś tylko ze mną został, oddam duszę, abyś nigdy ze mną się nie rozstał. Autor: Oskar Markowski
  16. Piszę kolejny poemat, Jak szklana kula rozbity, Ciągnę to brzemię przemian, Jak Jezus do krzyża przybity. Nie wiem czy widzę jak trzeba, Czy też znowu mam zwidy. Nie wiem czy to wszystko prawda, Czy to jest znowu na niby. Nie wiem nic, choć pytam starca, Zjada mnie poczucie winy, Choć wewnątrz duszy karnawał. Czy to jest wszystko na niby? Starzec mnie radą okuje, Choć ledwo przez szkiełko już widzi, Wiedzą mnie obdaruje. Pytanie, Czy serce daruje?
  17. połączone dwa ciała życiem niezdarte tańczą rozpalone w łóżku dźwięcznie akty miłosne tylko wtedy są warte gdyś pewny że będziesz kochał wiecznie
  18. Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki zaprasza na Noc Poezji 2019 organizowaną w formule Box Poetica. Co to znaczy? W ramach wydarzenia mamy dla Was aż trzy propozycje❗️❗️❗️ Jedną z nich jest projekt "Ławica" (godz. 19.30). Będzie to wystawa oparta o sztukę uliczną. Z „ławicy” ulicznej poezji, zostaną wyłowione te dzieła, które ułożą się w formę poetyckiego strumienia. Ten strumień zostanie wyświetlony w ruinach dworkowej XVI wiecznej GALERIA BASZTA W czasie Noc Poezji 2019 | BOX poetica odbędzie się recital Agata Grześkiewicz z akompaniamentem fortepianowym Damiana Kryńskiego. Bedzie to muzyczna podróż przez 100-lecie polskiej poezji. Na program złożą się teksty Edwarda Stachury, Jacka Kaczmarskiego, Agnieszki Osieckiej, Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Andy Kitschman, Anny Achmatowej, Wojciecha Młynarskiego, Bronisława Maja, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i innych. Trzecia propozyca to slam poetycki "Życiopisanie" (godz. 21.30) - jako swoista hybryda, przetworzenie i reinterpretacja form tekstowych, istniejących wcześniej. Zaprosimy poetów i poetów amatorów do uczestniczenia w literackiej rywalizacji. Wszyscy chętni będą mogli stanąć na scenie i skonfrontować swoją twórczość z natychmiastową reakcją publiczności.Zapraszamy do udziału!
  19. Pozdrawiam wszystkich cieplutko :) Tu sam tekst na wypadek gdyby nie było niczego widać na zdjęciu :) "Czemu mam pisać o jakiś stworzonych frazesach? Choć boska postawa przepiękna od dziecka we snach mnie kołysze, A wszelkie stworzenie choćby idealne podlega pysze, nie o nim napiszę w tych wersach! Bo na nic mi realizm, gdy na bakier z przedmiotem, a słowem opisać sto więcej rzeczy mogę, Choć z abstrakcją żem walczył zaciekle, to słodka ta myśl o tej chmury kęsach, Chmury burzowej, co idee zbiera tak różne i tak różne wole, Tak różne przeżycia i różne emocje, tak różne melodie wygrywa flażolet, wolne od siebie jak zole, Czy cel uświęca środki i by ukazać te dźwięki, odrzucimy mowę wieszczą, rzuconą nam we snach? Czy może odrzucimy słowo i jego wdzięki? Czy będzie to wtenczas nadal poezja? Gdy barwne opisy zastąpi, chaotyczna tęcza, gdy człowiek nie będzie się przejmował, Układem rymów w wersach, z czym zostaniemy? Czym się staniemy? Czy ta herezja, Taka dziwaczna, opłaci nam zrzucając nowego barda? Czy będzie jak kokarda, Na torcie, czy gwóźdź do trumny, towarzyszyć ostatniemu z poetów, gdy czas będzie nas chował? Pod milami kwarcu, kwadrylionami ziarenek, kalejdoskopami wrażeń, fraktalami zwierzeń, Czy też pozwoli jej to trwać w swej potędze wiecznie* jakby kwazarami wypełnionej? *Czy wieczność to kolejna znowu abstrakcja, innym sposobem niemożni osiągnąć jej, Niespełnionej?"
  20. Na niebie miliardy gwiazd, migocząc ślą znak, iż każda z nich, posiada duszę, blask i wyobraźni smak. Dając nadzieję, że jedną z nich, będziesz i ty, lecz gorzki smak minionych lat, uświadamia nam co oznacza strach. Choć nadziei we mnie niemiara , oraz szansy cień pragnąc ci dać, to puls zwalnia, tocząc walkę. Spojrzenie twe kruche, próbuje złapać w mistyczną sieć, krzycząc nie odchodź. Pragnienia toną między płomieniami, wnet rozum powraca do żywych, stając przed bolesną prawdą. Jak ogień tlenu, potrzebuję twego oddechu, ku szczęścia i życia mego celu.
  21. Wieczory spędzam patrząc się w Twe okna. Nie obchodzi mnie co mówią Twe usta. Nie domknę drzwi, które Ty popchnąłeś swym chuchnięciem. Co z twoim człowieczeństwem? Nie mów mi tego. Nie chcę wiedzieć, Że wolisz oddychać beze mnie. Oziębły kazałeś mi przejść przez drzwi następne, Ale ja nie chcę. Psujesz mnie, zabierając mi moje wnętrzności a dodając z lekka samotności. Co ze mną zrobisz? Pozwolisz mi dotknąć Twej ręki raz jeszcze? Zakopiesz mnie w tym lesie? Z uśmiechem na twarzy... Dla Ciebie ja ostatnią mą łzę uronię.
  22. Ogłaszamy XXII edycję Wojewódzkiego Konkursu Poetyckiego im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Konkurs skierowany jest do dzieci i młodzieży w wieku od 9 do 19 lat. Tematyka wierszy dowolna. Wiersze można składać do 15 października 2019 r. I. Organizator: Miejska Biblioteka Publiczna im. K. K. Baczyńskiego w Ozorkowie, ul. Listopadowa 6b tel. 42 710 31 17 fax 42 710 32 11 www.mbp.ozorkow.net e-mail: mbp.ozorkow@wp.pl Partnerzy: * WBP im. Marszałka J. Piłsudskiego w Łodzi * Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich – Oddział Łódzki II. Cele konkursu: * pobudzanie wrażliwości poetyckiej i aktywności twórczej w dziedzinie poezji * wyszukanie i promocja młodych poetów * szerzenie wśród dzieci i młodzieży kultury literackiej i czytelniczej III. Regulamin: 1. Konkurs adresowany jest do dzieci i młodzieży od 9 do 19 lat, głównie mieszkańców Łodzi i województwa łódzkiego. W konkursie mogą brać udział również osoby spoza województwa łódzkiego. 2. Warunkiem przystąpienia do konkursu jest zgłoszenie przez jednego autora zestawu 3 wierszy o dowolnej tematyce, nigdzie niepublikowanych i dotychczas nienagradzanych w innych konkursach. 3. Formularz zgłoszenia uczestnictwa w konkursie jest załącznikiem do regulaminu – do pobrania ze strony www.mbp.ozorkow.net lub w siedzibie organizatora. 4. Prace można zgłaszać indywidualnie lub poprzez instytucje: szkoły, biblioteki, domy kultury, kluby, stowarzyszenia itp. Wiersze powinny być napisane na komputerze - w miarę możliwości prace jednego autora proszę zmieścić na 1 kartce formatu A-4 (mogą być w dwóch kolumnach). Wiersze (2 egzemplarze w wersji papierowej oraz wersję elektroniczną) wraz z formularzem zgłoszenia uczestnictwa należy dostarczyć w terminie od 9 września do 15 października 2019 r. osobiście do siedziby organizatora lub nadesłać na adres: Miejska Biblioteka Publiczna, 95-035 Ozorków, ul. Listopadowa 6b z dopiskiem: „Konkurs poetycki”. e-mail: mbp.ozorkow@wp.pl (wersja elektroniczna). O ważności zgłoszenia decyduje data wpłynięcia – dostarczenia do biblioteki! 5. Zwycięzców wyłoni profesjonalne Jury powołane przez organizatora. 6. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi najpóźniej na początku grudnia 2019 r. w czytelni Miejskiej Biblioteki Publicznej w Ozorkowie przy ul. Listopadowej 6b. O dokładnym terminie organizator powiadomi wyłącznie laureatów pocztą elektroniczną bądź listownie. Lista zwycięzców zostanie zamieszczona na stronie: www.mbp.ozorkow.net 7. Organizatorzy nie zwracają nadesłanych tekstów i zastrzegają sobie prawo do publikowania nagrodzonych i wyróżnionych wierszy w tomiku pokonkursowym oraz w mediach. 8. Ewentualne roszczenia wynikające z publikacji przez MBP w Ozorkowie prac, które nie są własnością podpisanego twórcy, należy kierować do osoby podpisującej pracę jako własną. 9. Wszelkie informacje związane z konkursem udzielane są w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Ozorkowie ul. Listopadowa 6b, tel. 42 710 31 16, 42 710 31 17, kom. 508 100 392.
  23. Szlak szczęścia W myślach wspomnienia przypominają o tańcu jak słowa rzucone na wiatr W powiewie optymizmu przestrzeni szczęścia dusza otwiera szeroko oczy W objęciach prawdy tajemnicza dróżka podejdź i przejdź przez nią Przez most sprawiedliwości z wielką nadzieją serenada zabrzmi o świcie W słonecznym blasku szczęście zakwitnie z wiarą zacznie spełniać marzenia Szlakiem do radości wielkiego serca szczerością słów otwierają się jego drzwi (Dariusz Paweł Trybuła, Wiadrów, 15 września 2019 r.)
  24. znowu umieram sam na jałowym życia polu ta niechęć do życia doprowadzi mnie do zgonu
  25. Razem zatańczmy Na błękicie nieba, A potem patrzmy Jak tańczy też Ziemia.
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności