Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Znajdź zawartość

Wyświetlanie wyników dla tagów 'miłość' .



Więcej opcji wyszukiwania

  • Wyszukaj za pomocą tagów

    Wpisz tagi, oddzielając je przecinkami.
  • Wyszukaj przy użyciu nazwy użytkownika

Typ zawartości


Forum

  • Wiersze debiutanckie
    • Wiersze gotowe
    • Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy
  • Wiersze debiutanckie - inne
    • Haiku, fraszki i miniatury poetyckie
    • Limeryki
    • Palindromy
    • Satyra
    • Poezja śpiewana
    • Zabawy słowem
  • Proza
    • Proza - opowiadania i nie tylko
    • Warsztat dla prozy
  • Konkursy
    • Konkursy literackie
  • Fora dyskusyjne
    • Hydepark
    • Forum dyskusyjne - ogólne
    • Forum dyskusyjne o poezja.org
  • Różne
    • Test / śmietnik

Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki, które zawierają...


Data utworzenia

  • Od tej daty

    Do tej daty


Ostatnia aktualizacja

  • Od tej daty

    Do tej daty


Filtruj po ilości...

Dołączył

  • Od tej daty

    Do tej daty


Grupa podstawowa


About Me

Znaleziono 273 wyników

  1. wciąż sięgam do słoika w którym trzymam nadzieję rozcieńczoną z ułudą sproszkowaną przez skąpstwo i strach wciąż sięgam do słoika w którym trzymam nadzieję i karmię się nią codziennie bez perspektywy że kiedyś wyleczę się z tego uzależnienia
  2. I Wog Marshall cierpiał przez całą noc. Przysypiał, to znowu wstrząsały nim chorobliwe dreszcze i przebudzenia. Miał koszmary, w których nawiedzała go jego ukochana żona, Ann. Jechali samochodem poza miasto, do nowego domu. Opowiadała mu najpierw jakąś zabawną historię ze szkolnych lat, potem mówiła coś o dziecięcym wózku, śpioszkach... Przeskakiwała dziwnie tematy. Była w siódmym miesiącu ciąży. Nie mogli się już doczekać tych narodzin, tym bardziej, że Ann poroniła dwa razy. Ale teraz, widział w jej oczach szczęście. Podobnie ― jak ona w jego. Ustalali szczegóły na temat mebli, koloru ścian, czy wyposażenia pokoju ich nienarodzonej jeszcze córeczki, Caroline… Snuli przyszłościowe plany… ― Nawet nie zauważyli rozpędzonej cysterny, która zmieniła nagle pas… Nastąpiło czołowe zderzenie… ― Wog zdążył jeszcze dostrzec błysk, usłyszeć ― przeraźliwy krzyk… II Przytomność odzyskał dopiero po trzech tygodniach w szpitalu. Powiedzieli mu, że cudem przeżył, natomiast jego żona nie miała szans. Samochód po stronie pasażera został całkowicie zmiażdżony. Ann zginęła od razu. Widział ― jak przez mgnienie ― nadjeżdżającego z naprzeciwka kolosa. Potem ― następował przytłaczający zgrzyt gniecionej, dartej blachy i… ― przerywany pisk. Ów pisk narastał coraz bardziej, aż zaczął świdrować w uszach. Męczył skołowany umysł… Otworzył nagle oczy, wydając krótki okrzyk przerażenia. Narastający, przerywany pisk dochodził od dobrych kilku minut z budzika, tuż obok łóżka. Nacisnął bez pośpiechu guzik. Piszczenie ustało. Krople potu zrosiły mu obficie czoło i skronie…Ten sam sen dręczył go od prawie ośmiu lat… Zamrugał powiekami, lustrując mętnym jeszcze, jakby zapiaszczonym wzrokiem pokój… W otwartym, balkonowym oknie powiewała bezgłośnie firanka… Promień słońca przecinał deski podłogi długą wstęgą ostrego blasku… Minęła ósma rano. Czuł bolesne pulsowanie w potylicy i ucisk w piersiach… Zwlókł swoje ciało, kaszląc przy tym i jęcząc… Usiadł ciężko na krześle przy okrytym kraciastą ceratą stole… Rozgryzł dwie tabletki aspiryny i popił przegotowaną wodą ze szklanki. Odczekał kilka minut, ale ból nie ustępował… Wziął kolejne dwie… Wyszedł na balkon, nabierając głęboko powietrze do płuc. Ostatni dzień lipca był niezwykle upalny i pachniał upojnym, słodkim aromatem przekwitających powoli kwiatów. Strzeliste topole szeleściły swoimi liśćmi w łagodnych powiewach wiatru, jakby oklaskiwały czyjeś przybycie albo odejście, opowiadając sobie nawzajem szeptane, tajemnicze historie… Ścisnął dłońmi nagrzaną, żelazną poręcz balustrady... Pomiędzy topolami falował ocean nieskoszonego jeszcze zboża, w którym mieszkał niewidzialny, chabrowy bóg… Szło stamtąd absolutne uspokojenie… Ptaki wyśpiewywały melancholię zmierzchającego lata… Obłoki sunęły w błękicie nieba, niczym galeony pod pełnymi, białymi żaglami… Nie zakłócały tej sielanki, nawet przejeżdżające drogą pojedyncze samochody i rozgwar rozbudzonego już miasteczka… Poczuł się trochę lepiej i nawet chciał coś zjeść, kiedy usłyszał pukanie. Przeszedł przez pokój, zabierając po drodze przerzucony przez oparcie krzesła szlafrok. Ubrał go w pośpiechu. Otworzył drzwi. To staruszka z parteru, pani Margaret, właścicielka tego domu, przyszła po comiesięczny czynsz. Nieco roztargniony, znalazł w końcu portfel i podał jej odliczoną kwotę. Pani Margaret, jak miała w zwyczaju, zapytała Wog`a czy ma ochotę zjeść u niej śniadanie. Stwierdził, że tak. Podziękowała za pieniądze i wyszła. Zamknął drzwi. Usiadł znowu przy stole, dopijając wodę. Następnie wstał, ogolił się i włożył przewiewne, lniane ubranie. Schodząc, poinformował starszą panią, że jednak zmienił zdanie. Po czym, wyszedł do miasta… III Na ustawionej po środku rynku scenie trwały próby mikrofonów. Podobno ― w ramach całodziennego festynu ― miała wystąpić wieczorem jakaś muzyczna gwiazda. Wog`a mało to wszystko interesowało. Jego myśli płynęły, gdzie indziej. Znowu czuł narastający ból głowy i ucisk za mostkiem. Skręcił w boczną, parkową alejkę, nad którą rozkładały swój cienisty baldachim rozłożyste drzewa. Usiadł na ławce wśród migoczących prześwitów i jął obserwować z oddali cały ten zgiełk. Dochodziły do niego przytłumione, piskliwe śmiechy biegających w tumulcie i gwarze pierzchających kroków dzieci… Trzymały w rączkach różnokolorowe baloniki i latawce. Widział kolejki do małych sklepików i rozmaitych kramów, gdzie sprzedawano pamiątki albo watę cukrową… Połyskiwały nad nimi jakieś lśniące girlandy, wstążki… ― Przez te wszystkie lata nie poznał innej kobiety. Zbyt mocno kochał Ann. Po jej stracie nie potrafił ułożyć sobie życia. Zmieniał miejsca zamieszkania. Brał różne posady: malarza pokojowego, ulicznego sprzedawcy hamburgerów... Było mu wszystko jedno… ― Wtem ― spostrzegł kontem oka uśmiechniętą, młodą kobietę z około 8-letnią dziewczynką. Szły spokojnie po żwirze alejki. Ich jasne i długie włosy falowały, mimo bezwietrznej, przedburzowej ciszy. Kobieta zaszeptała dziewczynce do ucha, wskazując w jego stronę ręką. Pociekły mu po twarzy łzy. Wyobraził sobie, że jest teraz z Ann, a Caroline miałaby już… ― Nagle, coś przykuło jego uwagę: „Nie! ― Przecież, to niemożliwe!” ― Przeszła mu przez głowę myśl z prędkością błyskawicy! ― „Ann?!”. ― Istotnie, ta kobieta wyglądała jak ona. Miała nawet tę samą zieloną sukienkę, kiedy poznał ją pierwszy raz! ― Stanęły tuż przed nim… ― Ten sam uśmiech! Te same oczy, skryte za okularami! Zacisnął mocno powieki, myśląc, że kiedy je otworzy zjawy znikną… ― Otworzył. Wciąż tu były… ― Walczył jeszcze przez chwilę, lecz widząc taką miłość w spojrzeniu tej kobiety, wykrztusił z siebie półgłosem: ― Ann? ― Chciał wstać, lecz zabrakło mu sił. Jego szept był chrapliwy i niewyraźny. ― Ale jakim cudem? Przecież ty nie żyjesz od ośmiu lat! ― Mówił ciężko, czując w piersiach narastający skurcz. ― To ja, kochanie. Przyszłyśmy po ciebie. Będziemy już razem i na zawsze… Poznaj swoją córkę, Caroline. ― Boże, córeczko moja… Jesteście snem, prawda? ― Nie, Wog. Jesteśmy tutaj naprawdę, ale tylko ty nas widzisz… Weź nas za ręce… Poprowadziły go przed siebie. Zobaczył, że przedmioty zaczęły lśnić niesamowitym blaskiem, jakby płonęły wewnątrz jakimś tajemniczym ogniem… Wchłaniało ich nieskazitelne światło… IV Pani Margaret szykowała obiad, słuchając przy tym programu nadawanego przez lokalną rozgłośnię radiową: „Przedstawiamy państwu najświeższe wiadomości” ― rozległ się głos spikera. ― „Niestety, zaczynamy nasz serwis informacyjny od przykrego zdarzenia. Otóż jakieś dwie godziny temu zostały znalezione w parku miejskim zwłoki mężczyzny. Z dokumentów, które miał przy sobie, można wywnioskować, że to 42-letni, Wog Marshall. Wezwany na miejsce lekarz stwierdził, że przyczyną zgonu był najprawdopodobniej rozległy zawał serca. A teraz dalsze informacje z kraju i z zagranicy…”. (Włodzimierz Zastawniak, luty, 2016)
  3. Fortepian chciałoby się tak usiąść we dwoje zagrać tak na cztery ręce muzykę nieśmiertelną o brzasku słuchać echa bicia serca wodzić tak na pokuszenie po czarno białej drodze wznosić się opadać na klucz skrzypnąć zamknąć pięć dróg głównych sypać czarnymi kroplami w błysk bieli dodawać dwie linie chmurne dwie kreski podejrzane nutami je przyszpilić sen ziemski nieba marzenie akordów gra forte - fortissimo piano - pianissimo ciach
  4. I Nazywam się Maksym Kriwonienko. Mam 35 lat i służę w tajnej jednostce wojskowej. Dokonujemy dekontaminacji terenów po testach jądrowych. Przekopujemy łopatami cały ten napromieniowany chłam, zdzierając wierzchnią, najbardziej skażoną, zeskorupiałą warstwę. Jej nieopatrzne dotknięcie gołą ręką ― grozi niechybną śmiercią. Wielu chłopaków już umarło, po tym, jak ponapychali sobie kieszenie odłupanymi, zielonkawymi kawałkami trynitytu, chcąc podarować je potem swoim kobietom. Nie zdążyli. Nie przypuszczali, że miały w sobie aż tak bardzo śmiertelną dawkę plutonu. Wydaje się, że ma to związek z próbą zacierania śladów dokonanego dopiero, co ― okrutnego przestępstwa. Mieszkam z żoną Marią, i naszą pięcioletnią córeczką Iriną, w polarnej mieścinie Biełuszja Guba, w obwodzie archangielskim na Nowej Ziemi, pomiędzy morzami: Barentsa i Karskim. Dodam, że wschodni brzeg tego arktycznego archipelagu wytycza umowną granicę Europy i Azji, rozciągniętą przez całą długość masywu Uralskiego, natomiast archipelag jest jego górzystym przedłużeniem. Oprócz pobliskiego, wojskowego lotniska Rogaczewo, z kilkunastoosobową obsługą oraz niewielkiej, rdzennej populacji Nieńców, prowadzącej w tej niegościnnej, okołobiegunowej krainie półkoczowniczy tryb życia ― jako myśliwi i rybacy ― nie ma tu nikogo więcej. Biełuszja Guba ― to niewielka osada typu miejskiego z około dwoma tysiącami mieszkańców, głównie personelem wojskowym i badawczym, i ich rodzinami. Założona w 1954 roku w związku z poligonami atomowymi: ― Czornaja Guba ― oddalonym 150 kilometrów na południe (Wyspa Południowa). I powstałym niedawno, wysuniętym z kolei 250 kilometrów na północ (Wyspa Północna) poligonem ― Suchoj Nos (nazwa półwyspu o charakterystycznym ostrym kształcie.) Obie wyspy przedziela wąska cieśnina Matoczkin Szar, a raczej fiord, który po prostu przeszedł przez całą szerokość wyspy. Mamy tutaj klimat biegunowy. Gdzie nie ma lodu ― występują jedynie: rośliny tundrowe i ― szaro-brunatne skały. W miasteczku dość częstymi gośćmi są niedźwiedzie polarne. Włażą wtedy z jakimś jęczącym rykiem do kubłów na odpadki, wystawiając swoje opasłe zady. Uciekają tak przed wybuchami nuklearnymi ― rozświetlającymi najczęściej jednolicie szare niebo. Dobiega koniec października 1959 roku i pada mokry śnieg. Za chwilę wpadniemy w bezlitosne objęcia mroźnej i długiej zimy. W ponury czas chmurnego nieba i zacinającego, gwiżdżącego wiatru. Dzisiaj mam ostatni dzień urlopu. Jutro wracam do jednostki. Wsiądę do ciężarówki i pojadę na północ. Do miejsca, w którym będę sprzątał razem z kolegami z jednostki po-atomowe odpady, gdzie znowu powstanie jakiś nowy ― trzystumetrowej średnicy krater. Amerykanie robią podobnie, więc ― musimy być od nich lepsi, bo człowiek radziecki jest zdolny do wszystkiego. Jeśli oni wyrąbią w ziemi krater o czterystumetrowej średnicy, to my ― pięćsetmetrowej itd. Robimy te dziury w imię pokoju, bo człowiek radziecki kocha pokój ponad wszystko i będzie o niego walczył do ostatniej kropli krwi. Mieszkamy z żoną w czteropiętrowym bloku. Jest ich tutaj sześć. Z lokalnego radiowęzła, nadającego przez uliczne głośniki, płyną na okrągło przemówienia członków jedynie słusznej partii. Nie można już tego słuchać. Nie mamy telewizji ani telefonu. Mają to podobno założyć w przyszłym roku, podobno. Ale mamy w mieszkaniu prąd, ciepłą wodę i gaz z butli. Wszelkie potrzebne rzeczy dowożone są tutaj statkami albo samolotami. Nie ma innej drogi. W miasteczku mamy cerkiew, szkołę podstawową, przedszkole, szpital wojskowy, zakład fryzjerski, studio fotograficzne i trzy sklepy spożywcze. W przyszłym roku mają zacząć budować kino i dwa hotele. Będzie dobrze. Musi być dobrze. Budzi nas o 7 rano mleczarz, zostawiając pod drzwiami butelkę mleka. Zawsze przychodzi do nas mleczarz i zawsze mamy na śniadanie mleko. Irina bardzo lubi mleko, takie gorące z dodatkiem margaryny. Bo u nas w miasteczku nie ma masła, jest tylko margaryna w takim opakowaniu z żółtym i uśmiechniętym słońcem i to chyba jest jedyny uśmiech w tym miejscu, bo wszystko jest wokół szare. Szare niebo, blokowce, szare ubrania ludzi (w większości są to mundury żołnierzy) i szare samochody ― terenowe łaziki ― należące do wojska. Nikt inny tutaj nie jeździ samochodem osobowym. Nie ma też autobusów, czy trolejbusów. Nasze miasteczko jest bardzo małe i nie potrzeba komunikacji miejskiej. W następnych latach ma być rozbudowywane. Ma być pięknie. Musi być pięknie. Jak każdego dnia o 8 rano wychodzimy z Marią, odprowadzając Irinę do przedszkola, a potem idziemy do zakładu fryzjerskiego, bo Maria pracuje jako fryzjerka. Maria przed wyjściem z domu miała bardzo smutne oczy, chyba płakała. Nie wie, co będzie dalej. Uspokajam ją, że będzie dobrze. Musi być dobrze. Pod zakładem fryzjerskim prosi mnie, abym kupił kilka podstawowych artykułów żywnościowych takich jak: ziemniaki, słonina i cebula. Bardzo lubimy ziemniaki ze słoniną i cebulą. Maria często robi z tego obiad. Czasami jemy kaszę, a czasami makaron. Ale najbardziej lubimy ziemniaki ze słoniną i cebulą, czasami z samą cebulą. Żegna mnie ze smutkiem w oczach. Maria pracuje do 17. Potem wychodzę po nią i idziemy po Irinę, do przedszkola. Idziemy wtedy, kiedy mam urlop, ale najczęściej Maria sama wychodzi po Irinę i robi zakupy. Wtedy, kiedy muszę być na północy i lać beton albo zbierać te cholerne po-atomowe odpady. Wyrzucamy je potem do pobliskiej zatoki. Od zeszłego lata nie pokazują się w niej, białuchy ― czyli gatunek ssaka blisko spokrewnionego z delfinowatymi o barwie arktycznego lodu. Zatoka jest chyba zatruta. Pewnie od tych odpadów. Ale musimy to robić dla światowego pokoju, bo Związek Radziecki przecież kocha pokój ponad wszystko. Nie to, co Amerykanie, oni by tylko niszczyli, a my ― musimy bronić świat przed zniszczeniem, nawet, jeśli padnie kilka białych waleni. Idę do sklepu spożywczego po ziemniaki, słoninę i cebulę. Kupię też margarynę ze słońcem. Bardzo lubię to słońce. Mija mnie po nieutwardzonej drodze kilka rozkołysanych, wojskowych ciężarówek ze spuszczonymi na pakach szaro-zielonymi, ubłoconymi brezentami. Wpadają, co jakiś czas w wypełnione brunatną breją koleiny, rozchlapując ją we wszystkie strony. Jadą na północ, zawsze tam jadą. Ja też tam pojadę. Idę główną ulicą, między blokowcami z wilgotnymi frontami i z gdzieniegdzie odpadającym tynkiem, pod którym widać czerwone cegły. Dawno ich nie remontowano. W przyszłym roku mają je załatać i odmalować, tak obiecał nam jeden z partyjnych notabli, który odwiedził nasze miasteczko miesiąc temu. Będzie ładnie. Musi być ładnie. Poza przejeżdżającymi od czasu do czasu terenowymi UAZ-ami i przemykającymi tu i ówdzie żołnierzami ― nie ma nikogo. Jest pusto, wietrznie i zimno. Pada coraz większy śnieg. Taki mokry śnieg. Lubię obserwować te płatki, jak wszystko równo pokrywają. Nieczęsto tu świeci słońce, więc idę do sklepu po margarynę, żeby zobaczyć ten uśmiech, jakże rzadki w naszym miasteczku. Wracam z zakupami do domu. Po drodze spotykam dwóch żołnierzy, których znam z widzenia. Mieszkają w bloku naprzeciwko. Stoją przy wejściu do klatki i palą papierosy. Machnęli mi na powitanie, zrobiłem to samo. Tutaj w zasadzie wszyscy jesteśmy kolegami, ale bez jakichś większych zażyłości. Każdy robi tylko to, co należy do jego obowiązków. Praca ― dom, praca ― dom… ― I tak w kółko. Czasami mam już tego wszystkiego dosyć. Marzę o ucieczce… Zbiec ― jak najdalej stąd… jak najdalej… Wchodzę do swojego bloku. Idę po schodach… Drugie piętro. ― Wyciągam z ociąganiem klucz z kieszeni i wsuwam do zamka. Nawet zgrzyt zasuwy brzmi jakoś bez przekonania. W przedpokoju odkładam torbę z zakupami. Zdejmuję płaszcz i zaczepiam o hak wieszaka. ― Spada. ― Niech leży. Czapkę i szalik rzucam obok niego. Biorę zakupy. Idę do kuchni. Wyjmuję z torby margarynę... Krążę chwilę palcem wokół słońca… Wstawiam wodę… ― Czekam, rozmyślając o jutrzejszym dniu… Głęboką apatię przerywa pisk czajnika. Wsypuję do szklanki herbatę i zalewam wrzącą wodą. Nie mamy w domu cukru. W sklepie też go nie mieli. Ale lubię herbatę bez cukru. Maria tak samo nie słodzi. Co innego, Irina. Dla niej jest specjalny przydział na cukier. Dzieci lubią cukier. Lubią słodycze. Idę z herbatą do pokoju i siadam przy stoliku w fotelu. Poczekam aż trochę ostygnie. Odchylam głowę, przylegając całym ciałem do głębokiego oparcia… Spoglądam w bok… Za szybą płyną szare chmury… Ciemnieje, ale nie chcę zapalać światła. Mam jeszcze kilka godzin, aby pójść do zakładu fryzjerskiego po Marię. Potem pójdziemy razem po Irinę. Zawsze tak robimy, jeśli mam tylko kilka wolnych dni, jeśli mam urlop. Pada mokry śnieg… Słychać, co chwila chlupiący szmer przejeżdżających pod oknami ciężarówek albo terenowych łazików. Wszystko powoli usypia… Wszystko zaczyna jakoś dziwnie majaczyć, nawet wzory tapety na ścianach... Jestem tak bardzo śpiący… Tak bardzo… Wyrywa mnie ze snu warkot przelatującego nisko śmigłowca. W pokoju jest już niemal całkowicie ciemno. Zapalam światło. Piję kilka łyków herbaty. Jest już zupełnie zimna. Pojedynczy gong ściennego zegara wybija 16.30. Muszę iść po Marię. Zakładam płaszcz, szalik i czapkę. Gaszę światło. Zamykam za sobą drzwi. Na dworze ogarnia mnie przejmujący chłód. Śnieg zdążył już wszystko przysypać i skrzypi teraz pod nogami. Stawiam wysoko kołnierz. Otacza mnie tuman gęstego mroku, tylko gdzieniegdzie rozjaśnianego przez słabe, uliczne latarnie. Maria już czeka przed zakładem. Upewnia się czy kupiłem ziemniaki, cebulę i słoninę. Uspokojona, bierze mnie pod rękę. Idziemy do przedszkola. Przebiegamy ulicę w żółtawych smugach samochodowych świateł. Jeszcze pięćdziesiąt metrów… Irina podbiega w holu do Marii, do mnie… Bierzemy ją za ręce… Wracamy przez coraz bardziej sypiący śnieg, przez coraz bardziej skrzypiący pod nogami mróz… W domu Maria szybko przygotowuje obiad. Jemy ziemniaki ze słoniną, popijając herbatą. Jemy w milczeniu. Tylko Irina trochę grymasi. Po obiedzie zmywam naczynia, a Maria czyta Irinie bajkę. Jeszcze trochę i pójdziemy spać. Wstajemy bardzo wcześnie. Ja, o trzeciej nad ranem, aby o czwartej być już w brudnej, ubłoconej ciężarówce z kompanijnymi kolegami. Maria przywiera do mnie. Ma w oczach przejmujący smutek. Dzień kończy powoli swój żywot. Za klika godzin znowu będziemy od siebie daleko. Tym razem ― aż na cały miesiąc. Ale musimy wytrzymać. Zawsze wytrzymywaliśmy, przynajmniej do tej pory. Wtulamy się w siebie jeszcze bardziej. Maria płacze. Ja też płaczę. Zmęczeni, zasypiamy w końcu w swoich ramionach. Budzik dzwoni od dobrych kilku minut, lecz dopiero teraz uświadamiam to sobie, przyduszając go ręką, aby zamilkł. Nie pamiętam, żebym miał sen. Obok leży Maria, skulona i okryta kołdrą po samą szyję. Nie będę jej budził, niech śpi. Idę do kuchni i robię sobie herbatę i kanapkę z uśmiechniętą margaryną. Słyszę, jak Maria mówi coś przez sen. Wywołuje moje imię i Iriny. Maria często mówi przez sen. Zawsze przed czymś ucieka, a potem szuka schronienia w moich ramionach. Jest wtedy taka bezbronna, rozedrgana, wystraszona. Zaglądam do pokoju Iriny. Przykrywam ją kołdrą. Całuję w policzek. Obserwuję przez dłuższą chwilę jej równy oddech… Dochodzi czwarta. Wkładam polowy mundur. Przeglądam dokładnie swój żołnierski ekwipunek. Zaraz przyjadą. Dopijam herbatę. Marię całuję delikatnie w spierzchnięte usta, gładzę po policzku… Już słyszę pod blokiem warkot silnika i pisk zjechanych hamulców oraz natarczywy, nieprzyjemny dźwięk klaksonu. Jeszcze jedno spojrzenie... ― Wychodzę, zamykając za sobą cicho drzwi. Witam chłopaków. Są jacyś niewyraźni, przygaszeni. Ruszamy. Rzuca nami, trzęsie…― I tak przez kilka godzin. Jedziemy na północ. Zawsze tam jedziemy… Mijamy blokowce, zakład fryzjerski, szpital i sklep. Jest cicho, biało i mroźnie. Wyjmuję z kieszeni zdjęcie Marii i Iriny. Wodzę palcem po ich twarzach. Wyjeżdżamy główną ulicą z miasta. Nikniemy powoli w sino-szarym mroku. Docieramy wreszcie do celu. Czuję pod stopami spaloną ziemię. Niczyją ziemię. Gdzie okiem sięgnąć, tylko bezkres i beznadziejność. Wszelkie wskaźniki wybiegają poza skalę. Wczoraj rano miał miejsce kolejny test nuklearny. Ponoć wg. najwyższych rangą oficjeli ― wypadł wyśmienicie. Cała wierchuszka piła z tego powodu do samego rana. I można się tylko domyślać: czy z powodu militarnego sukcesu, czy raczej mogłaby to być próba zakamuflowania winy, rozterek i czego tam jeszcze. Znowu będziemy zbierać te po-atomowe świństwa, mierzyć je, robić im zdjęcia. Jest tego wokół bez liku. Potem wrzucimy je do pobliskiej zatoki, aby jeszcze bardziej świeciła, choć i tak już świeci niczym latarnia morska. Inne zakopiemy i przykryjemy betonowymi płytami. Musimy przygotować umęczoną ziemię pod kolejny przecież test, ale przedtem trzeba to wszystko opisać i skatalogować. Dla dobra nauki… Dla dobra ― Związku Radzieckiego! Jednemu z nas prześwietlił się z powodu silnego promieniowania film w aparacie fotograficznym. Innemu stanęła kamera. Opadające powoli płatki śniegu połyskują wszystkimi minerałami, całą tablicą Mendelejewa. Słychać jedynie nasze kroki i przyśpieszone, chrapliwe oddechy. Blednący, pochmurny świt ukazuje stopniowo nas wszystkich, nas ― ze specjalnego oddziału czyścicieli. Idziemy tyralierą, my ― ludzie-duchy. Idziemy, stąpając wolno i ciężko, przytłoczeni ciężkimi ołowianymi osłonami antyradiacyjnymi, którymi opasaliśmy swoje szare i poprzecierane już żołnierskie uniformy. Milczymy. Każdy wie, co ma robić. A mroźny wiatr roznosi pył destrukcji coraz dalej i dalej… Mijamy po drodze powykręcane od nuklearnego żaru rozmaite stalowe konstrukcje, bądź poprzewracane i leżące w nieładzie fragmenty żelbetonowych schronów. Teraz już okryte białym pyłem. Im dalej, tym jest ich coraz mniej… Coraz mniej… Wchodzimy w obszar całkowicie wyjałowionej pustyni o niemal księżycowym charakterze. Ledwie widoczne linie, od podmuchu fali uderzeniowej, odchodzą symetrycznie od czarnych krawędzi ogromnego krateru. Leżąca na jego dnie cienka warstwa śniegu wygląda z tej wysokości jak jakaś szarawa pleśń. Niemalże półkilometrowa dziura o prawie sześćdziesięciu metrach głębokości ― rozwiera się lejowato ― tuż przed nami. Po co to wszystko? Jaki jest w tym wszystkim sens? I w tym właśnie momencie ziemia ucieka mi spod nóg. Słabnę. Boli mnie głowa i brzuch. Dostaję wymiotów i skrętu kiszek. Ktoś narzuca mi na głowę, jakby czarny całun. Zaczynam tracić orientację. Czuję, że odpływa ze mnie świadomość. Spadam w jakąś nieskończoną otchłań, mając w ustach kwaśny smak nuklearnego rozszczepienia. I niczym błyskawica ― przebiega jeszcze w moim mózgu ostatnia myśl: Czyżbym właśnie ― smakował śmierć? II Pokonuję niewyobrażalnie wielką przestrzeń, płynę... Jestem raczej tchnieniem, zagubionym i skłębionym obłokiem, wiatrem ― nie-wiatrem, mgłą bez określenia, molekularnym strumieniem… Mój pęd jest tajemnicą, tak jak wszelki ruch jest tajemnicą i tak jak tajemnicą jest doskonała czerń, bądź oślepiający błysk stworzenia. Na granicy widzialności i tuż przy mnie ― płoną ogromne gwiazdy, te pierwsze, powstałe zaraz po Wielkim Wybuchu, jakże jaśniejsze od swoich następczyń z drugiego, trzeciego czy czwartego pokolenia. Migoczące i drżące, spalające w ułamku sekundy miliardy ton wodoru. Eksplodowałyby w potoku światła, gdyby nie grawitacyjna siła, trzymająca je w straszliwym uścisku. Coś się ze mną dzieje dziwnego, ponieważ przyspieszam, to znowu zwalniam. Ciągnę za sobą warkocz skotłowanej kipieli, jakby to była wzruszana przez śruby oceanicznego statku niebieskawa toń. Następują przeskoki atomów, bozonów, kwarków i całej tej subatomowej, niepojętej menażerii. Będąc pomiędzy czymś a czymś, wytrącam ze swoich orbit połyskujące w nikłym świetle kryształy lodu, lub mknące w pierścieniach gazowych olbrzymów prawie niewidoczne bryły meteorów. Wystawiam ramiona, wirując dokoła własnej osi ― jak galaktyka, która otula spiralnie swoje pulsujące, rozpalone do białości wnętrze… Moje oddziaływanie sprawia, że spowalniają wskazówki i wahadła zegarów, zgrzytają zębate koła i przekładnie mechanizmów. Nachodzą na siebie enigmatyczne obrazy, półsenne, zatrzymane widma. Nie podlegam wpływowi czasu. Nie mam prawa istnieć, a jednak istnieję, mimo że przerażająco zimny, że gdyby być w moim pobliżu, to momentalnie zamarzłaby krew, a gałki oczne ― przybrałyby formę ostrych, ślepych kamieni. Ulegam wciąż metamorfozie, tak, jak pełgający cień, rzucany na ścianę przez oświetlany rozedrganym płomieniem świecy przedmiot i zarazem jak ― nie-cień, jak niewyraźne odbicie kształtu w popękanym, zaparowanym lustrze. Albo znowu jestem niewidzialny i martwy, jak coś, co chce dopiero być, albo coś, co już dawno było i rozpadło się z powrotem w nic. Już prawie rozumiem, lecz zostaję odrzucony w tył. Nie wiem, co to za miejsce, nie wiem, kim jestem albo, czym. Wokół ― jedynie skłębiony mrok… Stoję, leżę, przybieram jakąś formę embrionalną? Lewituję, nie znając pozycji… Żadnego punktu zaczepienia, absolutnie nic… Zmierzam do przodu, do tyłu, w bok, a może ciągle spadam? Totalna dezorientacja. Jakbym był zupełnie obcą i przedwieczną istotą, która trwa przyczajona w odmętach wszechświata. Nachodzi wyobrażenie jakiegoś czarnego ptaka z rozpostartymi, ogromnymi skrzydłami, który kołuje w głębinach nieba bardzo powoli, poszukując ofiar. Ale nie jestem ptakiem, raczej ― przed-materialną pustką… Co ma oznaczać to jaskrawe światło? Czy to nowy rodzaj życia? Jakiś rodzaj kontaktu istot wyższych z… ― no właśnie…, ― z kim? Światło rozsyła wokół jaskrawe igły. Dotyka mnie nimi w absolutnej ciszy. Wygląda to jak rodzaj jakiegoś bąbla z pomarańczowo-żółtymi ziarnami, ale nie jest to też wybuch. Zaczynam dostrzegać coraz więcej, rozróżniać poszczególne kształty, choć zamazane i mgliste. Ogromnieją, to znów nikną. Coś najwidoczniej zmienia swój stan materialnego skupienia. Powstaje nowa forma jakiegoś bytu na zupełnie odmiennych prawach fizyki ― albo, być może ― następuje w którymś miejscu nieoczekiwane zderzenie przeciwstawnych wszechświatów? Wizję chorobowo-narkotycznej maligny coraz bardziej przecinają ostre i wyraziste fragmenty, bądź enigmatyczne widma o rozmazanych konturach… I oto zaczynają się wyłaniać niezgłębione oczy obserwatorów. Spoglądają na mnie bez wyrazu. Niczego nie rozumiem, jestem zbyt otępiały. Obserwatorzy dziwnie zmieniają swoje ciała. Są niczym ameby, skłębione chmury. Wszystko ulega ciągłym zakłóceniom, wraca do poprzedniego stanu… Jakbym podpływał tuż pod rozświetloną słońcem powierzchnię wody i z powrotem spadał. Obserwatorzy znowu są blisko. Dotykają mnie swoimi wypustkami. Na ich końcach mają małe kulki, które roztaczają błękitne światła. Zaglądają mi do źrenic, nosa i ust. Nie mogę dłużej tego znieść, jestem już tak blisko zrozumienia! Postanawiam chwycić obserwatorów za maski, zedrzeć je z ich twarzy, nie-twarzy. Lecz zostaję ponownie odrzucony w tył… III Czuję, że świadomość powoli wraca. Mam zamknięte oczy. Nie wiem, gdzie jestem, ale słyszę przytłumione głosy i cichy kobiecy płacz. Coś nieustannie pika w pobliżu. Nie mogę rozewrzeć powiek. Mimo wysiłku, szczelnie do siebie przylegają. Odgłos płaczu zmienia naraz swoje miejsce. Jest bliżej. Coś ugniata moją rękę, sprawiając mi piekący ból. Przez wąskie szparki zaczyna wpadać blada poświata. W ustach czuję okropny kwaśno-żelazisty smak. Zaczynam rozróżniać przedmioty i kształty. Widzę teraz nad sobą biały sufit z dwiema nieświecącymi jarzeniówkami i połączony przewodami z moją klatką piersiową kardiomonitor. Przechylam z wysiłkiem głowę. Tuż przy mnie stoi biały metalowy stoliczek z butelką wody i kubkiem ze słomką. Ból prawej ręki wciąż narasta. Wodzę powoli oczami po pomieszczeniu. Ktoś siedzi na krzesełku obok… Poznaję! ― To Maria! ― Czule gładzi mnie po głowie. Nie mogę wydobyć z gardła niczego ― prócz charkotu pomieszanego z jękiem. ― Już dobrze, Maksym. Jestem przy tobie ― mówi ściszonym głosem. Po chwili dodaje nieco głośniej. ― Jesteś w szpitalu. Byłeś nieprzytomny trzy dni. ― Mario… ― szepczę, ale przychodzi mi to z wielkim trudem. ― Ciii. Nic nie mów. Musisz nabrać sił. ― Widzę, że oczy ma czerwone od płaczu. Jest blada. Na twarzy odmalowany wielki strach. Po chwili dodaje ― Iriny, niestety nie wpuścili na oddział. Jest on zamknięty. Ja dostałam pozwolenie dopiero po długiej batalii z dyrektorem szpitala. Ale jak mogłabym nie być przy tobie w takiej właśnie chwili. ― Chcę ją pocieszyć, ale straszliwy piekący ból powoduje, że zaczynam wyć, rzucać głową na boki. Spływają ze mnie strużki zimnego potu... Ból trochę ustaje. ― Zostałeś bardzo poważnie napromieniowany ― wypowiada te słowa przez łzy, niemal szlochając. ― Posłali was tam zbyt wcześnie. Po co to wszystko, po co! ― Płacze, padając twarzą na kołdrę. Jej jasne włosy rozrzucają się półokręgiem. Dłonie zaciska w pięści, aż bieleją jej kostki. Piekący ból znowu narasta. Maria wybiega z pokoju, wołając lekarza. Widzę potwornie obrzękniętą rękę aż po bark. W niektórych miejscach skóra jest popękana, jakby ją coś rozsadzało od wewnątrz. Widnieją w niej czarne, ropiejące bąble. Wychodzą z nich jakieś rurki. Spływa nimi do pojemnika obok łóżka czerwonawo-brunatna, cuchnąca ciecz. Prawa noga również jest potwornie nabrzmiała, ale jej kompletnie nie czuję. Naraz wpada do pokoju lekarz w białym, rozpiętym kitlu. Tuż za nim, Maria. Lekarz, jeszcze biegnąc, wciąga do strzykawki przezroczysty płyn z małej buteleczki. Po chwili wbija igłę w moją lewą, zdrową rękę. Prawie momentalnie odczuwam błogą senność i rozluźnienie. Ból powoli ustępuje. ― Zaraz powinien usnąć ― mówi półszeptem do Marii. Po chwili chwyta ją za ramię i wyprowadza na korytarz. Przez niedomknięte drzwi docierają do mnie jego przytłumione słowa. ― Niestety, pani mąż umiera. To nie potrwa długo. Może z godzinę, najwyżej dwie. Jego stan jest beznadziejny. Promieniowanie jonizujące zrobiło w jego organizmie zbyt wielkie spustoszenie. Środek, który mu wstrzyknąłem sprawi, że uśnie i nie będzie cierpiał. To wszystko, co mogę dla niego zrobić. Maria zarzuca się szlochem. Krzyczy: ― Wysłaliście ich na pewną śmierć! To się musi wreszcie skończyć. Te wasze zabawy w atom! Nienawidzę was! Nienawidzę!!! Ból całkowicie ustępuje. Widzę pod sobą studnię bez dna. Krzyk Marii powraca do mnie, niczym górskie echo.... IV Odzyskuję świadomość nie wiadomo, po jakim czasie. Spałem? Byłem nieprzytomny? Chcę otworzyć szerzej oczy, lecz powieki są pozlepiane jak u człowieka po długim i głębokim śnie. Przez nikłe szparki, widzę tylko ciemno-szary, zamglony obraz. Znowu nic nie rozumiem. Nie znam swojego położenia, ani miejsca. Pulsuje mi w głowie. Nie wiem, kim jestem. Usiłuję sobie przypomnieć cokolwiek. Nic. Czuję mrowienie w plecach. Prawa ręka jest całkowicie odrętwiała. Spoczywająca tuż obok ręka ― jest kompletnie bez czucia, jakby należała do kogoś innego. A więc paraliż? Co, u licha? Próbuję wykonać jakiś ruch. Nic. Próbuję jeszcze raz. Znowu nic. Totalna bezsilność. Mogę jedynie równomiernie oddychać. Pomimo trupiej, zatęchłej woni nabieram głęboko powietrze do płuc… Powoli go wypuszczam… Robię to jeszcze raz i jeszcze… ― I znowu… Słyszę w uszach pulsujący szum, podobny do szumu płynącej rzeki, która przyśpiesza w regularnych odstępach czasu, to znów zwalnia. Miliardy igieł nakłuwają moje ciało… Wydaję z siebie jedynie przepełniony bólem przeciągły jęk... Trwa to nie wiadomo jak długo. Niemiłosierne kłucie powoli ustępuje, a jego miejsce zastępuje stopniowo normalne czucie. Leżę na czymś twardym i zimnym. Nad sobą widzę szary, obdrapany sufit. Odnoszę wrażenie, że coś z niego miejscami zwisa, coś nieokreślonego… Próbuję poruszyć ręką, nogą… Odczekuję chwilę… ― i z wysiłkiem przekręcam się na bok, stękając przy tym i kaszląc. Latają mi przed oczami jakieś plamy, lecz mimo półmroku zaczynam rozróżniać coraz więcej szczegółów. Srebrna smuga światła rozświetla betonową posadzkę. Wirują powoli drobinki kurzu. Wystawiam w jej kierunku drżącą i słabą jeszcze rękę… ― o dziwo, nie jest już spuchnięta… Rzuca rozedrgany cień na zagraconą podłogę i przeciwległą, obdrapaną tak samo jak sufit ścianę. Zwisają zewsząd resztki obdartej tapety z falującymi w nikłym powiewie płótnami pajęczyn. W prostokątnym otworze o poszarpanych konturach jaśnieje w głębokościach rozgwieżdżonego nieba ogromny księżyc. Jest to prawdopodobnie okno albo raczej to, co po nim zostało. Futryny najwidoczniej wyrwano razem z kawałkami muru. Całe pomieszczenie zawalają resztki drewna, betonu i potłuczonego szkła. Wszystko zdążył już pokryć szary cementowy pył. Co to za przeklęte miejsce? Gdzie ja jestem, u licha? Przeszywa mnie chłód. Po długiej walce z niemocą ― staję w końcu na miękkich, niepewnych nogach. Jestem bardzo zmęczony, jakbym był po wielogodzinnym maratonie. Chwieję się jak pijany i lecę do przodu, amortyzując zderzenie ze ścianą rozwartymi dłońmi. Przywierając do niej rozbitym czołem, nie wykonuję chwilowo żadnego ruchu… Wdycham zatęchły, piwniczny zapach pyłu, kurzu i pleśni. Zamykam oczy, otwieram szeroko… i znowu… Po skroniach i karku ciekną mi zimne strużki potu… Liczę do dziesięciu… ― Robię kilka kroków w tył. Chrzęści mi pod stopami. W samym środku srebrnej poświaty rozkładam szeroko ramiona, aby złapać równowagę… Oświetla mnie ogromna, księżycowa twarz… Tylko ja i ona, i bezkresna pustka nieprzeniknionej nocy… Przekręcam głowę, nasłuchuję… Otaczają mnie ciche trzaski jakichś magnetycznych oddziaływań, ginące w milczeniu straszliwej samotności sprzężenia i szepty… Spoglądam za siebie… ― Na podłodze i ścianie ― czernieje wydłużony, cienisty krzyż. Pierwsze kroki są niepewne, chwiejne. Przywieram do ścian. Co jakiś czas trafiam dłonią w zwisające resztki, które spadają z cichym plaśnięciem. Podchodzę do prostokątnej okiennej pozostałości. Staję w niej, oparłszy ręce o jej powykruszane krawędzie. Owiewa mnie zimny wiatr. Głowa opada mi coraz bardziej z osłabienia. Podnoszę ją jednak ― i znowu patrzę prosto w ogromną tarczę księżyca. Jak okiem sięgnąć, tylko bezkresna równina… Majaczą niewyraźnie jakieś wyrastające z ziemnych nasypów konstrukcje. Nie są to budynki, raczej jakieś pościnane z jednej strony betonowe fragmenty murów, kominów albo kratownicowych wież. Wychylam się na zewnątrz i stwierdzam, że jestem na wysokości około 10 metrów. Dostrzegam wiele czarnych prostokątów nad sobą, po bokach i niżej. ― Budynek? Odnajduję w mroku pomieszczenia ledwie widoczny zarys drzwi… Ruszam ku nim, rozdeptując z chrzęstem resztki porozrzucanego szkła… Wchodzę do kolejnego... Z sufitu i ścian zwisają jakieś kable… Podłogę zawalają całe ich zwoje. W kącie stoi coś, jakby elektryczne urządzenie, mające ze trzy metry wysokości i metr szerokości, lecz wskazówki zegarów, które są rozmieszczone rzędami na przednim panelu, już od dawna niczego nie odmierzają. Krawędzie potłuczonych szybek połyskują nikłym, odbitym od czegoś blaskiem... Przechodzę wolno, niknąc w mrowiu szalejących, ciemnych pikseli… Jestem w długim korytarzu. Ledwie widzę. Idę przed siebie, niemal po omacku, nie wiedząc kompletnie, dokąd. Po wyczerpującym i długim marszu docieram wreszcie do celu. Ogarnia mnie powiew świeżego powietrza. Księżycowy blask przechodzi przez szczeliny ścian. Schodzę po kilku stopniach… Na zewnątrz spoglądam za siebie… Widzę teraz w całej krasie miejsce, w którym doznałem przebudzenia. W obdrapanym froncie zieją czarne, okienne prostokąty. Jakby to były patrzące na mnie puste oczodoły, tkwiące w czaszce jakiegoś martwego od milionów lat, wielookiego, prehistorycznego gada, co rozwiera na samym dole paszczę wejściowych drzwi… Ukośna smuga księżyca omiata ścianę, wpadając gdzieniegdzie do wnętrza... Migoczą nade mną ostre jak igły gwiazdy. Są ich miliardy… Obsypują sobą żałosne szczątki jakiegoś dawnego życia… Gdzie okiem sięgnąć, tylko nieskończona równina porośnięta rzadką trawą. Żadnych ludzkich głosów, szczekania psów czy śpiewu ptaków. Zamiast tego, tylko świstanie wiatru. I ten świst miesza się z szumem i dzwonieniem w moich uszach. Pulsuje mi w żyłach krew, rozsadza skronie na granicy bólu. Teraz już wiem, że jestem w miejscu, w którym mieszka jedynie ― śmierć. Dokąd mam iść? Jaki mam obrać kierunek? Wokół ― absolutnie nic, tylko resztki atomowych schronów i rozmaitych, poskręcanych od żaru nuklearnych eksplozji konstrukcji. Idę przed siebie, nie wiadomo jak długo; godzinę, tydzień, cały wiek? Dochodzę do ogromnego oka… W nieruchomej toni jeziora drga galaktyczny pył. Wygląda to tak, jakby przebił ktoś na wylot zawieszoną w czarnej przestrzeni wszechświata ziemię... Ruszam dalej, nie wiadomo, dokąd. Mijam kolejne oka, obramowane zeszklonym, zielonkawym piaskiem. Pustka i jałowość tego miejsca przyprawia mnie o zawrót głowy. Nawet trawa tutaj nie rośnie. Nic, absolutnie ― nic. Mam wrażenie, że widzę czasami mikroskopijne błyski, przelatujące przez moje ciało... Im bardziej podążam w dal, to płoną coraz intensywniej, migoczą coraz intensywniej, drżą… Epilog Co jest dalej? Co jest takiego w nicości? Wszystko się nieuchronnie rozpływa, rozprasza i zamazuje. Nie ma już wirujących w srebrnym blasku drobinek kurzu… Rozedrganego cienia wystawionej ręki i cienistego krzyża… Splątanych kabli… Obdrapanych ścian ze zwisającą tapetą… Pełnych kurzu pajęczynowych płacht… Zegarowej szafy z potłuczonymi szybkami, stojącej w kącie ciemnego pokoju… Ogromnego księżyca, którego światło padało pod kątem na frontową ścianę, wnikając nieśmiało do wnętrza... Świszczącego cicho wiatru… Drgających gwiazd… A on? ― Zniknął całkowicie... Lecz zanim to nastąpiło, miał przez chwilę wrażenie, że słyszy kogoś, kto wymawia szeptem jego imię... Ów szept przybliżał się, to znów oddalał. Ginął stopniowo, niczym echo, które odbija się od krawędzi księżycowych kraterów. (Włodzimierz Zastawniak, Lipiec, 1016)
  5. Frohnixe

    czułość

    chcę odkryć na nowo tę wytęsknioną czułość kiedyś tulącą się do naszych nóg teraz leżącą zmęczoną która lubiła senne uściski powieki uginające się od barw usta opuchnięte lecz śmiejące się gdzie jesteś, Czułości gdzie jesteś
  6. Witam serdecznie! Dziś miałam bardzo dziwny poranek:) Przyleciała do mnie Pani Muza, dała mi mocno po głowie i poleciała sobie:) I napisałam dziś swój pierwszy wiersz PO POLSKU!🙈 Jestem z Ukrainy i mieszkam w Polsce prawie 3 lata, ale cały czas się staram uczyć się polskiego;) Dziękuję za krytykę!
  7. Dżony i Dżesika Był raz chłop imieniem Dżony Co natrętnie szukał żony Gdy zobaczył białogłową Pędził do niej już z przemową Miłość swoją jej obnażał Pocałunkiem w dłoń obdarzał I nim poznał panny imię Pytał prosto „wyjdziesz czy nie”? Każdy kto ma olej w głowie Doskonale znał odpowiedź Lecz nie nasz bohater Dżony Najwytrwalszy, niestrudzony Czy Janina, czy Joanna, Czy Gertruda, czy też Hanna Miała zmierzyć się z pytaniem Oddać chłopcu się na amen Wszystkie z marszu odmawiały Za wyjątkiem jednej małej Która zwała się Dżesika Ta nie bała się chłopczyka Kiedy razu więc pewnego Spoglądała w taflę wody Zbiornika retencyjnego Podbił do niej Dżony młody I w szaleńczym tym zapale Objął pannę swym ramieniem Nie pytając nic się wcale Romantyzmu ział płomieniem I szczęśliwy był jak dziecię Gdy Dżesika powiedziała „Dżony mój, poślubię ja Cię” I rzęskami trzepotała A on nie mógł już z radości Wytrzymać więc dostał bzika Się rozebrał do nagości No i wskoczył do zbiornika Dalej szkoda już notować Bowiem pływak był zeń słaby Ona chciała go ratować Używając stylu żaby Ostatecznie kochankowie Spoczywają gdzieś głęboko Morał – niech się sam opowie Mnie za bardzo łzawi oko Zdaję sobie sprawę, że w niektórych wyrazach trzeba by pozmieniać akcent, żeby brzmiało rytmicznie. :) Gdyby ktoś chciał posłuchać i zobaczyć wykonanie - podaję link.
  8. Jaki wiatr, którą chmurkę, w mig popchnie w przestworzach, spuści wody deszczyku... uruchomi żądze. Niesyta głębia łona, wszystko w supeł zwiąże, da urodzaj w kruszynach, co chcesz jeszcze dodać? Zarumieni się obłok w pogodowym chórze, czy splot hedonistyczny, czas spytać... lecz kogo? Nadyma się, podnosi, aż się robi błogo, tną pioruny rytmicznie...och! zaraz powtórzę. Dzisiaj pora tajfunu, pryska swym lepiszczem, gałęzie przywiązane i krzyk wniebogłosy. Poniewiera naturę i pod sufit wznosy, a spełnienie finałem w dwie kule ogniste. Ucichło pocieranie, głosem o nieboskłon, opadły mdłe nadzieje, daj więcej okruchów. Pozbieramy co zwiędłe - niebieskie dokupuj, odetchnęła... przyroda, bracie teraz ochłoń. Okres narodzin, wzrostu, drobne pączki wzlotu, ku przestrzeniom zawitym w owal kwietnej twarzy. Rusza sznur kawalkady - szybko, sprawnie... zapyl, później cielesnym pięknem, duszę - myślą pobudź.
  9. „Oliwa, ogień i iskra” Jakże pięknie jest, gdy ma się lustro w drugiej osobie. Jakże pięknie jest, gdy potrzebujesz bym usługiwał tobie. Jak łuk strzale. Jak oliwa ogniowi. Jak płótno farbie. Doceń wołanie w pustce, zaginiony skarbie! Skarbie, do ciebie ostatnia mapa została spalona. Nie każ dłużej czekać, o miłości nieodwzajemniona!
  10. Jakże pisać o miłości nic nie wiedząc o niej? Czy po prawej, czy po lewej ona serca stronie? I czy piękniej dla miłości jest umierać, Czy po prostu dla niej żyć tu i teraz? Czy wieczorną porą, kiedy noc głucha Słychać jak do serca czyjaś miłość puka? A gdy rankiem, kiedy świt nastaję Czy to miłosne pukanie wnet ustaje? Czy siadając w parku wiosną na ławce, Miłość skrada się nieśpiesznie po zielonej trawce? Czy też z wiatrem leci tam, gdzie wiatr poniesie, No i komu zechce, temu miłość niesie? Czy ją widać z dala, czy jest kolorowa, I czy w zamyśleniu o niej tonie głowa? Czy ma smak maliny, czy jest może kwaśna, Jest poważna, elegancka czy po prostu przaśna? I czy zmusza młodych do robienia dzieci? I czemu tak chętnie o niej piszą poeci? Czy zna lek na żale i na wszystkie smutki? No i jakie są miłości nieszczęśliwe skutki? Czy ją można zmierzyć, czy ją można zbadać, No i sprawdzić kto i kiedy ją do ciebie nadał? Czy przeminie, czy trwać będzie wiecznie, I wreszcie czy się zakochać jest bezpiecznie? Nie znam odpowiedzi na żadne z tych pytań, Choć miłosnych wierszy całkiem sporo czytam, Na sam koniec dodam tylko jedno zdanie, Jak żyć bez miłości oto jest pytanie.
  11. Weronissa

    Moja Wenus

    Hej! Turysto, nie z tej ziemi! Zwróć uwagę na światło bieli Przejrzyj się wokół, poznaj planetę Która zaraz uderzy w kometę Perseidy! Noc się skrada... Dłoń o dłoń, chłód zamiata Usta o usta, tak nucą chmury Runęły granice-planet, mury I już wtedy, śnisz na jawie Zostajesz na zbożowej kawie.. Ale przyszedł kres pogody. Suchą stopą bierzesz wody. Sól na ranach, chłopcze drogi Ciężkie będą Twoje kroki... Mały książę, znów się zbiera Swoją duszę poniewiera. Lecz powróci ten turysta Choćby kilometrów trzysta Do tej Wenus, zagubionej W swej orbicie, pogrążonej Czarną kredką malowana Wbiegnie w objęcia, zakochana. Ach! Radujcie się herosi Rzymski Olimp też się wznosi! Ach! Neptunie, było trzeba? By ta sól jak wodospad z nieba? Ach! Marsie, mój drogi Dzielne były twe załogi Ach! Bracie Jowiszu, tak potężny Żeby każdy z nich, był tak mężny Ach! Wiktorio, moja kochana Znów przyszłaś niezapowiedziana. A Ty, Wenus, moja miła? Gdzieś satelity zatraciła I powieki Twe opadły Marzenia w niebiosa skradły..
  12. Językiem swoim wykradasz z mych ust oddech Kolejne tchnienie życia ofiaruję tobie Cóż za paradoks – Powinnam m a r t w i e ć przy tobie, A czuję, że żyję. M a r t w i e j ę bez ciebie Bez Ciebie gniję. Śmierć przychodzi gdy ty odchodzisz Życie znajduję w twojej obecności Swoim dotykiem ożywiasz ciało moje s t ę c h n i ą c e i tęskniące za tobą. Jesteś, a ja Łagodnieję, d e l i k a t n i e j ę. Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Skalpelem swoich oczu Wycinasz rany, które strach pozostawił Na moim ciele s t ę c h n i ą c y m i tęskniącym za tobą. Jesteś, a ja zdrowieję, ożywam – cóż za paradoks! Językiem swoim wykradasz z mych ust oddech Kolejne tchnienie życia ofiaruję tobie Nieśmiertelność jest twoją obecnością Oddałam ci życie, nie tracąc go wcale Śmierć przychodzi gdy ty odchodzisz Życie znajduję przy tobie. Bez ciebie gniję, bez ciebie m a r t w i e j ę. Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty Ty
  13. odchodząc zanucę twoją ulubioną melodię, zaparzę nasze ulubione cappuccino, ubiorę najładniejszą sukienkę jaką mam odchodząc postawie kwiaty na stole, przygotuję najlepsze danie, zostawię kartkę na pożegnanie odchodząc napiszę list tak piękny, że nawet największy poeta padłby z zazdrości odchodząc zapalę ostatniego papierosa, zaczerpnę ostatni raz powietrza, zadbam byś miał jak ze snu życie odchodząc zamknę powieki po tym jak tylko dusza zostanie na wieżowca szczycie ciało upadnie tak jak upadałam ja przez ostatni czas odchodząc wyszeptam twoje imię cicho powiem ,,przepraszam" krzyknę z miłości do ciebie i opuszczając ten świat imię twoje będę ciągle powtarzać
  14. kto mnie taką pokocha? Pełną lęku przed nieznanym, okrytą bliznami, z wracającymi strasznymi wspomnieniami kto mnie taką pokocha? Czy ktoś odważy się do mnie zbliżyć, jeśli ja nie jestem pewna swoich uczuć i nie będę ich pewna nigdy? kto mnie taką pokocha? chudą, wyczerpaną, kruchą kto pokocha taką istotę? kto ma w sobie tyle wytrwałości, żeby zmienić bieg mojego życia? kto poświęciłby swoją egzystencję, aby zapewnić mi szczęście? mam wrażenie, że ta osoba nigdy nie nadejdzie
  15. Siedział na skarpie Z butelką w ręce W której list krył się dość ważny "Naucz mnie kochać" Brzmiały jego słowa Wypowiadane w otchłań rozczarowań. Jego głowa Pełna wołań o litość Ileż można czekać Na zakazaną miłość? Wyrzucił butelkę Wraz z nią nadzieję Że na nią złapie panienkę Godną jego poświęcenia. Żądanie na dnie morza Wylądowało prędko On odszedł daleko Nie licząc na nic wielkiego Od losu złego Zatonął w rozpuście i zabawie Nie myśląc już prawie O wyrzuconym wołaniu o pomoc. Wnet spojrzała na niego Całkowicie wykończonego Postać piękniejsza niż najcudowniejsze kwiaty Z ogrodów większych niż jego życiowe straty Z pielęgnowanych i zadbanych Tych najbardziej dobranych Wskazała mu butelkę Którą znalazła gdy zbierała kolejną muszelkę Nurkując w morskich falach. On wstał Odzyskał nadzieję Że to ta Która przy nim poczuje Ile jest jej w stanie dać Serca jej nie chciał kraść Uczył się przy niej dobra i zła Bo tylko ona mogła Go zmienić w lepszego Odciągnąć od nędznego W miłość niewyposażonego Życia jego.
  16. Menela

    Serenada

    Gdyby było prawdą To co mówię i piszę Gdyby było łatwo Ukazać swoje prawdziwe oblicze Dawno już wiedziałbyś Co naprawdę myślę. Widzę serce pełne miłości Nie czuję jednak pewności Że jest ono dla mnie. Nie rań bezmyślnie Choć tylko to jest w stanie przerwać ciszę Tą ciężką, która zjawia się Gdy tylko o niej pomyślę. Zostań przy mnie, Nawet jeśli ma to znaczyć jedynie Dziękuję, przepraszam, nie czuję. W zamian ja dam ci zranione serce Poszarpane i zdeptane Słowami raniącymi bardziej niż czyny Ponieważ co bardziej boli, Złamany palec u dłoni Czy twe przyjacielskie skłonności Wywołujące we mnie wiele złości? Nie odważę się Powiedzieć prawdy Powiedzieć co myślę Powiedzieć co czuję. Jedynie w wersach ukryję W sposób bardzo tajny By ukoić choć trochę bolące rany Kochanie ciebie naiwne.
  17. Nie dane Ci było czasem byłaś blisko czasem o włos poczułaś jej woń posmakowałaś koniuszkiem języka bez niej rosłaś puchłaś nadymana powietrzem jak ropucha w kwiaciastej sukience w oparach bezdennej rozpaczy szukałaś jej na próżno serce twe kurczyło się owinięte szczelnie lepkimi mackami pychy łapałaś oddech rozpaczliwie bladła i gęstniała twa krew mętniał wzrok po latach podszeptów fałszywych luster zasłaniasz uszy zamykasz oczy ostrym nożem usuwasz macki pychy zagnieżdżonej w sercu spada z ciebie sucha skóra ropuchy zamienia się w pył dróg bosymi stopami radośnie go depczesz każdego dnia oczy Twe czyste dziś i na zawsze otwarte pośród tylu serc rozmów do świtu westchnień głębokich nie znalazłaś jej nie spotkałaś nie objęła cię czule nie utuliła do snu nie dane Ci było jej doznać choć byłaś całkiem blisko an 06.05.2020
  18. awiosna

    do syna

    Mów kocham kiedy tak czujesz przepraszaj gdy na to pora dziękuj kiedy na to czas chwal jak ktoś zasługuje... Nie zwlekaj z dobrym słowem możesz przegapić moment gdy ktoś na ciebie czeka... Dobre słowa i myśli są jak słońce niekiedy giną za ciemnymi chmurami zdarzeń Poniewczasie gonimy wiatr
  19. Czerwiec będzie miesiącem przerażenia? Widzę jak śmierć swe żniwo wciąż zbiera. Inwazja niesprawiedliwości stale narasta, a spiętrzenie problemów wielu przerasta. Mają już dosyć! tego ogromnego cierpienia, część z nich z rozpaczy życie sobie odbiera. To wszystko musi nadejść, gra zaplanowana, inwigilacja wprowadzona tu siłą, przez tyrana. Kilka bitew przegranych, lecz wojna wygrana, wreszcie z wygnania, spokój do nas powróci. Zmieniając w duszach głębokie przekonania, nasze serca, znów na ścieżkę Miłości nawróci.
  20. Jak płatek róży – szeptałeś Pomiędzy pocałunkami Lekkimi niczym motyl Muskającymi skórę Moje ciało – dzieło sztuki Nie chcąc go skazić Sunąłeś palcami Tak delikatnie Chcąc zapamiętać Każdy pieprzyk i bliznę Lecz nie tego chcę Zdejmij mnie z piedestału A potem rozgrzej w dłoniach I zgnieć jak plastelinę Kształtując kogoś innego Kogoś nowego, ludzkiego Studiuj moje wnętrze Uczłowiecz mnie I pociągnij za sobą Na sam dół rozkoszy Niech nasze krople Potu i łez przyjemności Stworzą eliksir odkupienia Bo nie żałujemy Nie zostaniemy wywyższeni Nie wzniesiemy się do raju Przez to kim się staliśmy Plasteliną, zbyt ciężką by latać Jedną kulką, lecz złączoną z wielu kawałków
  21. pewien mędrzec, starej daty, bystry niesłychanie, takie oto i przed laty zadał mi pytanie: chcę, byś, dziecko, wyjaśniła prosto, z serca swego: czy kochamy ZA COŚ, miła czy POMIMO CZEGOŚ...
  22. A gdybym Cię pokochał znów, po lasach Twe imię wykrzyczał, czy wtedy wyjdziesz z moich snów, bym dotknąć mógł Twego oblicza? Gorący pot zrasza mi czoło, gdy słońce wpełza w cienie wzgórz.. Noc czarną krwią pulsuje wkoło. Jesteś! Z bukietem zwiędłych róż. Wdzierasz się w powiek mych osnowę, jak nóż w miąższ chleba. Tniesz na pół. Krzyczę. A echo odpowiada: kop sobie dół, kop sobie dół! Kostnieją piersi, ginie dźwięk, strzęp serca bije miast budzika. W grymas wykrzywiasz łuki szczęk i jesteś wciąż, gdy ja już znikam. A gdybym Cię zapomniał znów, Twe imię zataił przed światem, czy wtedy znikniesz z moich snów, bym mógł się nacieszyć latem?
  23. Brak mi przyjaciół, którzy osobę mą by na duchu podnieśli. Brak mi osoby, która gęstą mgłę moich myśli by przedarła. Ci, którzy tolerancją się szczycą, a w życiu codziennym jedynie opluć i zadeptać bezbronne pisklę potrafią. To oni szczytami hipokryzji, to oni szczytami ludzkiej marności.
  24. Coś między nami zniknęło Jesienny wiatr rozwiał moje włosy Jest zimno, ale ja nie czuję nic Już nie. Wczoraj mój świat rozpadł się na milion kawałków a ja wciąż ich szukam Cholernie dobrze się schowały Jesień to taka zimna pora. Już od jakiegoś czasu czułam że Coś między nami zniknęło Część mnie ciągle nie może w to uwierzyć Wreszcie coś we mnie pękło Już tak dalej nie mogłam żyć Chociaż jesteś dla mnie jak tlen to Coś miedzy nami zniknęło A ja właśnie się z tym pogodziłam.
  25. W złocistej sukni z włosami w nieładzie- usnęła, Eros zatańczył w antycznej oprawie, nadzieja. Dotknięta snami, dłonią Morfeusza w obłokach, znika od trwania - ucieczkę wymusza... nieznośna. Na krańcach woli... strofują w annałach, w ciemności, w gwiazdy patrzyła, kaganek zapala ze złości. Daj... przebudzenie - szara rzeczywistość- blask oczu, lecę w przestworza a wokół błękitno, łzy osusz. Powiedz Erosie antyczny kochanku, gdzie jesteś? Zagubiłeś serce wczoraj o poranku na mieście. Nie wiem czy znajdziesz, miłości majestat, na zbyciu, patrz, Afrodyta i Tyche współczesna- w powiciu.
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności