Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dawid Bunikowski

Użytkownicy
  • Liczba zawartości

    8
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

Reputacja

1

Ostatnie wizyty

Blok z ostatnimi odwiedzającymi dany profil jest wyłączony i nie jest wyświetlany użytkownikom.

  1. Dawid Bunikowski

    Podobno

    To reklama, prosze Pana.
  2. Kilka ogólnych pytań, by już pominąć niepokojącą ciężkość tematu czy nieznośne udźwignięcie techniki: A czym dla was jest poezja? Bardziej emocjami i wartościami? Czy bardziej techniką i logiką? Wszystkim po trochu pewnie?... Nikt dziś nie pisze jak Broniewski, bo nikt tak nie potrafi. Technicznie. Trzymanie rytmu, rymu... to jak pisanie heksametrem. Wiersze są często bardzo białe, są jak monolog złożony ze słów bez zdań, łamane pisanie prozą, półsłówkami, półmyślami, a rymy, jeśli są, to często... częstochowskie. Liczą się tam tylko myśl, przekaz, idea, emocje, koncept ... No, i czym jest ta poezja.... to nie jest dziś "noc majowa" ani żadna "uśpiona w jaśminie"... :)
  3. Podobno Podobno nie ma przeszłości, tylko teraźniejszość. To, co było, jest. Podobno nie ma teraźniejszości, tylko przeszłość. Co chwilę temu było, minęło. Podobno nie ma przyszłości bez przeszłości. Co i jak było, będzie. Dawid Bunikowski 17.5.2019
  4. Oda do Jarosława Marka Rymkiewicza, wieszcza-poety polskiego 1. Wieszczu stary, bijmy się na słowa, Uderzmy w rymy, polska to mowa. 2. Mówisz, że nie można oddać Polski W ręce jej złodziei ­-- A dzielisz nas tak, Jak nikt nas nie dzielił -- 3. Mówisz o wielkich cnotach -- A kim sam byłeś -- -- Gdy inni skakali po płotach? W noc grudniową śniłeś... * Bo ten, komu zabrakło odwagi W czasie komunizmu, Stanie potem po stronie urojeń, I... zwykłego faszyzmu... ** Co robiłeś wtedy, Gdy do ludzi strzelali? Czytałeś Mickiewicza, Wykładałeś w sali... *** Dziś chcesz przysłużyć się Polsce, nad którą bolejesz, Śnisz, marzysz, Pięć Narodów, Stare to dzieje! 4. Mówisz o Polsce, Jakby mitem była, Jakby z tańca chocholego Się nagle budziła! 4a. Mówisz o polskości, A sam żeś Tatarem, Mówisz o wolności, A odbierasz wiarę... 5. Mówisz, że ktoś coś jest Winny własnemu Bratu -- A co Polska jest Winna całemu światu?... 6. Żądasz wieszania i krwi, Rewolucji i czynu, Przymruż, wieszczu, brwi, Gdy krew wspominasz... 7. Mówisz, że chcesz coś dobrego, Bo stoisz nad grobem, A czynisz wszak coś złego Tym właśnie to sposobem -- 7a. Szukałeś idei, Znalazłeś ją w lesie, Opowiedz wnukowi, Wiatr wciąż Cię niesie... 7b. I ja marzyłem o Polsce jak Ty -- Gdy byłem młody -- Ale dziś mówię nie tym My-Wy, Bo pachnie Bobem... 8. Marzenie swoje czynisz prawdą ogólną? Co mam wspólnego z tą imaginacją bzdurną? Wieszczu... Dawid Bunikowski pisane w Joensuu, w Finlandii, w piątek 12 lutego 2016 r. P.S. Proszę przyjąć wyrazy mojego szacunku ze względu na Pana poezję klasycystyczną, klasycyzującą, i eseje, oraz niezgodę na Pańskie idee z publicznych, politycznych wywodów.
  5. A zaraz... jakie "wyżej"? Ktoś coś napisał i chyba skasował albo wpis został usunięty...
  6. Hej, Dziękuję za uwagi. Co do techniki, to wiersz miał być taki (ma się "łamać" i "drażnić" słowem i stylem, by podrażnić myślenie o czymś wyższym, czego nie można ująć słowem)... Bardziej emocjonalny, uchwytujący uczucia i pewien tragizm sytuacji, ale i coś więcej. Nie do końca miał ten rytm trzymać, nie do końca miał być logiczny, bo coś ma się wymykać się logice i rozumowaniu. Lawę postawiłem i zostawiłem umyślnie. Znowu, miał to być paradoks i odwrócenie znaczeń. Pozdrowienia.
  7. Hej, Dziękuję za uwagi. Co do techniki, to wiersz miał być taki (ma się "łamać" i "drażnić" słowem i stylem, by podrażnić myślenie o czymś wyższym, czego nie można ująć słowem)... Bardziej emocjonalny, uchwytujący uczucia i pewien tragizm sytuacji, ale i coś więcej. Nie do końca miał ten rytm trzymać, nie do końca miał być logiczny, bo coś ma się wymykać się logice i rozumowaniu. Lawę postawiłem i zostawiłem umyślnie. Znowu, miał to być paradoks i odwrócenie znaczeń. Pozdrowienia. :)
  8. Krzyż z Notre Dame O, krzyżu z Notre Dame, O, krzyżu z Notre Dame, Jam to, jam. O, krzyżu z Notre Dame, To ja, to ja. Ocalałeś z płomieni jak lawa, Ocalałeś -- Bo ocaleć chciałeś. Mówili, jak pięknie płonie katedra, Jak piękne powstają kolory. Cieszyli się inni, ot, upada Symbol Zachodu; co za zmory! Runęła jak most katedra ta, Ocalał krzyż, krzyż ocalał, Uroniła się łza twa, Obudziła się wiara. Na świecie głodne dzieci, A wy tak bardzo budynki Budować chcecie… Symbole życia w pojedynkę. Upadła, ale nie upadła, Tkwi, dyszy, w zgliszczach, Bez dachu i stropu, Wspomnienie po mistrzach. Los Europy jest inny, To nie los świątyni! A jeśli… a jeśli tak, To kto z nas zawinił?… O, krzyżu z Notre Dame, O, krzyżu z Notre Dame, Tu stoję, ja. O, krzyżu z Notre Dame, O, krzyżu z Notre Dame, Ty stoisz. Tam. Dawid „Butryn-Neubauer” Bunikowski W Joensuu, w Karelii, 17.4.2019 r., pisane do południa, późnym rankiem, pod wpływem wydarzeń związanych z pożarem katedry Notre Dame w Paryżu 15 kwietnia 2019 r.
×
×
  • Dodaj nową pozycję...