Byle nie zapomnieć

[Benjamin Artur]

Jak opisać uczucie, które dnieje?

 

Jak przebiec drogę, która nie istnieje?

 

A gdyby zatrzymać czas — co się podzieje?

 

Tyle pytań. Który to już rok…

 

W bok się oglądam,

a przed sobą — cmok.

 

Z pocałunkiem się witam.

Do teczki chowam miłość.

 

Byle nie zapomnieć

sznura z pralni odebrać.

 

Który to już rok…

 

Czuję się jak

samobójca.

 

Który to już rok…

 

[Stracony]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... przychodzi mi na myśl " wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy". A jednak żyjemy i pierzemy sznur, bo zabrudził się widać i dobrze, pierzmy i żyjmy, chociaż mamy źle w głowach. pozdrawiam

[andrew]

@Benjamin Artur

...

rower odpowie

na każde pytania

pokaże drogę

do z rozterkami

rozstania

 

pociągi nad

morze czekają

za nami

się rozglądają

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Benjamin Artur]

@andrew powiew lata. Dziękuję 

@Stracony wszyscy mamy źle w głowach. Przeżyjemy...fajny kawałek. Dziękuję 

 

Edytowane wczoraj o 06:20 przez Benjamin Artur (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Benjamin Artur no, jest nad czym pomyśleć.

Są pytania retoryczne- na które nikt inny nie potrafi odpowiedzieć

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Twój wiersz zaczyna się od metafizycznych pytań, by za chwilę zderzyć odbiorcę z prozą życia i "miłością chowaną do teczki".

Największe wrażenie zrobił na mnie jednak motyw sznura - i to genialne przejście od banalnego obowiązku z pralni do mrocznej metafory w puencie.

Powtórzenia "Który to już rok…" budują duszny klimat wypalenia i rutyny. Bardzo dobry tekst.