Zniknięcie

[Corleone 11]

   Nadaję powyższy, taki właśnie tytuł kolejnemu fragmentowi prozy, chociaż z energetycznego punktu widzenia zniknięcie, pojęte jako zanik energii danej osoby lub przedmiotu, nie istnieje. Skupioną w jakimś "ja" energię - w jakiejś postaci, osobowym bycie lub w rzeczy - można rozproszyć. Zdezintegrować. Zmienić stan skoncentrowania. Ale o zjawisku unicestwienia - albo anihilacji, by użyć latynizmu - nie ma mowy. 

   "Bywałam na różnych pogrzebach" - to zdanie przyszło mi usłyszeć kilka tygodni temu, gdy przechodziłem obok miejscowego cmentarza. Wypowiedziane przez pewną panią do jej znajomych. Uznałem, że zrobię z owego usłyszenia - z owego zdania - przysłowiowy, a w tym wypadku jednocześnie literacki - użytek. 

   Zdanie to zabrzmiało jak wyrażenie powodu do dumy. Jakby uczestnictwo w pogrzebach należało do dobrego tonu. Jakby było czymś stosownym. Właściwym. Jak bywanie na wernisażach. Malarskich wystawach. Pokazach mody. Premierach teatralnych bądź filmowych. A przecież nie jest, wyjąwszy oczywiście wąski krąg rodzinny, wąski w zestawieniu ze daną - wiejską lub miejską - społecznością. 

   Pogrzeb. Pochówek. Odejście-rozstanie. Ostatnie pożegnanie. Określona osobowa energia kończy swój pobyt w cielesnym kształcie na tym świecie. Duchowy rdzeń - dusza - wędruje, jak zwykło się mówić, do nieba. W zaświaty. Do innego wymiaru. Co jednak wtedy, gdy wymiary materialny i duchowy przenikają się? Gdy tak zwane niebo przenika się ze ziemską rzeczywistością? Zadałem tu pytania retoryczne, gdyż owo przenikanie się jest oczywistym. Zatem czy może być mowa o przejściu w znsczeniu "od do"? O przemieszczeniu się w sensie "stąd tam"?.Więcej: gdy wymiary materialne przenikają się w sposób, że fizyczne byty jednego pozostają adostrzegalne - awidoczne - dla istot fizycznych drugiego? Współistniejącym zagadnieniem jest przenikanie się linii czasowych, oczywiście przy założeniu liniowości tego ostatniego. Skoro jednak istota rozumna nosi w umyśle i w emocjach przeszłość, funkcjonuje w teraźniejszości oraz pozostaje otwarta na przyszłość, oznacza to, że "było", "jest", "będzie" współistnieją. Są połączone. Zatem liniowość czasu istnieje - i nie.  

   Niniejsze "Zniknięcie" stanowi dla mnie swoistą pętlę, gdyż w zeszłym tygodniu pożegnaliśmy krewną, która przeżyła na tym świecie blisko sto dwa lata. Co, jako wiążące się z przejazdem trasą Kartuzy-Warszawa-Kartuzy, stanowiło też przemierzenie przestrzeni. 

   "Bywałam na różnych pogrzebach". Czy zdanie to nie jest samo w sobie wartym zapamiętania? Być może. 

   Azależnie jednak od osobistego stosunku do pogrzebów, każdy człowiek z pewnością weźmie udział w jednym: swoim własnym. 

 

   Kartuzy - Warszawa, maj 2026