Gdzie rdzewieją miecze: 83. Zostań - i idź

[Łukasz Jurczyk]

83. Zostań – i idź

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Powiedziała: dziecko.
Nie zapytałem —
czyje.

 

2.

 

Nie wiem,
czy to mój grzech,
czy spadek po tamtym.

 

3.

 

Dotknąłem jej brzucha.
Nic jeszcze nie czułem —
tylko lęk.

 

4.

 

Powiedziałem: zostań.
Dalej będzie źle.
I miałem rację.

 

5.

 

Zostawiłem jej złoto,
bo słów
nie miałem już żadnych.

 

6.

 

Nie pożegnała się.
Tylko pies
szedł za mną kawałek.

 

7.

 

W śnie zawsze wracam,
ale nigdy
na czas.

 

8.

 

Rano znów marsz.
Wszyscy idą —
jakby nikt nic nie stracił.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Narrator jako profesjonalny żołnierz wie, że jego życie to ciągły „marsz” , z którego nie może zrezygnować.

„Zostań - i idź” - każe kobiecie zostać (dla jej bezpieczeństwa, bo „dalej będzie źle”), ale sam musi iść dalej. Jest rozdarty między życiem osobistym a bezwzględnym posłuszeństwem.

Gdy kobieta oznajmia ciążę, on zamiast radości czuje lęk. Nie pyta kto jest ojcem - słowa „czy to mój grzech, czy spadek po tamtym” sugerują skomplikowaną przeszłość. Ale nie czuje się ojcem. Zostawia złoto ( łupy wojenne) - ono staje się substytutem uczuć i słów, których żołnierz po prostu „nie ma już żadnych”. To obraz męskiej bezradności emocjonalnej. Odprowadza go „tylko pies” - to podkreśla samotność bohatera i rozpad ludzkich więzi.

Narrator ma świadomość, że zrobił źle - ma traumę. Ale nie może już tego naprawić. Jego osobista tragedia zderza się z obojętnością wojska. Wojna odczłowiecza i zmusza go i innych do ukrywania własnego bólu.

 

Bardzo ludzka i poruszająca część!

 

Kiedyś ono zapyta -

dlaczego ojciec

potrafił tylko iść.