Na sprowadzenie prochów Napoleona I, II, III

Ten wiersz jest autorstwa Słowacki Juliusz.

I

I wydarto go z ziemi - popiołem,

I wydarto go wierzbie płaczącéj,

Gdzie sam leżał ze sławy aniołem,

Gdzie był sam, nie w purpurze błyszczącéj,

Ale płaszczem żołnierskim spowity,

A na mieczu jak na krzyżu rozbity.



II

Powiedz, jakim znalazłeś go w grobie,

Królewicu, dowódzco korabli? -

Czy rąk dwoje miał krzyżem na sobie?

Czy z rąk jedną miał przez sen na szabli?

A gdyś kamień z mogiły podźwignął,

Powiedz, czy trup zadrżał, czy się wzdrygnął?



III

On przeczuwał, że przyjdzie godzina,

Co mu kamień grobowy rozkruszy;

Ale myślał, że ręka go syna

W tym grobowcu podźwignie i ruszy,

I łańcuchy zeń zdejmie zabojcze,

I na ojca proch zawoła: - Ojcze!