• Ogłoszenia

    • Mateusz

      Konkurs poetycki   04/30/2017

      Zapraszamy do udziału w konkursie poetyckim: http://poezja.org/utwor/156891-konkurs-poetycki-na-pomoc-gin%C4%85cej-mi%C5%82o%C5%9Bci/

Artur_Skarżyński

Użytkownicy
  • Zawartość

    9
  • Rejestracja

  • Ostatnio

O Artur_Skarżyński

  1. Z Kościerzyna mały chłopczyk raz nadepnął kreta kopczyk z innej norki wyszedł jeż i powiedział - ja chcę też deptać jak ten chłopczyk.
  2. Starszy mężczyzna w Sopocie, poślizgnął się na błocie, na molo pojechał na butach robiąc po drodze na drutach sweterek o gęstym splocie.
  3. Na starym mieście w Lublinie tańczył kominiarz na linie, gołębie na dachu siedziały i gały w niego wlepiały gdy wymiotował po linie.
  4. W małej wiosce Harahami biegał pastuch za krowami Dziwowali się ludziska, że tak biega na pastwiska i trawę żre garściami.
  5. „Brat” Na Prawdę dotąd zamknięte oczy otworzył szeroko, mrok mego życia rozświetlił Starego Świata głęboko w pamięci skrytą wizją. Ducha przebudził - a z trudem Prawdy dotknięty iskrą z popiołów niepamięci, ku światłu z sobą dźwignął Duch z kolan ciało znużone. By się odnaleźć w otchłani, którą podążać drogą, - Duszy by nie zatracić - jak iść przez życie pokazał - i wiernym zostać Bogom. Napisany 10 kwiecień 2017
  6. ...

    Mówili mi: nic; Mówili: nie zmienisz; Świata - mówili - nie ocalisz! Zgorzkniali wciąż i na kolanach nędzny swój żywot wiodący. Mówili mi: nie; Mówili: nie wygrasz; Z psychogadami u władzy! W szarości skryci dnia codziennego, za korpopieniądzem goniący. Pytali mnie: po co ? Dlaczego ? - Pytali; Nie czując swoich kajdanów; Bladzi ze strachu, ze ścierwomediów, kłamstwami się karmiący. Napisany: 9 marzec 2017
  7. „Są jeszcze” Są jeszcze tacy, którym powiew wiatru do ucha szepcze jak żyć w zgodzie z Gają Są jeszcze tacy, którym świergot ptaków melodyjnie nuci jak jej wiernym zostać. Są jeszcze tacy, dla których Swarzyca Słońca symbolem ciągle pozostaje. Są jeszcze tacy, którym Słońca promień ścieżkę wskazuje ku niebiosom duszy. Napisane: 23 marzec 2017
  8. Przepiękny wiersz.
  9. Jak para starych i znoszonych butów, niegdyś lubianych, niepotrzebnych teraz i przez sentyment jeszcze tylko, w mroku dna szafy zostawionych - w najgłębszym serca Twego zakamarku, jestem - na zawsze zapomniany.